ခ်င္းမိုင္ မနက္ခင္းေတြ လြမ္းေနရစ္ဦးမွာပါ.. ႏွစ္ႏွစ္တာကာလဟာ တကယ္ကို ေဆးေရာင္စံုခဲ႕တယ္.. ဆန္းျပားတဲ႕ အေရာင္ေတြၾကား.. ကၽြန္မ တခန္းတနား ႏွလံုးသားခ်ည္း သက္သက္ ေပ်ာ္၀င္ တင္ဆက္ကျပခဲ႕တယ္။ ဘ၀ဟာ ဆန္းျပားတယ္လို႕ ေျပာရမလား.. ရိုးစင္းလြန္းတယ္လို႕ပဲ ေျပာရမလား..။ ဒါဟာ ကၽြန္မ ဘ၀ထဲ ပထမဆံုး အၾကိမ္ အရိပ္အာ၀သ ကင္းကင္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ႕မွုတစ္ခုပါ...။ ေတာင္ေတြနဲ႕ ျမိဳ႕.. ေတာေတြ အု႕ံဆိုင္းတဲ႕ျမိဳ႕.. လွပတဲ႕ ျမိဳ႕ေလး ... ကၽြန္မခ်စ္ခဲ႕ေပမယ္႕ ခ်န္ေနရစ္ခဲ႕ရမွာပါ။ ကၽြန္မခ်စ္တဲ႕ အရာေတြကို ခ်န္ထားရစ္ခဲ႕ဖို႕.. ေဆးေရာင္စံုေန႕ရက္ေတြက သင္ၾကားေပးခဲ႕ျပီ။
လြမ္းျပီ ရန္ကုန္ေျမေရ...။ ကၽြန္မ မၾကာခဏ ျငီးမိတဲ႕ စကားတစ္ခြန္း။
အေဖ... သမီး ျပန္လာခဲ႔ဲျပီ.. ဘ၀ဆီက သင္ယူမွုေတြတေပြ႕တပိုက္နဲ႕ သမီးျပန္လာခဲ႕ျပီ....။
မာနတရားနဲ႕ သိကၡာေတြ.. ယံုၾကည္မွုနဲ႕ ကိုယ္က်င္႕တရားေတြ.. သစၥာတရားနဲ႕ ျမတ္ႏိုးမွုေတြ.. သင္းၿဂိဳဟ္ ခံရဖူးတဲ႕ ေဟာဒီ ေဆးေရာင္ဆန္းျပားေန႕ရက္ေတြ ကၽြန္မအတြက္ ၾကိဳတင္ သိမထားခဲ႕ တဲ႕ ဘ၀ရဲ႕ သင္းရိုးညႊန္းတမ္း တစ္ခုျဖစ္ခဲ႕တယ္ ။ ရိုးရုိးသားသား ရွင္သန္ဖို႕ပဲ ကုတ္ကပ္ၾကိဳးစားခဲ႕ပါတယ္။ ခြင္႕လႊတ္လြယ္မွုနဲ႕ မနာက်ည္းတတ္မွုေတြဟာ ကၽြန္မႏွလံုးသားကိုက်.. ဟိုး.. ေခ်ာက္နက္နက္ေတြထဲ ဆြဲသြင္းသြားခဲ႕ေလတယ္..။ ရိုးရိုးသားသား ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုး ခဲ႕ပါတယ္.. ရိုးရိုးသားသား တမ္းတညြတ္ႏူးခဲ႕ဖူးပါတယ္..။ ရိုးရိုးသားသာ ၾကည္ႏူးခဲ႕ရတယ္။ ရိုးရိုးသားသား ၀မ္းနည္းခဲ႕ရတယ္..။ ရိုးရိုးသားသား ရင္ကြဲနာနဲ႕ ဆန္းျပာတဲ႕ ေန႕ရက္ေတြၾကား .. ဘ၀မွာ .. ေဟာဒီလူေတြဆီမွာ.. ရိုးသားမွဳေတြ အနည္းဆံုး ရွိကိုရွိမွာပါဆိုတဲ႕ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္က ကၽြန္မရင္ထဲ ဇြဲၾကီးစြာ ထင္က်န္ေနဆဲပါပဲ..။
ဒီည ကၽြန္မ အေဖ႕အိမ္ ျပန္ခဲ႕မယ္.....။
ရိုးရိုးသားသား နာက်င္ခဲ႕တဲ႕ အေဖ႕သမီး.. ရိုးသားစြာပဲ အေဖ႕အိမ္ ျပန္ခဲ႕ဦးမွာပါ....။
လင္းျပာေႏြ
မတ္လ ၂၈ စေနေန႕
မနက္ ၁၀း ၃၀
အျပည့္အစုံဖတ္ရန္...
မူလသုိ႕...
တိတ္တိတ္ေလး ျဖတ္ေမာင္းသြားတဲ႕ ရထား သံၾကားတယ္
ဘယ္အရပ္ကို ထြက္ခြါျပီလဲ....
ဒါမွမဟုတ္
ဘယ္အရပ္သို႕ ဆိုက္ကပ္ျပီလဲ........
ခိုကပ္၀င္လာတဲ႕ ေလညင္းေတြက
အရင္တုန္းက တိုက္ခဲ႕တဲ႕ ေလေတြလို မဟုတ္သလိုပဲ....
စိမ္းစိမ္း ခါးခါး......
ေလညင္းေလး တိုက္ရံုနဲ႕ေတာင္
ရင္ဘတ္ဆီက စူးစူး၀ါး၀ါးေအာင္႕တယ္
ပုစဥ္းရင္ကြဲေတြလို ျခစ္ကုတ္ေအာ္ေနမိတယ္
အ
သံ
တိတ္......
လက္နက္မပါတဲ႕လူ
မခုခံ တတ္တဲ႕လူ
မနာက်ည္းတတ္တဲ႕လူ ကိုမွ
အႏိုင္ယူလိုသတဲ႕လား ေလညင္းရယ္......
ထပ္
ေျပာ
မယ္.....
အႏိုင္မယူလိုပါ
အရွံုးေတြပဲ ေပးခဲ႕လည္း
ဘ၀ရဲ ႔ ဆု လာဘ္ေတြ အျဖစ္
မွတ္တိုင္စိုက္ခဲ႕ပါ႔မယ္......
နာက်င္ပါတယ္
အသက္ရွဴက်ပ္မတတ္ နာက်င္မိတုိင္း
တိမ္မျမင္ လမျမင္ရခဲ႕ဖူးတဲ႕
ၾကည္ႏူးမွုေတြေၾကာင္႕
ေက်းဇူးတင္ေနမိျပန္တယ္
လြင္႕ပါေလညင္းရယ္ မင္းစိတ္ေစရာ .......
ေလညင္းရယ္...
အေပ်ာ္သေဘာနဲ႕ပဲ လွုပ္ခတ္သြား လွုပ္ခတ္သြား
ဦးတည္ရာမဲ႕စြာပဲ ၀င္ခဲ႕၀င္ခဲ႕
ငါ႕ကမ ၻာေလးထဲ
မ်က္စိလည္ လမ္းမွားေရာက္လာခဲ႕ဖူးလို႕
ေက်းဇူးတင္တယ္။
လင္းျပာေႏြ
မတ္ ၂၆ ၂၀၀၉
ည ၁၂ နာရီ
အျပည့္အစုံဖတ္ရန္...
မူလသုိ႕...
စိတ္ဟာ
ျမစ္ေရနဲ႕တူသလား
အဆက္မျပတ္
တသြင္သြင္ စီးေနသံၾကားတယ္......
မေန႕က ကေလးငယ္ရဲ႕ အိပ္မက္
သီခ်င္းလုပ္ျငီးေနသူ ေန႕သစ္ေတြၾကား
မနက္ျဖန္နဲ႕ ဒီေန႕
ဘယ္ေလာက္ေျပာင္းလဲျခင္း တန္းဖိုးရွိမွ
ျဖစ္တည္မွဴေတြကြဲလြဲမလဲ......
ခုက ၂၀၀၉ တဲ႕
၂၀၀၈ ကို အျပီးသတ္တိုက္စားလိုက္တာ မွန္ေပမယ္႕
ဘယ္တန္ဖိုးေတြ စိတ္မွာ ပါးလ်ားသြားျပီး
ဘယ္တန္ဖိုးေတြ စိတ္မွာ ထိုးေထာင္ထြက္လာခဲ႕ျပီလဲ......
နည္းနည္းေလး ေပ်ာ္ရႊင္ပါတယ္
နည္းနည္းေလး ၀မ္းနည္းျပန္တယ္.....
နည္းနည္းေလး ေအာင္ျမင္ပါတယ္
နည္းနည္းေလး က်ရွံူးေနျပန္တယ္.....
နည္းနည္းေလး ဆိတ္ျငိမ္ေနျပန္တယ္
နည္းနည္းေလး ဆူညံေနေသးျပန္တယ္......
ေပ်ာ္ရႊင္
က်ရွံူး
ဆိတ္ျငိမ္
ေအာင္ျမင္
၀မ္းနည္း
ဆူညံ
ဘ၀ဟာ ဒီ၀င္ရိုးေလးေတြနဲ႕
ပံုေဖၚထားတာလို႕
တင္စားမယ္ဆို......
ဒီေခတ္ကာလၾကီးထဲမွာ
ငါ
ေသးေသးႏုတ္ႏုတ္ေလး ရွင္သန္ေနေသးတယ္.......
ဇန္န၀ါရီ ၁၂ ရက္ ၂၀၀၉
တနလၤာေန႕
မနက္ ငါးနာရီ
အျပည့္အစုံဖတ္ရန္...
မူလသုိ႕...
စိတ္ေတြပဲ ခ်မ္းသလား ရုပ္ခႏၶာကပဲ ခ်မ္းသလား
ႏူးႏူးညံ႕ညံ႕ ေနရာယူတတ္သူ ေဆာင္း
ခုတစ္ခါေတာ႕
ရင္ကြဲေအာင္ ခ်မ္းရဲ႕....
ေဆာင္းရယ္
သက္ေတာ္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ
ႏွင္းေတာၾကီးထဲ
ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္
မ်က္လံုးစံုမွိတ္ ဆုေတာင္းခဲ႕ဖူးတယ္...
ေဆာင္းရယ္ ..
ျမဴေတြထဲ မသဲကြဲဘူး...
မႏွစ္က ေဆာင္းလာ း ဒီႏွစ္ေဆာင္းလား....
အဲဒီလုိပဲ လံုျခံဳခဲ႕ဖူးတာ...
စိတ္၀ိညာဥ္ေလး ခိုက္ခိုက္တုန္ေနတယ္...
ခန္းလံုးျပည္႕ေနရာယူထားတာ
ေဆာင္းရဲ႕ ေအးစက္မွဳေတြလား
အသက္ေတာင္မရွဴရဲေအာင္
ႏွာသီးဖ်ားထဲ စိမ္႕၀င္လာတဲ႕ ေလက
ႏွလံုးသားကို တိတ္တခိုးေလး ေဆာင္႕ေဆာင္႕တိုးတယ္....
ေဆာင္းရယ္
၀င္ခဲ႕ပါ..
ေႏြးေထြးတဲ႕ အလြမ္းေတြပါ ေခၚလာခဲ႔ပါ...
ေဆာင္းရယ္
ေျခသံဖြဖြနင္း မင္းထြက္ခြာသြားတဲ႔ခါ
မင္းရဲ႕....ေဆာင္းအိပ္မက္ရွည္ၾကီးက
ႏွုိးခဲ႕ပါ......
မင္းရဲ႕ ေဆာင္းအိပ္မက္ရွည္ၾကီးက
ငါ႕ကို ႏွုိးခဲ႕ပါ............
( အမွတ္တရ ခ်င္းမိုင္ေဆာင္းညမ်ားသို႕.....)
အျပည့္အစုံဖတ္ရန္...
မူလသုိ႕...
စိတ္ရဲ႕ ေဆာက္တည္ရာ ဘယ္မွာ
လံုး၀ က်ဆံုးသြားျပီ
စစ္ထြက္ေတးေတြ
နားမတိုးေတာ႕
ေအာင္စည္ေအာင္ေမာင္း တီးစရာမလို
က်ဆံုးခဲ႔ျပီ
ကုိယ္႔ကိုကိုယ္ ကိုယ္႕လက္နဲ႕ အျမဲထူခဲ႔ပါတယ္
ေဟာဒီတစ္ခါ
လံုး၀က်ဆံုးခဲ႔ျပီ
ေအးတယ္
ေသြးခဲမတတ္
လြမ္းတယ္
ေဆာက္တည္ရာမဲ႕
ေလတယ္
ဘယ္ကိုမွ ေျခဦးမခ်ခ်င္ေလာက္ေအာင္
ပိတယ္
လွုပ္မရတဲ႕ စိတ္ဖိစီး၀န္ေတြ
ေပါက္ကြဲတယ္
ယဥ္ေက်းခ်င္စိတ္ လံုး၀ကုန္ခမ္းသြားေလာက္ေအာင္
စိတ္ကို ႏုတ္ႏုတ္စင္းေနတာ ဘယ္အရာလဲ
တစ္ပါဒမွ မေျပာခ်င္ေလာက္ေအာင္
လြတ္တယ္
ဒီည
ငါစိတ္ရွိတိုင္း
က်ဆံုးေနလိုက္တာ
နည္းနည္းေလးမွ ယဥ္ေက်းခ်င္စိတ္မရွိေတာ႕ဘူး.......
နည္းနည္းေလးမွ ယဥ္ေက်းခ်င္စိတ္မရွိေတာ႕ဘူး ........
အျပည့္အစုံဖတ္ရန္...
မူလသုိ႕...
တစ္ေမွးအိပ္ႏိုင္ဖို႕
တစ္ညလံုးရင္းခဲ႔ရသူေတြ....
တစ္ညတာ အိပ္စက္ရင္း
တေရးႏိုးလာသူေတြ.....
ညကို အိပ္မက္နဲ႔ဟင္းလင္းဖြင္႔ခ်င္ၾကတယ္
ႏွင္းတစ္စက္က်သြားသံနဲ႔
သူတို႔ ႏွလံုးခုန္သံတစ္ခ်က္
တစ္ထပ္တည္းတဲ႔
ဆံုးရွုံးမွုကို ျမတ္ႏိုးတာဆိုလို႔
အိပ္မက္မက္သူေတြပဲ ရွိတယ္ ။
အျပည့္အစုံဖတ္ရန္...
မူလသုိ႕...
နက္ေမွာင္ေနတဲ႔ ညၾကီးထဲ
ပင္လယ္မွာ လွုိင္းတစ္ခုတတ္လာတိုင္း
လူ႔အတၱေတြလားလို႔ ငါသံသယ၀င္မိတယ္ ။
အမွန္ဆို ဒီည ပန္းရန႔ံေတြ ေမႊးပ်႕ံေနသင္႔တာေလ....
အမွန္ဆို ဒီည ပင္လယ္ရဲ႕ ဂီတမွာ ေမႊ႕ေလ်ာ္ေနသင္႔တာေလ....။
ေရေအာက္မွာ ျမဳပ္ေနတဲ႔ ခရုငမြဲေလးတစ္ေကာင္သာ ျဖစ္လိုက္ခ်င္တယ္
ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ဘယ္မွာ ၀ွက္ထားရမွန္းမသိ
လူတိုင္းမွာ ငါ႔ကို ရွာႏိုင္တဲ႔ ေျမပံုတစ္ခုစီရွိတယ္ ။
ျမိဳ႕ျပလို ဆြဲဆြဲငင္ငင္ ေခြးအူသံမ်ားလည္း မရွိ
ပင္လယ္ကေတာ႔ ေအာ္မယ္ထင္ပါရဲ႕
စိတ္အမွံဳအမႊားေတြ သဲျပင္ေတြေပၚက်သြားတယ္
ငါတစ္လွမ္းလွမ္းရင္ ေျခရာတစ္လွမ္းစာထင္မယ္
ေရွ႕ကိုပဲလွမ္းလွမ္း....ေနာက္ကိုပဲ လွမ္းလွမ္း
သူတို႔ကို ဖ်က္မဲ႔ လွိဳင္းေတြက
အခ်ိန္မွန္ တတ္လာေနမွာပဲ ။
ၾကယ္ေတြမ်ားလြန္းေတာ႔ေရာ ဘာအေရးလဲ
ၾကယ္ေတြေၾကြလြန္းေတာ႔ေရာ ဘာအေရးလဲ
ေကာင္းကင္က သူ႔ရင္ခြင္ထဲ
မဆန္႔မျပဲ ထည္႔ထားမွာပဲ....
မႏွစ္သိမ္႔ပါနဲ႔ ...ေကာင္းကင္ရယ္
ၾကယ္ေလးေတြက ေခ်ာ႔ရင္ ပိုငိုတတ္ၾကတယ္ ။
မီးျပတိုက္ေလးေရ..
ရြက္လႊင္႔ေရာက္လာသူေတြကို လက္ခံလိုက္ပါ
တစ္ခါတရံ ကမ္းကို မေမွ်ာ္ပဲ
စံုလံုးသာ ေမွ်ာေနပစ္လိုက္ခ်င္တယ္ ။
ဒီပံုနဲ ႔ပဲ ခုညထဲ
လြတ္လပ္တဲ႔ေလကို ရွဴရင္း
လက္သီးကို က်စ္က်စ္ဆုပ္ထားမိ
က်ားထိုးထြက္တိုက္တဲ႔ အခ်ိန္က်မွ
လူအတုေတြနဲ႔ စစ္ခင္းခဲ႔ရမွန္း ငါသိခဲ႔တယ္ ။
အျပည့္အစုံဖတ္ရန္...
မူလသုိ႕...
အလြမ္းကို ရင္နဲ႔ မက
ေက်ာနဲ႔ ထမ္းထားပါ႔မယ္
အျမစ္က်န္တဲ႔
တမ္းတနာက တဆစ္ဆစ္ကိုက္တယ္ ။
သက္ျပင္းခ်တယ္..
ဘယ္ကို လွိမ္႔တယ္..
ညာကို ရုန္းတယ္..
အိမ္မက္ကို
စိတ္နဲ႔ ခတ္ထုတ္လိုက္တယ္..
ေခါင္းရင္းမွာ အေမွာင္ေတြက
အုပ္ဖြဲ႔ ေလွာင္ေျပာင္လို႔ ။
လာပါေစေတာ႔.. ဒီညထဲ
စိတ္ရဲ႕ ပရမ္းပတာ လြင္႔ေမ်ာမွဳမွာ
အတိတ္ကာလေတြက
တပ္မက္မွုေတြ ခါးတစ္ခြင္ခြင္ျပီး
ပိုသီဖတ္သီ ေျပး၀င္၀င္လာတယ္ ။
ဘယ္မွာလဲ .. ခ်စ္သူရယ္
အဲဒီလို..အလကၤာဆန္ခ်င္တယ္ဆို
ကာရံေတြ ႏွစ္တစ္ရာမက
ခ်ိဳ႕သြားၾကလိမ္႔မယ္...ငါရဲရင္႔စမ္းပါရေစ ။
လြမ္းနာကို လြမ္းနာလို႔ပဲခ်ေရးခဲ႔မယ္
ဘယ္အေရာင္ေပၚမွာမွေတာ႔ ေနာက္ခံထားမၾကည္႔ပါနဲ႔
ဒီသကၠရာဇ္ရဲ႕ ဒီလ .......
ဒီေန႔ .......
ဒီည.......
ဒီအခ်ိန္တိတိမွာ......
လူတစ္ေယာက္သမိုင္းထဲ
အလြမ္းနဲ႔ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ။
အျပည့္အစုံဖတ္ရန္...
မူလသုိ႕...
အတိတ္ကုိ ပ်ံသန္း
အငဲ
ဒုိင္ယာရီအိမ္အုိေဟာင္းေလးထဲ ငါ ႀကဳံျပီ ဒါဟာ အခ်စ္တဲ့လား
ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေန႔မ်ား ေ၀းသြားေတာ့
ကံႀကမာရယ္ ေ၀ဒနာေတြဟာ ေရာက္ရွိခဲ့
ဘယ္ဆီမွာလဲ တစ္ခါက တုိ႔ခ်စ္ျခင္း ေန႔ရက္မ်ား ငါ ဆုံးရႈံး
ေ၀းမသြားခင္ ဖက္ထားစမ္းပါ ခ်စ္တတ္ရင္ မငုိနဲ႔ဦး
အုိး…. စည္းမ်ားျခားလုိ႔ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေ၀းျပီလား
တုိ႔အျဖစ္က ဆုိးလြန္း အတိတ္ကုိ ျပန္ေတြးတုိင္း ငါ့ႏွလုံးသား ကြဲအက္
ဒါဟာ ပုံျပင္အေဟာင္းေလးတစ္ပုဒ္
အခ်စ္ေႀကာင့္ အလြမ္းရဲ႕ ဒုကၡေက်းကၽြန္မ်ား
ေသြးေႀကာထဲ စိမ့္၀င္ မင္းရဲ႕အနမ္းေလး…
တစ္ခါက မင္းရယ္ကုိယ္ ခ်စ္ျခင္းေကာင္းကင္မွာ
ဒီအတိတ္ရဲ႕ေန႔ေလး… အတိတ္ရဲ႕ေန႔ေလး… အုိ...
တစ္ခ်ိန္မွာ ဒီလုိခြဲႀကဖုိ႔ ငါေလ ႀကိဳတင္မစဥ္းစားခဲ့
ရီေ၀စြာ ယစ္မူး မင္းအခ်စ္နဲ႔ ဒီရာသီခ်ိဳေတြ ငါ ျဖတ္ေလွ်ာက္ရင္း
ဘယ္ဆီမွာလဲ ဟုိ တစ္ခါကခ်စ္ခဲ့ျခင္း ေန႔ရင္းမ်ား ငါ လြမ္းေနလုိက္
မင္းပါးျပင္ ခုိနားဖုိ႔ရာ ငါေန႔ေတြ ျပန္ရမလား…
အုိး…. စည္းမ်ားျခားလုိ႔ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေ၀းကြာသြား
တုိ႔အျဖစ္က ဆုိးျမဲ အတိတ္ကုိ ျပန္ေတြးတုိင္း ငါ့ႏွလုံးသား ကြဲအက္
ဒါဟာ ပုံျပင္အေဟာင္းေလးတစ္ပဲ
အခ်စ္ေႀကာင့္ အလြမ္းရဲ႕ ဒုကၡေက်းကၽြန္မ်ား
ေသြးေႀကာထဲ စိမ့္၀င္ မင္းရဲ႕အနမ္းေလး…
တစ္ခါက အခ်စ္ေတြကုိ ျပန္ရလုိက္ခ်စ္တယ္
ငါတုိ႔ရဲ႕ ေန႔ေလး… ငါတုိ႔ရဲ႕ေန႔ေလး.. ေရး...
စည္းမ်ားျခားလုိ႔ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေ၀းျပီလား
ေအးခ်မ္းတဲ့ ခ်စ္သူ ေကာင္းကင္ရဲ႕အရိပ္
တစ္ခါက ပါးျပင္မွာ ခုိနားလုိက္ခ်င္တယ္
ငါတုိ႔ရဲ႕ ေန႔ေလး… ငါတုိ႔ရဲ႕အခ်စ္ေလး..
စည္းမ်ားျခားလုိ႔ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေ၀းျပီလား
ငါ ေမ့မရနုိင္ခဲ့...
တုိ႔ရဲ႕ အခ်စ္ေလး… ျပန္ရဦးမလား ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့
စည္းမ်ားျခားလုိ႔ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေ၀းျပီလား
စြန္႔ပစ္ခဲ့ မင္းနဲ႔ တုိ႔ဘ၀ဟာ ေ၀းျပီ
အခ်စ္ေႀကာင့္ အလြမ္းရဲ႕ ဒုကၡေက်းကၽြန္မ်ား
ဒါေနာက္ဆုံး အနမ္း
စည္းမ်ားျခားလုိ႔ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေ၀းျပီလား
အတိတ္ရဲ႕ ေန႔ေလး….
စည္းမ်ားျခားလုိ႔ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေ၀းျပီလား။ ။
(အငဲရဲ႕ စိတ္ရြက္ေလွစီးရီးမွ)
အျပည့္အစုံဖတ္ရန္...
မူလသုိ႕...
တံခါးကို တြန္းဖြင္႔ျပီး၀င္လာမည္ဆိုလွ်င္ ေမွာင္ရိပ္အုပ္မိုးလ်က္ တတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္ေနေသာ အခန္းက ေန႔တိုင္းေစာင္႔ၾကိဳေနပါသည္။ ေန႔တိုင္းလုပ္ေနက် အလုပ္မ်ားအေနျဖင္႔ တံခါးလက္ကိုင္ဖုကို ေသာ႔တံထိုးျပီး လွည္႔ဖြင္႔မည္။ ဖိနပ္ကို ခၽြတ္မည္။ ေသာ႔ကို စားပြဲေပၚသို႔ ပစ္တင္လိုက္မည္။ ကြန္ပ်ဳတာကို ဖြင္႔မည္။ ဤေန႔အတြက္ စကားေျပာေဖၚ မည္သူရွိမလဲ အြန္လိုင္းတြင္ ၾကည္႔မည္။ အက်ၤ ီအ၀တ္စား လဲမည္။ စားပြဲတြင္ စထိုင္မည္။ နံနက္မိုးေသာက္ကာနီးတြင္ အိပ္မည္။ ရံဖန္ရံခါ အေနျဖင္႔ ဘ၀တူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင္႔ ဆံုမည္။ ရံဖန္ရံခါ ေသာက္ၾကမည္။ ရံဖန္ရံခါ ဟိုဒီလည္မည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ အဆံုး၌ ဤေမွာင္ရိပ္က်ေနေသာ အခန္းတြင္းသို႔ တြား၀င္ခိုေအာင္းရျပန္သည္ခ်ည္းပင္။
အရင္ကဆို အိပ္ျပန္မိုးခ်ဳပ္လွ်င္ အိမ္သို႔ကုတ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္း ၀င္ရသည္ ခ်ည္းပင္။ တစ္စံုတစ္ခု လုပ္မည္ဆိုလွ်င္ အိပ္ျပန္ေနာက္က်မည္လား.. အိမ္ကသိလွ်င္မည္သို႔ ျဖစ္မည္ နည္း စသည္ျဖင္႔ မလြတ္လပ္ႏိုင္ပါ။ အိမ္ျပန္ ေရာက္ျပီဆုိလွ်င္လည္း မိသားစုႏွင္႔စကားေျပာ တီဗြီၾကည္႔ အခ်ိန္မ်ား မည္သို႔ကုန္၍ ကုန္သြားမွန္းပင ္မသိေပ။ ေခါင္းထဲတြင္ ငါမလြတ္ဘူး ဆိုေသာအသိသည္ စိုးမိုးေနသည္။ ငါလြတ္လပ္ခ်င္သည္။ ဤေျမဤေရ၌ ငါမလြတ္လပ္။
ယခု ကၽြန္ပ္လြတ္လပ္ေနေပျပီ။ ဤအရပ္၌ ကၽြန္ပ္ ျပန္လိုသည္႔ အခ်ိန္ျပန္ႏိုင္သည္။ သြားလိုသည္႔ေနရာ သြားႏိုင္သည္။ ေျပာလိုသည္႔ စကား ေျပာႏိုင္သည္။ အခန္းသို႔ ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္း ျပန္လာရန္မလို။ အေဖအိပ္ျပီလား ၾကည္႔ရန္မလို။ ဟို ဒီ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ား ေပးရန္မလို။ ဟိုမ်က္ႏွာ ဒီမ်က္ႏွာ ၾကည္႔ရန္မလို။ သို႔ေသာ္ အဘယ္ေၾကာင္႔ ကၽြန္ပ္ေနထိုင္ရာအခန္းသည္ မွဳန္ကုပ္ကုပ္ ျဖစ္ေနသနည္း။ သန္းေခါင္းႏွင္႔အတူ ေရာေႏွာပါလာေသာ လေရာင္သည္ အဘယ္ေၾကာင္႔ အထီးက်န္ေရာင္ သန္းေနသနည္း။ အဘယ္ေၾကာင္႔ အြန္လိုင္းတြင္ စကားေျပာေဖာ္တစ္စံု တစ္ေယာက္မ်ားရွိေလမည္လားဟု ရွာေဖြမိေနသနည္း။ အဘယ္ေၾကာင္႔ အအိပ္ခက္ေနသနည္း။ အခန္း တံခါးကို တြန္းဖြင္႔လိုက္သည္ႏွင္႔ ကၽြန္ပ္အား ေစာင္႔ၾကိဳေနသည္႔ တစ္စံုတစ္ရာ အဘယ္ေၾကာင္႔ရွိမေနသနည္း.....ဥပမာ ေခြးေလး ျဖစ္ျဖစ္ ေၾကာင္ေလး ျဖစ္ျဖစ္...နာရီႏွုိးစက္ျမည္သံပင္ ေျခာက္ကပ္ကပ္ႏိုင္လွသည္။ လူဆိုသည္မွာ အုံသင္းဖြဲ႔ေနထိုင္တတ္ေသာသတၱ၀ါမ်ားျဖစ္သည္ ဆိုသည္မွာ မွန္ေနျပီေလာ။ သို႔မဟုတ္ ကၽြန္ပ္သည္ ေမြးစတည္းက မလြတ္လပ္ျခင္းႏွင္႔ ယဥ္ပါးခဲ႔ ၍ေလာ။ သို႔တည္းမဟုတ္ လူတို႔၏စိတ္သည္ မူလ၌ပင္ အခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံလိုေသာ သေဘာရွိ၍ေလာ..။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ လူသားတို႔သည္ လြတ္ေျမာက္မွုကို ရွာဖို႔မသင္႔ေတာ႔ေပ။အဘယ္ေၾကာင္႔ဆိုေသာ္ ဘယ္ေသာခါမွ် ေတြ႔ႏိုင္မည္ မဟုတ္ေသာေၾကာင္႔ျဖစ္သည္။ ထင္ေရာင္ထင္မွားျဖစ္မွုမ်ားသာျဖစ္မည္။
လူသားမ်ားသည္ မိမိတစ္၀ပ္စာ အက်ဥ္းေထာင္ေဆာက္၍ ေနထိုင္သူမ်ားျဖစ္သည္။ တစ္ခါတရံ ေလာဘၾကီး၍ တျခား မိမိတြယ္ရာ လူမ်ားအတြက္ပါ အက်ဥ္းေထာင္မ်ား ေဆာက္လုပ္ ေပးတတ္ၾကေသးသည္။ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ပ္သည္ မည္သို႔ေသာ လူသားမ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနျပီနည္း။ ကၽြန္ပ္ကိုယ္တိုင္ တည္ေဆာက္ေနထိုင္ေသာ အက်ဥ္းေထာင္သည္ အေတာ္ပင္ ခိုင္ခန္႔ေနျပီမွန္း သိေသာ္လည္း ကၽြန္ပ္ခ်စ္ေသာ သူမ်ားအား မည္သို႔ေသာ အက်ဥ္းေထာင္မ်ား ေဆာက္လုပ္ ေပးခဲ႔မိျပီနည္း..... ဤမွုန္ကုပ္ကုပ္အခန္းငယ္ထဲတြင္ ကၽြန္ပ္ႏွင္႔အတူ ကၽြန္ပ္၏ပံုရိပ္ေယာင္မ်ားလည္း ရွင္သန္ ေနထိုင္လ်ုက္ ရွိေၾကာင္း ထိတ္လန္႔စြာ ေတြ႔ရွိခဲ႔၏။
အျပည့္အစုံဖတ္ရန္...
မူလသုိ႕...
အိပ္ေပ်ာ္ေနတာလဲ မဟုတ္ဘူး
အိပ္ေငြ႔ခ်ခံထားရတာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ဘူး...
အိပ္မက္မက္ေနတာလည္း မဟုတ္ဘူး
တကယ္႔လက္ေတြ႔ဘ၀လည္း မဆန္ျပန္ဘူး...
ပိတ္ထားတဲ႔ မ်က္၀န္းေတြေၾကာင္႔လား
ရင္ခုန္သံေတြ ေလဟုန္စီးထြက္ခဲ႔တာ
ခ်ယ္ရီေတြ ေဖြးေဖြးလွုပ္လြင္႔ပ်႔ံေနတဲ႔
ပန္းခရမ္းေရာင္ေတာင္ကုန္းေလးရယ္..
ပန္းအိပန္းဆိုင္း ေငြမင္ေရာင္ အမွုန္အမႊားေတြကပ္ညိေနတဲ႔
၀ါဂြမ္းတိမ္စိုင္ေလးေတြရယ္..
ျမသလင္းေရာင္ဖ်တ္ဖ်တ္လက္ေနတဲ႔...
လေရာင္ေတးသြားေရတံခြန္စိမ္႔စမ္းေလးေတြရယ္...
ထူထူထဲထဲေႏြးေထြးတဲ႔ ဒ႑ာရီလာ ေႏြဦးရာသီျမိဳ႔ေတာ္ေလးရယ္...
စိတ္၀ိညာဥ္္ထက္ ႏူးည႔ံပါးလွပ္တဲ႔ ၀င္သက္ထြက္သက္ေတြထဲ
ဘ၀တစ္ျခမ္းစာ ယစ္မူးရဲရင္႔သြားေအာင္
ေပ်ာက္ဆံုးခ့ဲမိတယ္..
လင္းျပာေႏြ
၂၅. ဂ်ဴလုိင္လ. ၂၀၀၈
အျပည့္အစုံဖတ္ရန္...
မူလသုိ႕...
သစ္ပင္ေပၚတြင္ အထိတ္တလန္႔ ေျပးလႊားေနေသာ ရွဥ့္ကေလး.. မည္သည္႔ အရာကို ေၾကာက္လန္႔၍ ေျပးလႊားေနသနည္း ကၽြန္မ စဥ္းစားေနမိသည္။ တစ္ခါတရံ လူေတြသည္လည္း မည္သည္႔အရာကို စိုးရြံ႕ထိတ္လန္႔မွန္းမသိ ေျပးလႊားေနၾကသည္ပဲ။ လမ္းေပၚတြင္ တ၀ီ၀ီေမာင္းႏွင္ေနၾကေသာ ေမာ္ေတာ္ကားမ်ား... လူမ်ားအားလံုး အလ်င္လိုေနၾကသည္။ အလ်င္လိုစြာျဖင္႔ ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းေနၾကသည္။ ဘယ္အရပ္ကို သြားရန္ ဒီေလာက္ေတာင္ အလ်င္လိုေနၾကသနည္း။ ေတြးၾကည္႔မိေတာ႔ ကၽြန္မ ျပံဳးခ်င္သြားသည္။ မေန႔ညက ကၽြန္မ ေသေလာက္ေအာင္ ပူေလာင္ခဲ႔သည္ပဲ။ မည္သည္႔ အတြက္နည္း။ ကၽြန္မ စဥး္စား မရ။ တစ္ခါတရံ သိပ္ေၾကကြဲစရာေကာင္းသည္ဟု ထင္ရေသာ ကိစၥရပ္မ်ားသည္ တစ္ခါတရံ၌ ရီစရာ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ လူတိုင္း၌ ေျခာင္လွန္႔ေနေသာ တေစၦမ်ားရွ္ိၾကသည္။ ၄င္းတေစၦမ်ားသည္ မိမိတို႔ ကိုယ္တိုင္ျဖစ္သည္။
လူတိုင္းတြင္ ညစ္ညမ္းေသာ စိတ္ထားမ်ားသာမာန္အားျဖင္႔မရွိၾကပါ။ အဘယ္ေၾကာင္႔ဆိုေသာ္ လူတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားခဲ႔ျခင္းမွာ သန္႔စင္၍ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အရြယ္ေရာက္ျပီး လူသားတိုင္းသည္ ညစ္ညမ္းရန္ အသင္႔ ျဖစ္ေနသူခ်ည္းသာ။ အမွန္ဆို ညစ္ညမ္းခ်င္မွလည္း ညစ္ညမ္းၾကပါလိမ္႔မည္.. သို႔ေသာ္ ညစ္ညမ္းသည္႔ အတတ္အား အလိုအေလ်ာက္ တတ္ကၽြမ္းျပီးသြားၾကေလျပီ... တခ်ိဳ႕လူမ်ားသည္ လူ႔အဖြဲ႔စည္း၏ မိႈမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ၄င္းမွိုမ်ားသည္ ပတ္၀န္းက်င္ရွိ လူမ်ားအား ယားယံေစသည္။ ေဟာဟိုမွာ လူမ်ား ကုတ္ဖဲ႔ေနၾက၏... ေသခ်ာျပီ၊ ဒီပတ္၀န္းက်င္၌ မိႈမ်ား ထူေျပာစြာ ေပါက္ေရာက္ေနေပျပီ။ တခ်ိဳ႕လူမ်ားသည္ လူေကာင္းမ်ားျဖစ္သည္။ သူတို႔သည္ လူေကာင္းလည္း ျဖစ္ခ်င္ၾကသည္။ နာမည္ေကာင္းအား အမဲလိုက္ရင္း ေတာလည္သြားေသာ လူမ်ား မေရမတြက္ႏိုင္... အိမ္သို႔ ျပန္မေရာက္ ႏိုင္ၾကေတာ႔ေပ။ ကၽြန္မလူေကာင္းမျဖစ္ခ်င္ပါ။ တခ်ိဳ႕လူမ်ားသည္ လူယဥ္ေက်းမ်ားျဖစ္၏။ သူတို႔သည္ လူယဥ္ေက်းလည္း ျဖစ္လိုၾကသည္။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းထဲ၌ အစြမ္းကုန္ ယဥ္ေက်းျပစ္လိုက္ဖို႔ရာ အားထုတ္ျပီးျဖစ္သည္။ ကၽြန္မ လူရိုင္းတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္လိုပါသည္။ တခ်ိဳ႕လူမ်ားသည္ အျဖဴေရာင္ျဖစ္သည္။ အေကာင္းျမင္မ်ားလည္း ျဖစ္သည္။ အေကာင္းျမင္ျခင္းျဖင္႔ စိတ္ပဋိပကၡမွ ရုန္းရန္ေရွာင္သည္။ အဆိုးျမင္ျခင္းသည္ အမွန္တရားႏွင့္ ပိုနီးစပ္၏။ စိတ္ႏွင္႔ အျပိဳင္ရုန္းရန္ ကၽြန္မ စိန္ေခၚပါသည္။ ကၽြန္မသည္ ရွဥ့္တစ္ေကာင္ မဟုတ္ပါ။ အစြယ္မရွိေသာ တီေကာင္ ထံုထိုင္းထိုင္းၾကီးတစ္ေကာင္လည္း မဟုတ္ပါ။ အမွန္ဆို လူတိုင္း၌ ခါးပိုက္ပိုက္ထားေသာ ေျမြေပြးတစ္ေကာင္စီ ရွိၾကသည္။ ၄င္းေျမြေပြးသည္ ထိုသူတို႔၏ အတၱျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ လူတို႔သည္ ထိုေျမြေပြးႏွင္႔ အေတာ္ယဥ္ပါးခဲ႔ ျပီးျဖစ္ေလသည္။ခ်စ္သူသည္ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အႏူးည့ံဆံုးေသာ အာရံုခံစားမႈတစ္ခုျဖစ္သည္။ ပညာသည္ ေၾကာက္စိတ္မွ ပုန္းေအာင္းရာ ခံတပ္တစ္ခုျဖစ္သည္။ အႏုပညာသည္ စိတ္၀ိညာဥ္ခိုနားရာ အကိုင္းအခက္တစ္ခုျဖစ္သည္။
ဆက္ရန္.......
အျပည့္အစုံဖတ္ရန္...
မူလသုိ႕...
ငါ ဟိုေန႔တေန႔ညက ငိုတယ္
အဲဒီေန႔ျပီးတဲ႔ ခါ ေနာက္တေန႔မွာလည္း ငါငိုျပန္တယ္
အဲဒီေန႔ျပီး ေနာက္တစ္ေန႔ မွာလည္း ငါငိုခဲ႔ ျပန္တယ္
အမွန္ဆို ငါ မငိုခ်င္ပါဘူး
ငါ႔မ်က္ရည္ေတြ က်က်လာလို႔ပါ
ငါ႔မ်က္ရည္ေတြ က်က်လာတိုင္း ငါ႔ရင္ဘတ္ေတြ ေအာင္႔ေအာင္႔လာတယ္
ဒီအေၾကာင္းေတြ ခ်စ္သူကိုမေျပာဘူး............
ငါနာမက်န္းလို႔ ညလံုးေပါက္ငိုရတဲ႔ အေၾကာင္းေတြ
ခ်စ္သူကို မေျပာဘူး................
ငါလြမ္းရလြန္းလို႔ တညလံုးထိုင္ငိုခဲ႔ရတဲ႔ အေၾကာင္းေတြ ခ်စ္သူကို မေျပာဘူး............
ငါ၀မ္းနည္းရလြမ္းလို႔ ငိုခဲ႔ရတဲ႔ အေၾကာင္းေတြခ်စ္သူကို မေျပာဘူး................
ငါငိုရလြန္းလို႔ ငိုမရေတာ႔တဲ႔ ညေတြ ခ်စ္သူကို မေျပာဘူး................
ငါတစ္ေယာက္တည္း ေျခာက္ျခားေၾကာက္ရြံ႔ေနရတဲ႔ ညေတြ
ငိုမိတာ ခ်စ္သူကို မေျပာဘူး..................
ငါတစ္ေယာက္တည္း ငိုငို ေနရတဲ႔ အေၾကာင္းေတြ ခ်စ္သူကို မေျပာဘူး........
ငါတစ္ေယာက္တည္း ငိုရင္းနဲ႔ ေရးျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ ဒီကဗ်ာအေၾကာင္းလည္း
ခ်စ္သူကို မေျပာေတာ႔ပါဘူး...............
အျပည့္အစုံဖတ္ရန္...
မူလသုိ႕...
ကာလေတြထဲ ပစ္ခ်ခံထားရတဲ႔
၀င္ေလထြက္ေလတိုင္းမွာ အမွတ္တရလို႔ေခၚမယ္႔
တခ်ိ္န္မွာ.....ရင္႔မွည္႔ခ်င္လည္း ရင္မွည္႔သြားႏိုင္မယ္႔
တခ်ိန္မွာ.....ပုပ္သိုးခ်င္လည္း ပုပ္သိုးသြားႏိုင္မယ္႔
အ၀ါေရာင္ သစ္သီးတစ္လံုးရွိတယ္...
ဟိုတုန္းကလည္း ဒီလိုအသက္ရွဴႏွဳန္း
ဒီလိုရာသီ
ဒီလုိ ၀န္းက်င္
ဒီခႏၶာ
ဒီလိုအခင္းအက်င္း
ဒီနာမည္နဲ႔ ငါဟာ
ဒီအခ်ိန္မ်ိဳးေတြကို ျဖတ္သန္းဖူးသားနဲ႔
ခုမွဘာလို႔ ဒီေလာက္ခဲယဥ္းေနသလဲ
တိမ္နိမ္႔ေတြ ..
ေကာင္းကင္ထဲ အုပ္ဖြဲ႔ပ်ံသန္းေနပံုမ်ား
အထီးက်န္မႈဆိုတာ စိတ္၀ိညာဥ္ထဲ
ထုပ္ပိုးသိမ္းဆည္းထားျပီးသားျဖစ္တဲ႔
ဘ၀ရဲ႕ လက္ေဆာင္မြန္
ဒီ႔ထက္ လတ္ဆတ္ဖို႔ရာ
ကိုယ္႔သမိုင္းကိုပဲ သကၠရာဇ္ျဖိဳပစ္ရမည္လား
ကိုယ္႔ရင္ခုန္သံကိုပဲ
ခ်ိန္သားကိုက္ ဖန္တီးရမည္လား
ေ၀့၀ဲက်ေနတဲ႔ ရွင္သန္မႈအလ်ားထဲ
အတိတ္ေတြဟာ အသိအမွတ္ျပဳမခံရတဲ႔
အိပ္မက္လွလွေလးေတြဆိုပါစို႔
ေဟာဒီညမွာ
ငါဟာ ငါ႔အနာဂတ္ေတြကို အံု႔အံု႔ဆိုင္းဆိုင္း
လြမ္းဆြတ္ေနေလရဲ့.........
ူ
အျပည့္အစုံဖတ္ရန္...
မူလသုိ႕...
ေဆာင္းရာသီေရာက္ေတာ့ ျမစ္ထဲကုိ ဇင္ေယာ္ေတြ ျပန္လာႀကတယ္။ အသက္ရွဴလုိက္တုိင္း ႏွလုံးထဲအထိ စိမ့္၀င္သြားႀကတဲ့ ေလေအးေတြဟာ အရင္တစ္ပတ္ႏြမ္းသြားျပီးျဖစ္တဲ့ ေဆာင္းတုန္းက ေလညင္းေတြပဲလားဆုိတာ မေသခ်ာေတာ့ပါ။ မွန္တာေျပာရင္ေတာ့ အဲဒီလုိ တစ္ပတ္ႏြမ္းႏြမ္းသြားႀကတဲ့ ေဆာင္းရာသီေတြကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ေနရျခင္းအား နည္းနည္းမွ စိတ္မရွည္ေတာ့ပါ။
အိမ္အျပန္လမ္းက ေမွာင္မဲျပီး တိတ္ဆိတ္လုိ႔။ လူေျခသံေတြကုိေတာင္ မႀကားရ။ ဘ၀ကုိ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ တစ္ေယာက္တည္း ျဖတ္သန္းရတဲ့အခါမ်ိဳးေတြလည္း ရွိရဲ႕။ အရင္လုိလည္း “ဘယ္မွာလဲ ပန္းတုိင္” ဆုိျပီး ေသြးရူးေသြးတမ္း ျဖစ္မေနေတာ့ပါ။ အေမွာင္ထုနဲ႔အတူ လုံးေထြးေရာပါလာတဲ့ ဖုန္မႈန္႔ေတြနဲ႔ ေအးစက္စက္ လေရာင္ကုိ အဆုပ္ထဲထိ မွန္မွန္ရွဴသြင္းေနလုိက္တယ္။ ျပီးေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ေနလုိက္တယ္။
ေန႔စဥ္လုပ္ေနက် အလုပ္ေတြဟာ ဘာေတြမ်ားလဲ...။ ေဆာင္းရာသီးျဖစ္ျဖစ္... ဘာျဖစ္ျဖစ္ပါ။ အေႏြးထည္ငတ္ရတဲ့အလုပ္တစ္ခု လုိတာကလြဲရင္ အားလုံးပုံမွန္။ စည္းခ်က္က်က် တစ္ခါတေလ သံစဥ္လြဲေနတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ေလာက္ ေတာင့္တမိရဲ႕။ ငယ္ငယ္တုန္းက တက္ခဲဖူးတဲ့ ဂန္႕ေကာ္ပင္ႀကီးရဲ႕ ထိပ္ဖ်ားကုိ လြမ္းတယ္။ ခုေလာက္ဆုိ ဂန္႔ေကာ္ေတြ ေ၀ေနေရာေပါ့။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီး ထုိးတတ္တဲ့ ေႀကးေခါင္းေလာင္းႀကီးရဲ႕ ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းသံကုိ လြမ္းတယ္။ ခုေနေတာ့ ေက်ာင္းေတြမွာ လွ်ပ္စစ္ေခါင္းေလာင္းသံေတြ စီစီညံေနေရာေပါ့။
ေဆာင္းရာသီကုိ ထားရစ္ခဲ့ႀကျပီျဖစ္တဲ့ ခ်စ္သူ၊ ခင္သူမ်ား... ခုေနလွမ္းေမွ်ာ္ႀကည့္တဲ့အခါ ျမဴေတြလား.. တိမ္ေတြလား မကြဲျပားပါ။ ႏွင္းေငြ႕ေတြနဲ႔အတူ ေျမာပါလာတဲ့ရင္ခုန္မႈ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ စြဲလန္းမႈ၊ တမ္းတမႈ၊ လြမ္းေမာမႈ၊ ေႀကကြဲမႈေတြဟာ ေႏြရာသီ ျဖဴေတြထဲမွာ ေရာေနွာေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့ႀကျပန္တယ္။ ဘ၀ဆုိတာ ရထားတစ္စင္းဆုိရင္ ငါ ျငင္းတယ္။ ရထားမွာ ပန္းတုိင္ဆုိမ်ိဳးရွိေနလုိ႔။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ဘ၀ဆုိတာ ရထားတစ္စင္းဆိုတာကုိ ငါ လက္ခံတယ္။ ရထားျပတင္းကေန ျမင္ေနရတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြဟာ ဖန္တစ္ရာေတ ေျခာက္ေသြ႕ျငီးေငြ႕ဖြယ္ ေကာင္းလြန္းေနျပန္လုိ႔။ ဘယ္လုိလဲ ခ်စ္သူ.. မင္းေရာ ဘ၀ဆုိတာကုိ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ခ်င္တုန္းလား..
ဒီလုိဆုိ အိပ္ယာထဲ လူးလွိမ့္ျပီး ေအးခ်မ္းမႈမွာ အေျခာက္တုိက္ ျငီးေငြ႕ေနရုံလား.. စိတ္ကူးထဲက ေဆာင္းရာဟာ ဒီထက္ ခမ္းနားတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစိတ္ကူးဟာ အေတာ္ေဟာင္းႏြမ္းသြားခဲ့ျပန္ပါျပီ။ ဒီထက္သစ္လြင္တဲ့ စိတ္ကူးေတြဟာလည္း လင္းလုိက္ မွိန္လုိက္။ ခုိက္ခုိက္တုန္ေအးခဲေနတဲ့ ေဆာင္းညတစ္ညမွာ အခန္းကုိ မီးေမွာင္ခ် (အလင္းရယ္လုိ႔ တစ္မႈန္ေတာင္ မ၀င္နုိင္ေအာင္) မ်က္စိကုိ မွ်င္းမွ်င္းမွိတ္ျပီး “၀ုိင္၀ုိင္း”ရဲ႕ “သမင္လည္ျပန္” သီခ်င္းကုိ တုိးတုိးနားေထာင္ႀကည့္ေတာ့... မ်က္၀န္းထဲ ေရေႏြးစီးေႀကာင္းတစ္ခု ျဖတ္သန္းစီးလာတယ္။ “ေတာင္းပန္ပါရေစ”လုိ႔ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္ေျပာမိမယ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး။
ရင္ခုန္သံေတြလည္း ေဆာင္းတုိက္စားလုိ႔ တရိရိ ပြန္းပဲ့ပါးလ်ားသြားခဲ့ရျပီ။ ႏွလုံးသားမွာ ေဆာင္းကုိက္ခံရလုိ႔ နာက်င္ခဲ့တဲ့ အမာရြက္တစ္ခု ထင္းထင္းက်န္လုိ႔... ေအးခဲေနတဲ့ ေဆာင္းက ရင္ထဲမွာ စြတ္ရြတ္ ေနရာ၀င္ယူေနျပန္တယ္။ ခုေလာက္ဆုိ လမ္းမီးတုိင္ေအာက္ ရြက္ေျခာက္ေတြ လြင့္ခ်င္ရာ လြင့္သြၾးႀကေရာေပါ့။ နီ၀ါေရာင္အလင္းေတြ ဖ်ာလဲစီးေမ်ာေနတဲ့ ကတၱရာလမ္းနက္နက္ႀကီး ရွည္လ်ားေနလုိက္ပုံက “ဘ၀”တစ္ခုက်ေနတာပဲ။ ေ၀းလုိက္တာ လေရာင္ရယ္.. ငါ့ကုိယ္ေပၚ လႊမ္းတယ္ဆုိရုံေလး လႊမ္းက်ေနလုိက္တာ... ရီေ၀မူးေနာက္လုိ႔... ခ်စ္သူအမည္နာမကုိ ေမံေလ်ာ့ေနေလာက္ေအာင္ကုိ... မင္း သိပ္ဖ်ားေယာင္းနုိင္တာပဲ...။
မွန္တာေျပာရရင္ ခုခ်ိန္ခါမွာ အရာအားလုံး ဖ်ားေယာင္းနုိင္လြန္းေနတယ္။ ဘာရနဲ႔မွ ပါမလာတဲ့ ေဆာင္းေလေအးေတြ.. ဘာဂီတမွ လႊမ္းျခဳံမထားတဲ့ မႈန္ကုပ္ကုပ္ကေဖးဆုိင္ေလးရဲ႕ အခင္းအက်င္းေတြ.. ခင္မင္မႈ အျဖဴထည္သက္သက္ အျပဳံးေတြ.. ဆင္းခဲ့တက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေလွကားထစ္ေတြ... ခရမ္းေရာင္ မ်က္၀န္းတစ္စုံ.. ေနာက္.. တ၀ီ၀ီေျပးေနတဲ့ ဘတ္စကားအုိႀကီးေတြရဲ႕ ျငီးသံေတြ.. ေနာက္.. ဘယ္သူဆြဲလုိ႔ ဘယ္ကျမည္လာမွန္း မသိတဲ့ ေခါင္းေလာင္းကေလးရဲ႕အသံ.. ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အာေခါင္ျခစ္ငုိသံ.. တစ္စုံတစ္ေယာက္ရဲ႕ တီးတုိးျငီးတြားသံ အားလုံး.. အားလုံးက ဖ်ားေယာင္းနုိင္လြန္းေနတယ္။
ဘ၀မွာ တစ္ခါထပ္ ေဟာင္းႏြမ္းခြင့္ရမယ္ဆုိ ဘာကိုမ်ား ေဟာင္းႏြမ္းမိဦးမလဲ။ တကယ္လုိ႔မ်ား ဘ၀မွာ တစ္ခါထပ္ ရူးမုိက္ခြင့္ရဦးမယ္ဆုိ ဘာကုိမ်ား ရူးမုိက္မိဦးမလဲ။ ခ်စ္သူကုိ “မုိးရာသီေလး” အစား “ေဆာင္းေႏွာင္းရာသီေလး”လုိ႔ ေျပာင္းေခၚမိဦးမလား။ ဟင့္အင္း.. ခ်စ္သူကုိ ေဆာင္းအိပ္မက္ထဲမွာ အျပီး “သတ္”ပစ္ခဲ့မွာ။ “အလြမ္း”ဆုိတာ နာတာရွည္ေရာဂါ တစ္မ်ိဳးဆုိလည္း ၀ဋ္နာကံနာေတာ့ မျဖစ္ေစရပါ။ တဆစ္ဆစ္ကုိက္ခဲေနတဲ့ လြမ္းနာက်မႈဟာ ခႏၶာကုိယ္ကုိ တုိးလွ်ိဳေပါက္ ထုိးခြင္းသြားတယ္။ ငါသာ လမင္းကုိ ထုိးထုိးေဟာင္ေနတဲ့ ေခြးတစ္ေကာင္ဆုိရင္ လူတုိင္းရဲ႕ အိပ္မက္ေတြမွာ ေခြးအဟာင္သံေတြ စီစီညံေနမွာ အမွန္ပဲ။ ဒီညမွာေတာ့ လမင္းကုိ ထုိးမေဟာင္ေတာ့ပါဘူး။ ေမာ့ႀကည့္ေငးေမာမႈေတြလည္း မလုပ္ေတာ့ဘူး။ လေရာင္မွာလည္း ယစ္မူးသာယာ မေနေတာ့ဘူး။ ေအးစက္စက္ ညဥ့္ယံမွာ တိတ္တိတ္ေလး ေခြအိပ္ေနပါရေစ။ လမင္းကုိ လမင္းအတုိင္း ရွိပါေစေေပါ့။ အိပ္မက္ေတြလည္း မမက္ပါရေစနဲ႔။ တိတ္တိတ္ေလးသာ ေခြအိပ္ေနပါရေစ။
ႀကည့္စမ္း.. လူတုိင္း အိမ္တံခါးေတြ ဘာလုိ႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ေစ့ပိတ္ထားႀကတာလဲ။ ေဆာင္းကုိ ေမွ်ာခဲ့တာလည္း သူတုိ႔ပဲ မဟုတ္လား။ ေဆာင္းကုိ ခ်စ္ရင္ ေအးခဲထုံေ၀မႈကုိပါ ရင္ဖြင့္ေပးမထားသင့္ဘူးလား။ လာပါကြယ္... ငါက ေစာေစာ အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်င္တဲ့သူ မဟုတ္ပါဘူး။ လူအျဖစ္မွာ ကတ္သီးကတ္သတ္ေလး ရပ္တည္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးပါ။ သဘာ၀တရားကုိ ျမတ္နုိးျပီး.. ရယ္တတ္.. ငုိတတ္... သုိ၀ွက္တတ္တဲ့ ေကာင္မေလးပါ။ ဒီထက္လည္း မပုိပါဘူး။ သံေယာဇဥ္နဲ႔လည္း မေႏွာင္ပါဘူး။ မ်က္၀န္းအႀကည့္ေတြနဲ႔လည္း မခ်ည္ပါဘူး။ တိတ္တိတ္ေလး ျမတ္နုိးေနရုံပါ။ ႀကိတ္မွိတ္ျပီး ျမတ္နုိးေနရုံပါ။ လာပါ.. လွမ္းခဲ့ပါ.. ေဆာင္းရယ္...
ေဆာင္းရာသီႀကီးထဲ တစ္စုံတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားခဲ့သလား.. ငါေမြးခဲ့တာ မုိးရာသီ။ တကယ္ဆုိ လူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ရာသီ မဟုတ္ တစ္ရာသီမွာေတာ့ ေမြးဖြားမွာပါပဲ။ ဆန္းလား... သဘာ၀တရားထဲက ေျပးလြတ္ဖုိ႔ဆုိတာ အားထုတ္ေနဖုိ႔လုိဦးမလား။ တကယ္ဆုိ အားထုတ္ဖုိ႔ လုိအပ္တဲ့အရာရယ္လုိ႔ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေဆာင္းတြင္းတုိင္း ၀တ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အေႏြးထည္နီနီေလးကုိ သတိရတယ္။ ငါက “အဆုိးေလး”တဲ့ အေဖက ေျပာတယ္။ တကယ္ဆုိ သဘာ၀တရားကုိ အတုခိုးမွားခဲ့မိတာပါ။ ခုဆုိ ငယ္ငယ္ကလုိလည္း လိပ္ျပာေတြ လုိက္မဖမ္းေတာ့ပါဘူး။ ပုိးစုန္းႀကဴးေတြကုိလည္း ဖန္ပုလင္းထဲ ထည့္မေလွာင္ေတာ့ပါဘူး။ ေဆာင္းရာသီကုိ ေဆာင္းရာသီအတုိင္းေလး ေငးေမာေနတတ္ခဲ့ျပီ။ ေကာင္းကင္ကုိလည္း ေမာ့မႀကည့္ဘူး။ ေျမျပင္ကုိလည္း ငု႔ံကုိင္းႀကည့္မေနေတာ့ဘူး....။ ေျမာက္ျပန္ေလတုိးသံ တ၀ီ၀ီႀကားမွာ တံတားေအာက္က ျဖတ္စီးေနတဲ့ ေရေတြရဲ႕အသံသဲ့သဲ့ကုိ ေအာက္ေမ့ဖြယ္ ႀကားေယာင္ေနပါေတာ့တယ္။
အျပည့္အစုံဖတ္ရန္...
မူလသုိ႕...
၁
ကၽြန္မပညာတတ္ၾကီးမျဖစ္ခ်င္ပါ။ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္မျဖစ္ခ်င္ပါ။ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္မျဖစ္ခ်င္ပါ။စီပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ၾကီးမျဖစ္ခ်င္ပါ။ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္မျဖစ္ခ်င္ပါ။ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္မျဖစ္ခ်င္ပါ။
ကၽြန္မ...မျဖစ္ခ်င္ပါ။ဘာမွ...မျဖစ္ခ်င္ပါ။ ဒါေပမဲ႔မျဖစ္ခ်င္ပါ။
၂
မိုးရာသီမို႔မိုးရြာေနပါသည္။
ငယ္ငယ္တုန္းကလိုမိုးေရစီးေၾကာင္းတေလွ်ာက္ဖိနပ္မပါေလွ်ာက္ေျပးခ်င္မိသည္။
ထိုကိစၥဆိုင္းငံ႔ထားရဦးမည္။ မဟုတ္ဘူး...ေျပးခ်င္လည္းေျပးလိုက္လို႔ရပါသည္။ ကၽြန္မမိုးရာသီတြင္အသက္ပင္၀၀လင္လင္မရွဴႏိုင္ေအာင္အသည္းကြဲဖူးပါသည္။ မိုးေရထဲသို႔ႏွလံုးသားအတိုအစအပဲ႔အရြဲ႔မ်ားအားေမွ်ာခဲ႔ဖူးပါသည္။
မွန္ပါသည္။ ကၽြန္မမိုးရာသီမ်ားအားခ်စ္သည္။မဟုတ္ပါ။
ကၽြန္မမိုးရာသီမ်ားအားမုန္းပါသည္။
မဟုတ္ေသးပါ...ထားလိုက္...မိုးရာသီမ်ားအားမိုးရာသီထဲတြင္ခ်န္ထားခဲ႔ပါ။
၃
ကမၻာေပၚတြင္ကိုယ္႔ကိုကိုယ္အႏွိပ္စက္ဆံုးလူအမ်ိဳးအစားသည္
စာေရးဆရာမ်ားျဖစ္သည္။
ကမၻာေပၚတြင္စိတ္မႏွံ႔ဆံုးလူအမ်ိဳးအစားသည္ငၾကြားမ်ားျဖစ္သည္။
ကမၻာေပၚတြင္အခ်ဴခ်ာဆံုးလူအမ်ိဳးအစားသည္ပညာတတ္မ်ားျဖစ္သည္။
ကမၻာေပၚတြင္အေပါ႔ပါးဆံုးလူအမ်ိဳးအစားသည္ဥာဏ္ရည္ခ်ိဳ႔ငဲ႔ေနသူမ်ားျဖစ္သည္။
ကၽြန္မအခန္းထဲတြင္ပိုးဟပ္ေပါင္းမေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ရွိပါသည္။
ကၽြန္မအမံုးဆံုးအရာမွာပိုးဟပ္ႏွင္႔တယ္လီဖုန္းမ်ားျဖစ္သည္။
ဘ၀တြင္ကၽြန္မအလိုခ်င္ဆံုးေသာအရာမွာသမားရိုးက်ဆန္ျခင္းျဖစ္သည္။
"အႏုပညာသမားမ်ားသည္ၾကီးက်ယ္ျမင္႔ျမတ္သည္"ဟူေသာအဆိုကို
ကၽြန္မအံ႔ၾသမိပါသည္။
"ၾကီးက်ယ္ျမင္႔ျမတ္မွု"ဟူေသာစကားလံုး၏အဓိပၸာယ္ကို
ကၽြန္မေကာင္းေကာင္းနားမလည္ပါ။
ေပ်ာက္သြားေသာကၽြန္မေၾကာင္ေလးသည္ၾကီးက်ယ္ျမင္႔ျမတ္လွပါသည္
(သဒၵါႏွင္႔အသံုးႏွံဳးမွားပါကျပင္ေပးေစခ်င္ပါသည္)။
ကၽြန္မသည္အတၱေပါေလးျဖစ္ပါသည္။ကၽြန္မတြင္၀ါးပင္တစ္ပင္ရွိပါသည္။
၄
'ယန္းေပါဆတ္'၏'နာမည္ၾကီးေအာင္လုပ္နည္း'၀တၳဳတိုသည္
ကၽြန္မအၾကိဳက္ဆံုးေသာ၀တၳဳတိုျဖစ္သည္။
ကၽြန္မတြင္ဒုစရိုက္မွုအေတာ္မ်ားမ်ားရွိပါသည္။
ပိုင္ရွင္မသိေအာင္ခိုး၀ွက္ရိုက္ယူထားေသာဓာတ္ပံုတစ္ပံုရွိပါသည္။
ႏွစ္ရွည္လမ်ားထိမ္၀ွက္ထားေသာအၾကည္႔တခ်က္ရွိပါသည္။
ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္ရန္ေဆာ္ထားေသာေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မ်ားရွိပါသည္္္္ (၄င္းတို႔သည္အခ်ိန္မေရြးေမွ်ာ္လင္႔တတ္ေသာသေဘာရွိသည္။)
ကၽြန္မအိပ္ရာထဲတြင္ရြံစရာေကာင္းေသာကၽြန္မဆံပင္မ်ားရွိပါသည္။
ကၽြန္မအၾကာခဏရြတ္တတ္ေသာကဗ်ာတစ္ပုဒ္သည္
'ညီေလးေရတိရစာၦန္ရံုသြားၾကစို႔'ျဖစ္သည္။
'မားဆိုးလ္'သည္'သံုးဆယ္႔ရွစ္ျဖာမဂၤလာ'မသင္ခဲ႔ရေသာေၾကာင္
႔ေနာက္ဆံုးတြင္ေသေဘးႏွင္႔ရင္ဆိုင္ခဲ႔ရသည္။
ကၽြန္မအတြက္ထိုကိစၥပူရန္မလိုပါ။
'သံုးဆယ္႔ရွစ္ျဖာမဂၤလာ'ကဗ်ာအားကၽြန္မေက်ေက်ညက္ညက္ရပါသည္။
ၾကြက္မ်ားအားကၽြန္မမေၾကာက္ပါ။မိုးၾကိဳးပစ္မွာကိုေတာ႔ကၽြန္မေၾကာက္ပါသည္။
ထို႔ေၾကာင္႔မိုးရြာတိုင္းထီးတစ္လက္ႏွင္႔မျမဲကာထားတတ္ပါသည္။
ဒီႏွစ္မိုးနည္းနည္းမ်ားပါသည္။
၅
ဘ၀ဆိုသည္မွာဗြက္စင္တတ္ေသာေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ဖိနပ္တစ္မ်ိဳးျဖစ္ပါသည္ (လမ္းေလွ်ာက္မ်ားလြန္းပါကတကိုယ္လံုးဗြက္ရည္မ်ားလူးသြားႏိုင္ပါသည္။)
ဘုရားပြဲေစ်းမ်ားတြင္ေတြ႔ရတတ္ေသာ'လက္ေကာက္ပစ္ျခင္း'ကစားနည္းမ်ိဳးသည္
မသတီခ်င္စရာေကာင္းလွသည္။
လက္ထဲတြင္ရွိေသာငွက္သည္ပို၍ထိုက္တန္သည္ဟုမည္သူေျပာသနည္း။
လက္ထဲတြင္ရွိေသာငွက္ကေလးအေတာင္က်ိဳးေနပါသည္။
ခ်ံဳဖုတ္ထဲတြင္ငွက္ႏွစ္ေကာင္သည္ငွက္ျဖစ္ဖို႔ပို၍ေသခ်ာသြားသည္။
တိမ္မ်ားခရီးသြားေနသည္မွာမည္မွ်ၾကာခဲ႔ဲျပီနည္း။
သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္မ်ားသည္ရယ္စရာအေကာင္းဆံုးေသာရုပ္၀တၳဳပစၥည္းမ်ားျဖစ္သည္။
ပြဲေစ်းတန္းမ်ားတြင္ကၽြန္မစိတ္၀င္အစားဆံုးေသာအရာမွာ
ေကာက္ညွင္းက်ဥ္ေတာက္မ်ားျဖစ္သည္။
'ဖုန္းဆိုးေျမ'ႏွင္႔'ေကာင္းကင္'တို႔သည္
ကဗ်ာဆရာမ်ားလက္တည္႔စမ္းလြန္းေသာ စကားလံုးမ်ားျဖစ္သည္။
ယူတိုးပီးရား'utopia'ဆိုေသာစကားလံုး၏အဓိပၸာယ္အား
'NO PLACE' ဆိုသည္မွလြဲ၍ဘာမွမသိပါ။
စိတ္ကူးယဥ္၀ါဒီမ်ားသည္လူမ်ားျဖစ္ၾကသည္
(တိရစာၦန္မ်ားစိတ္ကူးယဥ္တတ္မယဥ္တတ္ေသခ်ာမသိပါ။)
ကၽြန္မတြင္၀ါးပင္တစ္ပင္ရွိပါသည္။
၆
အက္ဗရယ္လပ္ဗင္း၏ 'I'm with you' သီခ်င္းကိုၾကိဳက္ပါသည္။ ကၽြန္မငယ္ငယ္က'ေဘာင္ေဘာင္ေဖာက္'ရသည္ကိုအလြန္ႏွစ္ျခိဳက္ပါသည္။
ေခြးသည္ကၽြန္မအခ်စ္ဆံုးေသာသတၱ၀ါျဖစ္ပါသည္။
'ဘြန္ဇိုင္း'စိုက္ပ်ိဳးနည္းအေၾကာင္းဂဃနဏမသိပါ။
ကၽြန္မမွာခ်စ္သူုမရွိပါ။
ကၽြန္မတို႔လမ္းထဲကအရူးမတစ္ေယာက္တြင္သမီးေလးတစ္ေယာက္ရွိပါသည္။
ပိုက္ေက်ာ္ျခင္းကစားနည္းသည္ကၽြန္မအၾကိဳက္ဆံုးအားကစားနည္းတစ္ခုျဖစ္သည္။
လူမုန္းမ်ားေသာသတၱ၀ါသည္ၾကြက္မ်ားျဖစ္သည္။
ဇာတ္ညႊန္းေရးဆရာမ်ားသည္ေလေပါၾကသည္။
စိတ္ေမ်ာလွ်င္စိတ္ႏွင္႔လိုက္ပါ။
လွည္းဘီးကေတာ႔ႏြံထဲက်ြံေနပါျပီ။ပုရြက္ဆိတ္မ်ားခရီးသြားေနၾကသည္။
တေစၦသရဲမ်ားႏွင္႔တူတူပုန္းတန္းကစားခ်င္သည္။ စိတ္အားခ်ိဳ႔ငဲ႔မွုအားစိန္ေခၚပါ။
လူသားဆန္ဖို႔ဘိလိယက္ထိုးၾကပါစို႔။ေခ်ာင္းကိုပစ္တာျမစ္ရွာသြားဖို႔ မဟုတ္ပါ။
JAT LAG ေရာဂါသည္အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏွင္႔ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွသည္။
ေနာင္ဘ၀တြင္ကၽြန္မလူျဖစ္မည္ဆိုပါက
လူလုပ္တမ္းကိုေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး ကစားပစ္လိုက္မည္။
တဖက္သက္အခ်စ္သည္အတြင္းမွာလွိုက္စားေနေသာ
မာလကာသီးတစ္လံုးႏွင္႔တူသည္။
ဘၾကီးျဖိဳးအိမ္ျပန္ျပင္ေနျပီလား....
၇
အိမ္ေရွ႔တြင္ရွိေသာေရတြင္းအားအိမ္ေနာက္ေဖးေရႊ႔ပစ္ခဲ႔သည္။
ခုနစ္ရက္သားသမီးပဲရွိေသးေတာ႔ကၽြန္မကစေနေန႔ထဲတြင္သြားေမြးဖြားခံရသည္။
ကၽြန္မအိမ္ေခါင္းရင္းတြင္စံပယ္ပင္မ်ားရွိပါသည္။
ျပဇာတ္ကမည္လား...ေခၚလိုက္ပါ...ဇာတ္သမားမ်ားဗန္ဒါသီးၾကိဳက္ၾကသည္။
စိတ္ကူးမ်ားအမွိုက္လိုပံုေနေသာကမ္းစပ္တစ္ခုတြင္ကၽြန္မေနသည္။
ဒီေရလာျပီလား...ဘ၀သည္ရွည္လ်က္တိုေန၏။
ကၽြန္မစာေရးဆရာတစ္ေယာက္မျဖစ္ခ်င္ပါ။
၂၉ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၀၅
စေနေန႔
အျပည့္အစုံဖတ္ရန္...
မူလသုိ႕...
ေပ်ာက္ဆုံးသြားေသာ မနက္ခင္းေလးမ်ား
အငဲ
အျပည့္အစုံဖတ္ရန္...
မူလသုိ႕...
ဘယ္မွာလဲ ငါ...
ေလႏွင္ရာ ယိမ္းႏြဲ႔ ေဖ်ာ့ပါး
ေတာင္တန္းၾကီးပဲ ျမင္႔လြန္းတာလား
ခရီးကပဲ ေ၀းလြန္းတာလား...
သည္းေျခၾကိဳက္ရမၼက္နဲ႔ရင္ခုန္မွုေတြ
ဥပါဒါန္္ ႏွင္႔ ေသြးရူးေသြးတန္းရိုးသားမွူေတြၾကား
ေက်ာရိုးမဲ႔ျဖစ္ေနရွာတဲဲ႔
မီးခိုးေငြ႔ေလးငါ...
အိပ္မက္လား တကယ္လားေတာင္ ေ၀ခြဲမရတာ
ဘယ္လိုခြန္အားနဲ႔ ကိုယ္ထင္ရာကိုယ္လြင္႔ရမလဲ
ခ်စ္သူေလးေရ...
အဲဒီလို
တမ္းတ ညည္းညူလိုက္
ရက္္စက္ ေမ႔ထားလိုက္
လူးလဲဲ လြမ္းနာက်လိုက္
ဇြတ္မွိတ္ ေအးခဲပစ္လိုက္
ၾကည္ႏူးလွိုက္ဖိုမိလိုက္
က်ိဳးေၾကလမ္းခြဲပစ္လိုက္
ပြင္႔အန္ နမ္းရွံဳ ႔မိလိုက္...
မီးခိုးေငြ႔ေလးရယ္ပါ
ကိုယ္႕႔ခရီးေတာင္ ကိုယ္ဘာသာမႏွင္ႏိုင္တဲ႔
မီးခိုးေငြ႔ေလးရယ္ပါ....
၃၁ ၾသဂုတ္ ၂၀၀၇
ေသာၾကာေန႔
12:04 AM
အျပည့္အစုံဖတ္ရန္...
မူလသုိ႕...
ကၽြန္မႏွင္႔ ရီ ေ၀ေ၀ပြဲေတာ္ည လက္ေကာက္ကေလးမ်ား
မီးသီးကေလးမ်ား မွိတ္တခ်ည္လင္းတလွည္႔ျဖစ္ေနေသာ ပြဲေတာ္လမ္းၾကားေလးထဲတြင္ ကၽြန္မစမ္းတ၀ါး၀ါး ေလွ်ာက္သြားေန၏။
ဓာတ္စက္သံ…ဆိုင္းသံဗံုသံႏွင္႔ လူသံမ်ားခပ္မွ်င္းမွ်င္း ခပ္ၿမိဳင္ၿမိဳင္ပ်ံ ႔ လြင္႔ေန၏။ အၿပိဳင္အဆိုင္ဖိတ္ေခၚေနၾကေသာ ျပပြဲမ်ားႀကိဳၾကားႀကိဳၾကားေတြ ႔ရ၏။
တခ်ိဳ ႔ကေၾကာက္မက္ဖြယ္ တီေကာင္ကမာၻ….တခ်ိဳ ႔ကထူးဆန္းသတၱ၀ါႀကီးမ်ား… တခ်ိဳ ႔ ကေျမြျဖစ္သြားေသာလူ… စသည္ျဖင္႔
အၿပိဳင္မဆိုင္ေစ်းေခၚေနေအာ္ဟစ္ေနၾက၏။ လမ္းလယ္ေခါင္တြင္ေတာ႔..
ေျမေပၚခင္းက်င္းေရာင္းခ်ေနေသာ အမ်ိဳးအစားစံုလင္လြန္းလွသည္႔ မ်က္ႏွာဖံုးမ်ား……
ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ ညွိဳ ႔ယူဖမ္းစားတတ္ေသာ ခ်စ္စရာပစၥည္းကေလးမ်ား…အမ်ိဳးအစားစံုပြဲေစ်းမုန္႔မ်ား…
ေကာင္းကင္သို႔ထိုးတက္ရန္ဟန္ျပင္ေနေသာ မိုးပ်ံပူေဖာင္းမ်ား…စသည္..စသည္ျဖင္႔ ပြဲေတာ္လမ္းၾကားေလးသည္ ျမိဳင္ဆိုင္ေန၏။
ကၽြန္မသည္ ပြဲေတာ္ေရာင္လဲ႔ေနေသာ လမ္းက်ဥ္းေလးထဲတြင္ လူမ်ားအားေ၀ွ႔ကာ ေရွာင္္ကာျဖင္႔ ေငးေငးေမာေမာသြားေန၏။ ကၽြန္မ၏ မ်က္လံုးမ်ားသည္ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ရွိ ျပပြဲရံုမ်ား ထက္ ခင္းက်င္းထားေသာ ေစ်းသည္ကေလးမ်ားထံသို႔ ေရာက္ေန၏။
ဆိုင္တစ္ဆိုင္ေရွ ႔ အေရာက္တြင္ ကၽြန္မရပ္လိုက္၏။အဘယ္ေၾကာင္႔ဆိုေသာ္မဟူရာေရာင္ရႊဲနင္႔ေနေသာ အေျပာက္အမႊန္းမ်ား စီရံထားသည္႔ တစ္စံုတစ္ရာသည္ ကၽြန္မအားဆြဲငင္လိုက္ေသာေၾကာင္႔ျဖစ္သည္။ ထိုေတာက္ပေနေသာ အရာေလးသည္ ကၽြန္မစိတ္၀ိညာဥ္အား သိမ္းပိုက္သြားေလျပီ၏။
“အေဒၚ ဒီလက္ေကာက္ေလးခဏျပပါလား”
ကၽြန္မရင္ထဲ၌ပိုင္ဆိုင္လိုမွူျပင္႔ ရွိန္းျမေန၏။ လက္ေကာက္ေလးသည္ အနက္ခံေပၚတြင္
လိေမၼာ္…အ၀ါ…အစိမ္း အေျပာက္အမႊန္းကေလးမ်ားျဖင္႔ ဆန္းၾကယ္စြာ ခ်ယ္သထား၏။
လက္ေကာက္ေလး၏ ဆန္းျပားမွူသည္ ကၽြန္မအား ညွိဳ ႔ ယူလိုက္ျခင္းျဖစ္ေပမည္။
“အေဒၚ ဒါေလးဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ ”
“သမီး ေလးရာပဲေပးပါ ”
ေစ်းသည္အေဒၚၾကီးသည္ ရည္ရည္မြန္မြန္ျဖင္႔ ျပန္ေျပာ၏။ လက္ေကာက္ေလး၏ တန္ဖိုးသည္ ကၽြန္မေပး၀ယ္ႏိုင္ေသာ အေနအထားတြင္္ရွိေန၏။
ထို႔ေနာက္ ရႊင္ျမဴးစြာျဖင္႔ ကၽြန္မလက္တြင္ စမ္း၀တ္ၾကည္႔လိုက္၏။ ကၽြန္ကလက္ေပၚ၌လက္ေကာက္ေလးသည္ ဆန္းျပားစြာျဖင္႔ေတာက္ပေန၏။
ကၽြန္မသည္ ၾကည္ႏူးမွူျဖင္႔ လက္ေကာက္ေလးအား ခပ္ၾကာၾကာစိုက္ၾကည္႔ေနမိ၏။ စိုက္ၾကည္႔ေနရင္းပင္ ကၽြန္မစိတ္တြင့္သို႔ ထူးဆန္ဒေသာ ခံစားမွူ တစ္ခုစီး၀င္လာသည္။
“ဘာ”ပါဟု အတိအက်ေျပာရန္ ခဲယဥ္းေသာ ခံစားမွူတစ္ခု…..
အလိုမက်မွု…မဟုတ္ဘူး… စိတ္ကသိကေအာင္႔ျဖစ္မွူ...
မျပည္႔စံုေသးဘူး…. ခံစားမွု သံုုးေလးမ်ိဳးေရာေႏွာပါ၀င္ေနသာ ခံစားမွူမ်ိဳး…… ကၽြန္မလက္ေကာက္ေလးအားထက္၍ သတိထား ၾကည္႔ မိခ်ိန္တြင္ေတာ႔
ထိုလက္ေကာက္သည္ အေရာင္စံုလြန္းလွသည္ဟုထင္လာမိသည္၏။ အေျပာက္အမႊန္းမ်ားမွာလည္း မ်က္စိေနာက္ေလာက္ေအာင္ရွုပ္ေထြးမ်ားျပားလြန္းေန၏။
စိုေျပာင္ေနေသာ မဟူရာေရာင္သည္လည္း ကၽြန္မ၏စိတ္ကို ထိုင္းမွူိင္းလာေစ၏။ ကၽြန္မစိတိကူးၾကည္႔သည္။ အကယ္၍ ထိုလက္ေကာက္အား ကၽြန္မ၀ယ္မည္ဆိုလွ်င္ ထိုလက္ေကာက္သည္ ကၽြန္မလက္၌အျမဲလိုက္ပါေနေပေတာ့မည္။ ထိုအခါ ထိုအေျပာက္အမႊန္းမ်ားႏွင္႔ မဟူရာေရာင္အနက္ခံေပၚက ေဆးေရာင္စံုမ်ားသည္ ကၽြန္မစိတ္အားတရိရိ တႏုတ္ႏုတ္ျဖင္႔ ခလုတ္တိုင္ေနေပေတာ႔မည္။ ထိုသို႔ျဖင္႔ သီးမခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ေနာက္က်ိရေသာတစ္ေန႔တြင္
ထိုလက္ေကာက္အား လႊင္႔ပစ္သည္႔ အဆင့္သို႔ပင္ေရာက္သြားႏိုင္ေပသည္။
“အား……”
ရဟတ္စီးေနသူမ်ားထံမွ ေအာ္သံမ်ားလြင့္ပ်ံ ့လာျခင္းျဖစ္သည္။ ရင္ဖိုေၾကာက္ရြံ ႔ မွုျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္မွုကို အမဲလိုက္ေနၾကသူမ်ား…..
ကၽြန္မေခၚင္းထဲသို႕ အသိတစ္ခု လက္ခနဲၿပိဳက်လာ၏။
“ေၾကာက္စိတ္´
ကၽြန္မသည္ လက္ေကာက္ေလးအားျပန္ခၽြတ္ၿပီးေပးလိုက္၏။ စိတ္ထဲ၌ အနည္းငယ္ေပါ႔ပါးသလို ခံစားလိုက္ရ၏ (လြတ္ၿငိမ္းမွုျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။)
ေရွ ႔ဆက္သြားလွ်င္ ဒီ႔ထက္ အနည္းငယ္ ရိုးရွင္းလွပေသာ လက္ေကာက္တရံတေလ ေတြ႔ေကာင္းေတြ႔ဦးမွာပဲဟု ကိုယ္႔စိတ္ကိုယ္ ေျဖေတြးေတြး ထားလိုက္၏။
“အေဒၚ မယူေတာ႔ဘူးေနာ္ ”
ေစ်းသည္အား အားနာနာႏွင္႔ပင္ ျပန္လွည္႔ထြက္လာလိုက္၏။ပြဲေတာ္ေလးသည္ ေရခ်ိန္ကိုက္ေနေပၿပီ။ မီးေရာင္မ်ားၾကား မူူးေ၀ေနေပၿပီ။
လမ္းက်ဥ္းေလးထဲ ကၽြန္မဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့၏။တစ္ေနရာ၌ လူတစ္စုသည္လက္ေကာက္ပစ္ေနၾကသည္။(လက္ေကာက္ပစ္ျခင္းဆိုသည္မွာ
ဖန္ပုလင္းေလးမ်ားတြင္ လက္ေကာက္မ်ားစြတ္၀င္သြားေအာင္ ခင္လွမ္းလွမ္းအေနအထားမွ ပစ္ယူရေသာကစားနည္းတစ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။)
လက္ေကာက္ဆယ္ကြင္းတြင္ သံုးေလးကြင္း၀င္ေအာင္ပင္မနည္းပစ္ယူေနၾကရသည္။ လက္ေကာက္ပစ္ေနေသာသူသည္ သူ၏ပစ္ခ်က္တစ္ခ်က္
လြဲသြားတိုင္း က်ိတ္မႏိုင္ခဲမရ ညည္းညူေန၏။ ခ်ိန္မွတ္ႏွင္႔လြဲေခ်ာ္သြားေသာ လက္ေကာက္ကြင္းမ်ားေျမေပၚတခၽြင္ခၽြင္က်ေနသံကို ၾကားေနရ၏။
(ထိုတခၽြင္ခၽြင္အသံသည္ ရွဳံးနိမ္႔ျခင္း၏အသံ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။) ပြဲေတာ္သည္ ကၽြန္မအားညွိုဳ ႔ ယူလ်က္ရွိသည္။
ထိုသို႔ျဖင္႔ ကၽြန္မသည္ေနာက္ထက္ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္အတြင္းသို႔ ၀င္ခဲ႔ျပန္သည္။ ထိုဆိုင္တြင္လည္းအမ်ိဳးအစားစံု ေတာက္ေတာက္ပပပစၥည္းကေလးမ်ား
ခင့္က်င္းထား၏။ ကၽြန္မသည္လက္ေကာက္ကေလးမ်ားအား တစ္ခုခ်င္းေစ႔စပ္စြာၾကည္႔ေနမိ၏။ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းလက္ေကာက္ေလးတစ္ရံအား ရွာေဖြေနျခင္းျဖစ္သည္။ လက္ေကာက္ေလးမ်ားသည္ အမ်ိဳးအစားစံုလင္ လြန္လွေပသည္။ ထိထဲမွ ေဗဒါေရာင္ ၊ လက္ေကာက္အၾကည္ေလးတစ္ရံအား
ကၽြန္မသေဘာက်သြား၏။ ထိုလက္ေကာက္ေလးသည္ ေမာင္းလို အဟကေလးနဲ႔ ျဖစ္သည္။
လက္ေကာက္ေပၚ၌ ဘာအေပ်ာက္အမႊန္းမွျခယ္သထားျခင္း မရွိ။
အသားကိုေဖာက္ထြင္းျမင္ႏိုင္ေသာ ဖန္လက္ေကာက္ၾကည္ၾကည္ေလးမွ်သာျဖစ္သည္။ လက္ေကာက္ေလး၏ ရွင္းသန္႔ ၾကည္လင္မွုသည္ ကၽြန္မအာရံ၌စြဲကပ္သြား၏။ ကၽြန္မစိတ္ထဲ၌ ပထမတစ္ေခါက္မဟူရာလက္ေကာက္ေလးထက္ပင္ ပို၍ သေဘာက်ေနမိ၏။
လက္ေကာက္ေလးအား ကၽြန္မေကာက္ကာငင္ကာျဖင္႔ ကၽြန္မစြတ္ၾကည္႔လိုက္၏။ ၾကည္ဖန္႔ေတာက္ပေနေသာ ေဗဒါေရာင္… ၀ယ္ေတာ႔မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ျပီး ကၽြန္မလက္ေကာက္ေလးအား ေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္ၾကည္႔လိုက္၏။
ကၽြန္မအာရံုထဲ၌ မိုက္ခနဲ… သြားျပီ.. အဲဒီခံစားခ်က္… တစ္စံုတစ္ရာေရာျပြန္းေနေသာ အဲဒီခံစားခ်က္…. မသတီစရာခံစားခ်က္...
ကၽြန္မစိတ္ထဲ၌ လြင္႔ခနဲ…..
“ေၾကာက္စိတ္……”
နိဂံုး-တစ္
ကၽြန္မသည္ ပြဲေတာ္လမ္းၾကားေလးထဲ၌ တစ္ဆိုင္၀င္တစ္ဆိုင္ထြက္ ေရြ ႔ေရြ ႔ ၀ဲလည္ေန၏။
ၾကာလာသည္ႏွင္႔အမွ်ပြဲေတာ္လမ္းၾကားေလးသည္ ကၽြန္မအတြက္ေမွာ္ရံုေတာတစ္ခုႏွင့္ပင္ တူတူလာပါေတာ့သည္။ တစ္ဆိုင္၀င္တစ္ဆိုင္ထြက္ျဖင္႔ ကၽြန္မစမ္းစမ္း၀တ္ၾကည္႔ခဲ့ေသာ လက္ေကာက္ကေလးမ်ားလည္း ေျမာက္မ်ားစြာက်န္ရစ္ေပျပီ။
အသြင္စံု….အေရာင္ေသြးစံု… တန္ဖိုးအစံုလက္ေကာက္မ်ား က်န္ရစ္ခဲ႔ေပျပီ။ ကၽြန္မသည္လည္း ပြဲေစ်းတန္းမဆံုးသ၍ ေရြးခ်ယ္ခြင္႔ ရွိသည္ဟူေသာ စိတ္အစြဲတစ္ခုျဖင့္ တေရြ ႔ေရြ ႔တရိပ္ရိပ္ တိုး၀င္သြားေန၏။ ကၽြန္မအာရံုထဲတြင္ေတာ႔ ကၽြန္မလက္၌ အျမဲလိုက္ပါေနမည္႔ လက္ေကာက္သည္ မည္သို႔ေသာလက္ေကာက္မ်ိဳး ျဖစ္မည္နည္းဟု အႀကိမ္ႀကိမ္ေမးခြန္းထုတ္ေနမိသည္။
ပြဲေတာ္လမ္းၾကားေလးသည္လည္း တစ္စတစ္စ ေဖ်ာ႔ေတာ႔လာေပၿပီ။ ကၽြန္မလက္ထဲတြင္ေတာ႔ ခုခ်ိန္ထိ မည္သည္႔လက္ေကာက္မွ် တြဲခိုလိုက္ပါလာျခင္းမရွိေသးေပ။
လမ္းတစ္ဖက္ရွိ ေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုအား လွမ္းၾကည္႔လိုက္မိ၏။
…..“ဆပ္ကပ္ထဲမွလူ”…… ကၽြန္မစိတ္မ်ားေထြေနေပျပီ။ ဟိုး..ခက္လွမ္းလွမ္း၌ မီးေရာင္လံုး၀ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ႔မည္ျဖစ္သည္။
ပြဲေစ်းေလး၏ အဆံုးသတ္ေနရာလည္းျဖစ္ေပမည္။ ပတ္၀န္းက်င္၌ လူသူမ်ားက်ဲပါးလာေန၏။
နိဂံုး-ႏွစ္
ကၽြန္မသည္ လက္ေကာက္တစ္ကြင္း၀ယ္ရန္ ပြဲေစ်းသို႔ သြားခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္မသည္ ကိုယ္႔လက္၌ထာ၀ရ ဆင္ျမန္းရမည္႔လက္ေကာက္အား
မည္႔သည္႔လက္ေကာက္မ်ိဳးျဖစ္ရမည္ကိုပင္ ဂဃနဏမသိသူျဖစ္သည္။ ကၽြန္မသည္လက္ေကာက္ဆင္ျမန္းရျခင္းအား အမွန္တကယ္ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးသူတစ္ေယာက္
ဟုတ္ပါသလား။ ကၽြန္မသည္ ပြဲေစ်းတန္းသို႔ တကယ္ပဲလက္ေကာက္၀ယ္ရန္လာခဲ႔ပါသလား။ သို႔ဆိုလွ်င္ ကၽြန္မေလွ်ာက္ခဲ႔ဖူးေသာ ပြဲေတာ္လမ္းၾကားေပါင္း မည္မွ်ရွိေန ျပီနည္း။ သို႔ဆိုလွ်င္ ကၽြန္မစမ္း၀တ္ၾကည္႔ခဲ႔ဖူးေသာ လက္ေကာက္ေပါင္း မည္မွ်ရွိေနျပီနည္း။ သို႔ဆိုလွ်င္………..
ထိုေန႔က ပြဲေတာ္သိမ္းခ်ိန္အထိ ကၽြန္မလက္ေကာက္တစ္ကြင္းမွ မရလိုက္ပါ။ ။
အျပည့္အစုံဖတ္ရန္...
မူလသုိ႕...
