Saturday, January 25, 2014

နာက်င္မႈ ရွင္သန္ပံု

ႏို႕စို႔အရြယ္နာက်င္မႈဟာ

 စာရြက္ေပၚ ခ်ေရးႏိုင္ေသးတယ္

 ျပန္ေျပာင္းေျပာျပႏိုင္ေသးတယ္

ေရးသား မွတ္ထားႏိုင္ေသးတယ္

မ်က္ရည္အျဖစ္ ေလွ်ာဆင္းႏိုင္ေသးတယ္

ယမကာနဲ႔ ေမွ်ာသြင္းႏိုင္ေသးတယ္ ။

တြားသြားေနတဲ့နာက်င္မႈဟာ

တေျဖးေျဖး အတြင္းမွာ လွိဳက္စားျပီး

အျပင္ပန္းမွာ တင္းၾကပ္ေအးခဲမာေၾကာစျပဳလာတယ္

အေျခအေနမွန္ကို လက္ခံလိုက္တဲ့

ေခ်ာင္ပိတ္ရိဳက္ခံရတဲ့ ေခြးတစ္ေကာင္လို

 ျငိမ္သက္စျပဳလာပါတယ္

မတ္မတ္ထိုင္ႏိုင္ဖို႔ေတာ့ ၾကိဳးစားေနေသးတယ္ ။

လမ္းေလွ်ာက္တတ္စ နာက်င္မႈဟာ အစိုင္အခဲအျဖစ္ အနည္က်လာခဲ့ျပီး

အေပၚယံမွာ ေရခဲျပင္ေတြလို ထုထည္နဲ႕ ေအးခဲသြားခဲ့ပါျပီ

ကိုယ့္အနာကိုယ္ ငံုထားရတဲ့ ေရခဲျပင္ဟာ

အေႏြးဓာတ္အတုကို ရန္ဖန္ရန္ခါ

ဟန္နဲ႔ပန္နဲ႕ တည္ေဆာက္ျပျပတတ္ေသးတယ္ ။

ဒီလိုနဲ႔ ၂ ႏွစ္သားအရြယ္ နာက်င္မႈမွာ

ေရခဲျပင္ဟာ အခိုင္အမာ ၾကပ္ခဲသိပ္သည္းခဲ့သလို

ျမံဳေနတဲ့ အနည္ေတြလည္း

ခိုင္ခ့ံစြာ ေက်ာက္ျဖစ္သြားခဲ့ျပီ

ေက်ာက္ျဖစ္သြားခဲ့တဲ့ အနာဟာ

တခါတရံ အခန္႔မသင့္ရင္ အေပၚရံေရခဲျပင္ရဲ႕ရင္ကို

တဆက္ဆက္ ထိုးထိုးခြဲတတ္တာကလြဲလို႕

အရာအားလံုး ေနသားတက် ေအးစက္ေနတတ္ျပီ

အရာအားလံုး နည္းနာတက် ျငိမ္သက္ေနတတ္ျပီ

အရာအားလံုး ဗလာဟင္းလင္း ရွင္သန္ေနတတ္ျပီ ။    ။


 ၁၇ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၁၄
ေသာၾကာ

ဘဝဟာ အရာအားလံုးသီးျခားစီ

ႏိုဝင္ဘာဟာ တစ္ပတ္ႏြမ္းျပီးတာၾကာတဲ ့လတစ္
လပါပဲ
ခုက်မွ အရင္ထက္ ပိုျပီး တေျမ့ေျမ့ ႏြမ္းျပတ္ေနသလို  ့့့့့့့့

အေအးဓာဏ္က အေအးဒဏ္သက္သက္
နာက်င္မွဳက နာက်င္မွဳသက္သက္
လက္ေတြ ့ဘဝကလက္ေတြ ့ဘဝသက္သက္
အသိတရားက အသိတရားသက္သက္
ကိုယ္က်င့္တရားက ကိုယ္က်င့္တရားသက္သက္နဲ ့
အလြမ္းက ဆုတ္လည္းဆူး စားလည္းရူးဆန္ဆန္
ပုခံုးေပၚလာတြဲခိုေနတယ္ ့့့့့့့့့့့

အလြမ္းတစ္စင္း ပန္းတစ္ခင္းျဖစ္ေစဆိုတဲ့ ကဗ်ာလွလွေလးရြတ္မိေတာ့
တစ္ခါလြမ္းတိုင္း တစ္ပါးသီလေခၽြယူမယ့္ အလြမ္းမ်ိဳးအတြက္
ဒါဘဝေတြပါေလလို ့ ငါ အလြယ္တကူႏွလံုးသြင္းဖို ့ရာ
ထက္ျမက္တဲ ့ အသိဥာဏ္က အသိဥာဏ္သက္သက္
ေလာကစည္းေတြက ေလာကစည္းေတြသက္သက္
မာနတရားက မာနတရားသက္သက္
လြတ္လပ္ေပါ့ပါးမွဳေတြက လြတ္လပ္ေပါ့ပါးမွဳေတြသက္သက္
ခြင့္လႊတ္နားလည္မွဳက ခြင့္လႊတ္နားလည္မွဳေတြသက္သက္နဲ ့
အရားအားလံုး သက္သက္စီ ငါ့ရွင္သန္မွဳကို အားျပိဳင္ဖဲ ့ေျခြေနၾကတယ္ ့့့့့့့့့့့့့့

ဘဝကတိုတယ္ဆိုတဲ ့ သိစိတ္တစ္ခုနဲ ့ပဲ
ငါအရာအားလံုးကုိ ခြင့္လႊတ္ခဲ ့တယ္
အသက္ရွင္ျခင္းဟာ စိတ္ေစရာသြားရံုတစ္ခုထဲထက္ေတာ့
မ်ားစြာတန္ဘိုးရွိသင့္တယ္ ယံုၾကည္မွဳနဲ ့
ငါအရာအားလံုးကို တစ္မိနစ္ တစ္စကၠန္ ့အတြင္း စြန္ ့လႊတ္ရဲခဲ့တယ္ ့့့့့့့့့့့့

တြဲလြဲခိုပါလာတဲ့ အလြမ္းကို ေတာင့္တမွဳအျဖစ္အသြင္မေျပာင္းေစရံု
ငါ လစ္လ်ဴရွဳထားလိုက္တယ္
 အသိဥာဏ္သက္သက္ကိုပဲ နဖားက်ိဳးထိုး
ငါ  ....ဒီခရီးကို ရုန္းေနပါတယ္။

ႏို၀င္ဘာ ၂၂ ၂၀၁၃

အခ်စ္အေၾကာင္း ေတာင္ေတာင္အီအီမ်ား

ခုတေလာ အခ်စ္နဲ႔ပတ္သက္လို႕ ဟိုက ဒီက ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စၾကားၾကားေနရတာေတြရွိေတာ့စိတ္ထဲေရာက္လာတဲ့ အေတြးတခ်ိဳ႕ကိုေရးဖို႕ၾကိဳးစားၾကည့္တာဒီေန႕ေတာ့ အထေျမာက္ခဲ့ျပီ။
တေလာကသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကအသဲကို အစိမ္းကြဲကြဲတာ ျမင္ေနၾကည့္ေနရတာ မသက္သာဘူး။ ေဖ့ဘုတ္ေပၚမွာလည္း ဟဲဟဲထ ခ်စ္ၾကတဲ့ ခ်စ္သူေတြ လူထု (public) ဆီကိုသူတို႕ရဲ႕ခ်စ္သမွ်ကို ပတ္ပ်ိဳးၾကီးကို ေန႕စဥ္နဲ႕အမွ်ထုတ္ျပန္ေနၾကတာေတြလည္းဒုနဲ႕ေဒးပါ။ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကေျပာတယ္ သူ႕မွာ အြန္လိုင္းခ်စ္သူေတြရွိသတဲ့။ တစ္ခ်က္ကေလးေတာင္ အေပ်ာက္မခံႏိုင္ဘဲ ခ်စ္ၾကသတဲ့။ သူ႕လက္ေတြ႕ဘ၀ကခ်စ္သူကေတာ့သူ႕အေပၚ အာရံုနည္းလြန္းသတဲ့။တခ်ိဳ႕လည္းခ်စ္ၾကလို႕ အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ မိသားစုဘ၀ သာသာယာယာ ခ်စ္ၾကည္ႏူးေနၾကတာလည္း ျမင္ရဲ႕။
အခ်စ္အေၾကာင္းစဥ္းစားမိေတာ့ ငယ္တုန္းကေတာ့ အခ်စ္ကို အလြန္ၾကီးက်ယ္ခန္းနားတဲ့ အရာအျဖစ္ရွဴျမင္ဖူးသည္။ ကဗ်ာေတြစာေတြေရးတုိင္းအခ်စ္ဟာ တန္ခိုးရွင္လိုလို ကံၾကမၼာလိုလို။ တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦးေတာ့လည္းခံယူခ်က္ခ်င္း ခံစားမိပံုခ်င္း တူညီၾကမ္မယ္မထင္ပါ။ ငယ္ရြယ္စဥ္မွာ တခ်ိဳ႕က အခ်စ္ကို စိတ္ခံစားမႈေတြအတြက္ အမဲလိုက္သလို ရွာေဖြၾကသည္။ ေလာင္းကစားျခင္းလို ရင္ခုန္ၾကသည္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့္ အခ်စ္ကိုသက္၀င္ယံုၾကည္ရာနတ္ဘုရားတစ္ပါးလို ကိုးကြယ္ၾကသည္။ အခ်စ္ဟာျဖစ္တည္လာဖုိ႕မလြယ္ဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ပ်က္သုန္းဖုိ႕မရွိတဲ့မေသျခင္းတရား...စသျဖင့္ ခံစားခဲ့ၾကသည္။ တခ်ိဳ႕က် ေပးဆပ္ျခင္းသည္သာ အခ်စ္ မိမိခ်စ္သူ စိတ္ခ်မ္းသာမည္ဆိုအလံုးစံုလိုက္ေလ်ာ ျဖည့္ဆည္းေပးျခင္းသည္သာ အခ်စ္စစ္ဟုလက္ခံက်င့္ၾကံၾကသည္။ တခ်ိဳ႕က်အဆံုးစြန္လည္း မေပးအဆံုးစြန္လည္းမယူ ေရခ်ိန္ညီေအာင္ ဆက္ဆံေရးတည္ေဆာက္ျခင္းျဖင့္အဆင္ေျပမႈဆီသို႕သြားျခင္းသည္သာအခ်စ္ျဖစ္သည္ဟု ခံယူေနၾကသည္။ ထိုသို႕ျဖင့္အခ်စ္သည္မိမိလိုခ်င္သည့္အရာအား အမဲလိုက္ျခင္း၊ ကိုးကြယ္ျခင္း၊ လွ်ပ္လွ်ပ္လူးရင္ခုန္ျခင္း၊ တစ္ဖက္သက္ေပးဆပ္ျခင္း၊ ေရခ်ိန္ညွိျခင္း စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးအေထြအေထြပံုစံကြဲျပားစြာ တည္ရွိေနခဲ့သည္။
ဟိုတစ္ေလာကၾကည့္မိေသာ ရုပ္ရွင္ဇာက္ကားထဲကစကားတစ္ခြန္းသတိရမိသည္ ”အခ်စ္ဆိုတာ လူႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြကို ကုလားဖန္ထိုးျပီး ကစားရတဲ့အရာ"တဲ့။လူတစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္အၾကားေတာ့ အခ်စ္ကို သင္ယူခဲ့ရပံုျခင္း တူမည္မထင္ပါ။ သစ္ပင္ထိပ္ဖ်ားလြင့္ပါးေနတဲ့ ရြက္သစ္ငယ္စိမ္းေလးလို လွဳပ္လွဳပ္ခတ္ခတ္ အရြယ္မွာေတာ့ အခ်စ္ဟာလွပါသည္။ ၾကီးက်ယ္ခန္းနားခဲ့မယ္ထင္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ အခ်စ္ကို မည္သုိ႕ဖြင့္ဆိုမည္နည္းဟု ေဘာဂေဗဒဆန္ဆန္ ညီမွ်ျခင္းခ်မယ္ဆို

အခ်စ္ = ကိန္းေသ (အျခားအမည္သည့္သက္ေရာက္မႈမ်ားမရွိလွ်င္က်န္မည့္ အေျခခံတန္ဘိုး) + (အခ်စ္အေပၚသက္ေရာက္ေနသည့္ ပင္ကိုဗီဇ ေကာင္းဆိုးေျပာင္းလဲမႈႏွဳန္းကိန္း ) x (ၾကိဳက္ႏွစ္သက္မႈအပါအ၀င္ ပင္ကိုယ္ဗီဇ) + (အခ်စ္အေပၚသက္ေရာက္ေနသည့္ လိုအပ္ခ်က္နည္းမ်ား ေျပာင္းလဲမႈႏွဳန္းကိန္း ) x (ကာမဆႏၵအပါအ၀င္လိုအပ္ခ်က္) + (အခ်စ္အေပၚသက္ေရာက္ေနသည့္အေျခအေနေပးမႈနည္းမ်ားႏႈန္းကိန္း ) x(အေျခအေနေပးမႈ) +……………+အခ်စ္ကိုသက္ေရာက္ေနေသာအျခားအရာအမ်ားေၾကာင့္ ယူဆခ်က္ မွားႏိုင္ေခ်ကိန္း

စသည္ျဖင့္ အေျဖထုတ္ၾကည့္မိသည္။ သခ်ာၤအကၡရာနဲ႕ဆို

Love = B0 + b1X1 + b2X2+ b3X3+.....+ u
ယခုအသက္အရြယ္တြင္ အခ်စ္အား ထိုသခ်ာၤပံုေသနည္းကဲ့သို႕ခံစားမိသည္။ လူတစ္ေယာက္သည္ တဖက္လူတစ္ေယာက္အားခ်စ္သည့္အခါ မိမိကိုယ္ကိုရိုေသမႈ၊ အေလးျပဳမႈ (self-respect)ထက္သာလြန္ခ်စ္သင့္သည္ဟုမထင္ေတာ့ပါ။ ဥပမာ ဆိုပါေတာ့မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကသို႕မဟုတ္ ေယာက္က်ားေလးတစ္ေယာက္က သူ႕ခ်စ္သူအား ဘာျဖစ္ျဖစ္ခ်စ္ပါတယ္၊ ဘာလုပ္လုပ္ရပါတယ္ ၊ ျဖည့္ဆည္းေပးရံုပံု စသျဖင့္မိမိခ်စ္သူေပ်ာ္ရ႔ႊင္မႈသာ ပဓာန၀ါဒန ခ်စ္သည္ဆိုပါစို႕။ ထိုသို႕အခ်စ္မ်ိဳးအားလူ႕အဖြဲ႕အစည္းမွ် မည္သုိ႕ရွဳျမင္သနည္း။ ထို႕သို႕ေသာ သူအား မိမိခ်စ္သူကိုယ္တိုင္မွ မိမိ၏အတၱအား အရိုအေသတန္ျခင္း၊ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းမွ ငႏံုငထိုင္း စိတ္ေနာက္လိုက္သည့္လူေပ်ာ့တစ္ေယာက္အျဖစ္ အထင္အျမင္စြဲသြားျခင္းတို႕မွာ ကိုးဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းေသာအျဖစ္အပ်က္မ်ားတြင္ မွန္ကန္သည္ဟုယူဆသည္။ တစ္ရက္အေပ်ာက္မခံႏိုင္ေအာင္ခ်စ္ၾကသည္ဆိုေသာ အိမ္မက္ေလလွိဳင္းေလာက (virtual world အားထိုသို႕ဘာသာျပန္ခ်င္ပါသည္) မွ အခ်စ္မ်ိဳးသည္ တစ္ခါတစ္ရံပိုမုိျပင္းထန္သေရာင္ရွိသည္။ ပိုမိုလည္း ျပင္းထန္တတ္သည္။  ေတြးၾကည္႔မည္ဆို အျပင္ေလာကမွ ပကတိအရွိတရာမ်ားလက္ေတြ႕ဒုကၡသုကၡမ်ား မတြန္းတိုက္ေသးသည္က တစ္ေၾကာင္း၊ လက္ေတြ႕ဘ၀တြင္ မိမိမရယူႏိုင္ေသာစိတ္လိုအင္မ်ားအား မိမိကိုယ္ကို ပိုမိုယံုၾကည္ခ်က္ရွိရွိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရယူႏိုင္သည္တို႕ကတစ္ေၾကာင္း စသည္တို႕ေၾကာင့္ျဖစ္မည္ထင္သည္။ သို႕ေသာ္တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အေပ်ာက္မခံျခင္း အေပ်ာက္ခံျခင္းသည္ အခ်စ္လားဟုျပန္ေမးၾကည့္လွ်င္ အေတာ္ရီစရာေကာင္းသည္ဟု ခံစားမိသည္။
 ေစ်းကစားသကဲ့သို႕အတက္ျမန္ အက်ျမန္ ခ်စ္ျခင္းမ်ားလည္း ရွိသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ အခ်ိန္ရက္ပိုင္းအတြင္း ေတြ႕ဆံုျပီးေနာက္ ေသလုေမ်ာပါးအခ်စ္အား ရွာေတြ႕သြားေၾကာင္း(အိမ္မက္ေလလွိဳင္းေလာကတြင္ ေတြ႕ဆံုမႈမ်ားဆို ပိုဆိုးသည္)၊ အခ်စ္စစ္ဟာဖိနပ္စုတ္တစ္ရံႏွင့္ အိမ္ေပါက္၀မ်က္စိလည္လာေၾကာင္း စသည့္အံ့မခန္း အခ်စ္မ်ိဳးမ်ားလည္းေတြ႕ဖူးသည္။ တစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္ ဘာမွ် ေရေရရာရာမသိ၊ ဘယ္လိုနားလည္မႈမ်ိဳးမွလည္းမတည္ေဆာက္ရေသးခ်ိန္၊ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆိုးမႈကို မည္သုိ႕မွ်လည္း မွ်ေ၀မခံစားဖူးေသးခ်ိန္ဟဲဟဲထ သိပ္ခ်စ္သည္ဆိုသည္႔ ထိုထိုအခ်စ္မ်ိဳးအား အစစ္အမွန္တရားအျဖစ္ လက္ခံရန္ အင္မတန္အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္မေတြ႕ရွိခဲ့သည္မွာ လူေတြသည္ အထက္ပါ ပံုေသနည္းမ်ားထဲမွအခ်စ္ကို သက္ေရာက္ေနေသာ ကိန္းရွင္မ်ားအရ အခ်စ္နာမည္တပ္ ရူးသြပ္ပစ္လ်က္ရွိသည္။တစ္ခုရွိသည္မွာ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ထိုသို႕ ရူးသြပ္ပစ္ေနၾကသည္ကို ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္သိထားၾကျပီး ၄င္းအသိအား ႏွစ္ဦးစလံုးမွေရာ မိမိကိုယ္မိမိရာ အသိအမွတ္မျပဳပဲထားထားၾကသည္။ ထိုသို႕ျဖင့္ အလုပ္ျဖစ္ေအာင္ ေနထိုင္လ်က္ရွိၾကသည္။
အခ်စ္အေပၚ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္သေလာက္ သံေယာဇဥ္ဟူေသာ အရာအေပၚတြင္ေတာ့ကၽြန္မယံုၾကည္မႈရွိပါသည္။ သံေယာဇဥ္ဆိုသည္မွာ ေကာက္ရိုးမီးလို လက္ျဖစ္တစ္တြက္အတြင္းေတာက္ျငိမ္းသြားသည့္အရာမ်ိဳးမဟုတ္ပါ။ သံေယာဇဥ္ဆိုသည္မွာ သက္ရွိ လူ၊ေခြး၊ ေၾကာင္စသည္တို႕အား မဆုိထားႏွင့္ သက္မဲ့ အရာမ်ားအေပၚတြင္ပါ တြယ္တက္ေသာအစြဲအလန္းတစ္မ်ိဳးဟုထင္သည္။ သံေယာဇဥ္ကို သရုပ္ခြဲၾကည့္မိလွ်င္ တစ္ဦးေပၚတစ္ဦး ေမတၱာစိတ္မ်ားပါသလိုအင္နားရွား (inertia) သေဘာမ်ားလည္း ပါမည္ျဖစ္သည္။ တစ္ဦးေပၚတစ္ဦး ေမတၱာစိတ္မွာလူတစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးအၾကား ေကာင္းေမြ၊ ဆိုးေမြမ်ား မွ်ေ၀ခံစားျပီးေနာက္၀ယ္က်န္ရွိေသာစိတ္ဟုထင္ျပီး အင္နားရွားသေဘာမွာ ေကာင္းလိုသည္မ်ားအား ဆက္တိုက္ေကာင္းလိုျခင္း၊ေပးလိုသည္မ်ားအား ဆက္တုိက္ေပးလိုျခင္း၊ ရလိုသည္မ်ားအား ဆက္တိုက္ရလိုျခင္း ၊ အက်င့္ျဖစ္ျခင္းစသည္တို႔လည္း အက်ံဳး၀င္မည္ထင္သည္။ ဥပမာ ေလးနက္ေသာ အသဲကြဲျခင္းမ်ားတြင္ ထိုအရာမ်ားေရာျပြန္းပါေနတတ္သည္။ အရာအားလံုးအား ရုတ္တရက္ ရပ္တန္႕ရသည္။ ေပးခြင္႔မရွိ၊ယူခြင့္မရွိ သူစိမ္းမ်ားအျဖစ္ သုညအေျခအေနသို႕ ျပန္သြားရသည္။ စိတ္အားအလြန္အမင္းနာက်င္စြာ ထိန္းေက်ာင္းျပီး မူလ အေျခအေနသို႕ ျပန္ေမာင္းသြင္းရသည္။ တခ်ိဳ႕မွာအျမန္ေပ်ာက္လိုမႈျဖင့္ ရင္ခုန္သံအစားထိုးအမဲလိုက္ၾကသည္။ တခ်ိဳ႕မွာ ေငြသံုးျခင္းစိတ္ေပ်ာ္ရာလုပ္ျခင္းျဖင့္ကုသည္၊ တခ်ိဳ႕မွာ အရက္ေသာက္ၾကသည္။နလံုးခုန္သံအစားထိုးမႈသည္ အျမန္ဆံုး သက္သာေစသည့္ ကုထံုးတစ္ခုဟု ကၽြန္မယူဆေသာ္လည္းအရက္ေသာက္ျခင္းမွာ နည္းေကာင္းတစ္ရပ္ဟုေတာ့မထင္ပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အရက္ေသာက္ျခင္းျဖင့္ဘာကိုမွေမ့မသြားပါ။ အရက္အရွိန္တက္လာခ်ိန္တြင္ နာက်င္မႈမွာအထြတ္အထိပ္သို႕ေရာက္လာတတ္ျပီး လူမွာ အထိန္းအကြပ္မဲ့စြာျဖင့္ ၄င္းနာက်င္မႈအားထိုးဆြခံစားခြင့္ရလာသည္။ ေဘးလူမ်ားေျပာမည္။ ေအာ္မည္။ မ်က္ရည္က်မည္။ကဗ်ာေတြစာေတြခ်ေရးမည္။ အလြန္အကၽြံမူးလာခ်ိန္မွာေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားေပမည္ (၀ါ)မူးေသာေၾကာင့္ ေမွာက္သြားေပမည္။ အခန္႕မသင့္လွ်င္ လဲမည္၊ ကြဲမည္၊ ရန္ျဖစ္မည္။မိုးလင္းေသာ္ ေခါင္းမွာ အတြင္းပိုင္းတြင္ ထိုးကေလာ္ရိုက္ႏွက္ေမႊေႏွာက္ထားသကဲ့သို႕နာက်င္ေနမည္။ လူမွာ နာေနေသာ တိရစာၱန္တစ္ေကာင္လို ထံုေပေနမည္။ လူစိတ္ေပ်ာက္သြားေသာအခ်ိန္ခဏငယ္မွအပ အသဲကြဲျခင္းရဲ႕ နာက်င္စိတ္ ျပန္၀င္လာမည္။ ဘာကိုမွမေမ့။အေျဖမဟုတ္သည့္အျပင္ ပိုေတာင္ နာက်င္ေစသည္ဟု ကၽြန္မထင္ပါသည္။ အရက္ေသာက္ျခင္းမွာခံစားမႈၾကိဳက္၍သာ ေသာက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ေပ်ာ္၍လည္းမဟုတ္ ၀မ္းနည္း၍လည္းမဟုတ္ပါ။သံုးျဖဳန္းေပ်ာ္ပါးေသာ ေျဖနည္းမ်ိဳးမွာေတာ ေငြကုန္လွ်င္ အရွိန္ကုန္လွ်င္ရပ္သြားသည့္သေဘာရွိပါသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ လူသည္ မိမိစိတ္လိုအင္မ်ားေနာက္သို႔မိမိဘာသာ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ခဲ့သူျဖစ္သလို မိမိစိတ္ပဋိ္ပကၡမ်ားလည္း မိမိတစ္ဦးတည္းမွသာ ေျဖရွင္းေနရသည္႕သတၱ၀ါမ်ားျဖစ္သည္။
ယခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ကၽြန္မသည္ လူတစ္ေယာက္ဆီမွ “ခ်စ္တယ္”ဆိုေသာစကားအား ပံုေသနည္းျဖင့္သာ ဘာသာျပန္ၾကည့္မိလ်က္သားျဖစ္ေနျပီး ကၽြန္ေတာ္/ကၽြန္မကေတာ့ျဖင့္ဒါလိုအပ္ေနတယ္ အဆင္ေျပရင္ ဆက္သြားရေအာင္လို႔ “အဆိုေတာ္ မ်ိဳးၾကီးအသံျဖင့္” ေျပာေနသေယာင္ပဲခံစားမိေတာ့သည္။
ႏို၀င္ဘာ ၂၂ ၂၀၁၃

အခ်က္အလက္ေတြအေပၚ မွွီခိုမႈလြန္ကဲေနေသာ ကၽြန္ပ္တို႔ျဖစ္ေနျပီလား

ေပတံပဲယံုတယ္

ဖိနပ္အသစ္တစ္ရံ၀ယ္ဖို႕သူဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဆံုးျဖတ္ျပီးခ်င္း သူ႕ေျခေထာက္အတိုင္းကို သူယူတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖိနပ္ဆိုင္ေရာက္ေတာ့အတိုင္းက မပါလာဘူး။ အိမ္မွာ ေမ့က်န္ခဲ့တယ္ေလ။
“အတိုင္းက်န္ရစ္တယ္ဗ်ာ”  လို႔ ဖိနပ္ဆိုင္ရွင္ကို ေျပာျပျပီး၊ ကဗ်ာကယာ အိမ္ျပန္ေပးခဲ့တယ္။အတိုင္းကိုယူျပီး ေစ်းဘက္အေသာ့ႏွင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစ်းဘက္ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ဖိနပ္ဆိုင္ပိတ္ထားျပီ။ဒါေၾကာင့္ သူဖိနပ္မ၀ယ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဖိနပ္မ၀ယ္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း သူ႕မိတ္ေဆြေတြကိုေျပာျပေတာ့မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က
“ဖိနပ္ကိုစီမးမၾကည့္ဘူးလား” လို႔ေမးတယ္။ ဒီေတာ့သူက “စီးမၾကည့္ဘူး၊ က်ဴပ္က ေပတံကို ပိုယံုတယ္ေလ”လို႕ ျပန္ေျပာလိုက္ပါသတဲ့။
 တရုတ္ဒ႑ာရီပံုျပန္- ဘာသာျပန္ - ခင္ေမာင္တိုး (မိုးမိတ္)


ပံုျပင္ေလး ဖတ္မိေတာ့ ေတြးမိတာေလးရွိလို႔ မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။

အခုေခတ္ၾကီးမွာ လူေတြ အခ်က္အလက္ data, information and facts and figures ေတြအေပၚဘယ္ေလာက္ထိ ယံုၾကည္လာျပီး ဘယ္ေလာက္ထိ တည္မွီအလုပ္လုပ္ေနၾကသလဲဆိုတာ ဒီပံုျပင္ျပင္ဖတ္ေတာ့ ေျပးျမင္မိတယ္။

တစ္ခါတုန္းက မိတ္ေဆြ ႏိုင္ငံျခားသူမတစ္ေယာက္နဲ႔ အင္ဒိုနီးရွားကေနျမန္မာျပည္အျပန္ ဂ်က္ကာတာေလဆိပ္မွာ အဲဒီမိန္းမက အူလ်ားဖားလ်ားအကူအညီေတာင္းတယ္။ သူ႔မွာေငြလဲဖို႔ အခက္ခဲရွိေၾကာင္း၊ ကၽြန္မတို႔ အဖြဲ႕အစည္းကေန ႏိုင္ငံျခားေငြခဏေခ်းထားေပးေစလိုေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မက ေငြလဲဖို႔ အခက္အခဲမရွိေၾကာင္း ယခုဆို ေလဆိပ္မွအစ မည္သည့္ေနရာမွာမဆို အလြယ္တကူေငြလဲယူႏိုင္ေၾကာင္း ရွင္းျပပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက "ျမန္မာျပည္မွာ ေငြလဲရင္ တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာ ေစ်းမတူဘူး၊ မသိရင္ အႏွပ္ခံရတယ္ေလ" ဆိုတဲ့စကားကို အလြန္ယံုၾကည္ခ်က္ခိုင္မာေနတဲ့ မ်က္ႏွာေပး၊ ေလသံတို႔နဲ႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္မက ယခုမဟုတ္ေတာ့ေၾကာင္းရွင္းျပတဲ့အခါ ကၽြန္မအဆိုမွားေၾကာင္းကို သူဖတ္ထားတဲ့ ျမန္မာျပည္အေၾကာင္းခရီးသြားစာအုပ္ကို ကိုးကားျပီး ယံုၾကည္ခ်က္အျပည့္ျငင္းခဲ့တယ္။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီး တကယ္လည္း ျမန္မာျပည္မွာ ေငြမလဲခဲ့ဘူး။ ျမန္မာျပည္ဖြား ျမန္မာျပည္ထဲ က်င္လည္ေနတဲ့ ျမန္မာမက ေျပာတာထက္ ျမန္မာျပည္အေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ စာအုပ္က အခ်က္အလက္ကို ပိုယံုပါလားလို႔ ရီခ်င္မိသြားတယ္။  သူေရးတဲ့စာအုပ္ ဘယ္တုန္းကထုတ္လဲလည္း ကၽြန္မေမးမေနခဲ့ေတာ့ပါဘူး။

အလားတူ အျဖစ္ပ်က္ေတြ အမ်ားၾကီးၾကံဳဖူးတယ္။ ဥပမာ မိတ္ေတြ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္က သူဖုန္း၀ယ္တာ rating အမ်ားၾကီးလုပ္ခံထားရတဲ့ဖုန္းကို website ေပၚတတ္ၾကည့္ျပီး အဲဒီတစ္ခ်က္တည္းနဲ႔ ဖုန္း၀ယ္ဖို႔ဆံုးျဖတ္တယ္။ နင္တို႔က အခ်က္အလက္ေတြကို သိပ္မွီခိုလြန္းတယ္ေျပာေတာ့ ကၽြန္မကို အခ်က္အလက္ေတြကို ပိုယံုသတဲ့ ေျပာသြားတယ္။

ဒီေန႔ ေခတ္အခါၾကီးမွာ အခ်က္အလက္ေတြအေပၚ တည္မွီအလုပ္လုပ္ဖို႔ အျပင္းအထန္လိုအပ္လာတယ္ဆိုတာ မျငင္းပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ ပံုျပင္ထဲက ဖိနပ္၀ယ္သူလိုမျဖစ္ဖို႔ေတာ့ သတိထားသင့္တယ္လို႔ ေတြးမိလို႔ပါ။

၁၁ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၁၃

သမားေတာ္ၾကီးမ်ား ကရုဏာမိုးေလးေတာ့ ေစြေစခ်င္တာ

တေလာက ကၽြန္မတူေလး ခဲတံခၽြန္ရင္း မ်က္လံုးထဲ အမႈန္၀င္သြားေတာ့ မ်က္စိေဆးခန္းကို အေျပးအလႊားလိုက္ရွာရတယ္။ အိမ္မွာ မ်က္လံုးထဲက အမႈန္ကို ကိုယ္ဘာသာကိုယ္ မႈတ္ထုတ္ေပးဖို႔ၾကိဳးစားေသးတယ္။ ကၽြန္မတူက သူ႔မ်က္လံုးကို အကိုင္မခံဘူး။ ကေလးက Autism ကေလးလည္းျဖစ္ေတာ့ ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာလုိ႔လည္း သူ႔မွာ နားမလည္ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ နာမည္ၾကီးလွပါေပ့ဆိုတဲ့ မ်က္စိေဆးခန္းေတြရွိတဲ့ ေနရာကို အျမန္ေျပးျပီး ဆရာ၀န္ထိုင္တဲ့ နာမည္ၾကီး မ်က္လံုးစမ္းသပ္ ေဆးခန္းတစ္ခုထဲ ၀င္ျပရတယ္။ စမ္းသပ္ဆရာ၀န္က ဆရာ၀န္မပါ။ စမ္းသပ္ခန္းထဲ ကၽြန္မရယ္ ကေလးရဲ႕ အေမရယ္ပါ လိုက္၀င္သြားျပီး မ်က္လံုးထဲ အမႈန္၀င္သြားတဲ့အေၾကာင္းေျပာတယ္။ သမားေတာ္ ဆရာ၀န္မၾကီးက မ်က္လံုးကို တစ္ခ်က္ေလးေတာင္ ေ၀ွ႔မၾကည့္ပါဘဲ မ်က္လံုးကို မွန္ေျပာင္းနဲ႔ ခ်ိန္ၾကည့္ဖို႔ ေနရာယူခိုင္းပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကေလးက သူေျပာတာကို နားမလည္ပါဘူး။ သူ႔ေလသံကလည္း မာေၾကာခက္ထန္မႈအျပည့္နဲ႔။ ကၽြန္မကလည္း ကေလးက Autism ေလးမို႔ နားမလည္ေၾကာင္း ၀င္ေျပာပါတယ္။ အဲဒီမွာ သမားေတာ္ဆရာ၀န္မၾကီးက ေအးစက္တင္းခဲေနတဲ့ မ်က္ႏွာထားနဲ႔ မာေၾကာခက္ထန္စြာပဲ ထေဟာက္ပါတယ္။ "ကေလးက နားမလည္ေတာင္ လူၾကီးက Autism ကေလးထက္ေတာင္ ပိုျပီး နားမလည္ပါလား" ဆို။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မၾကားေနရတဲ့ သမားေတာ္မၾကီးရဲ ေလသံရယ္နဲ႔ မ်က္ႏွာထားရယ္ဟာ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္က လူနာတစ္ေယာက္ကို ဆက္ဆံေနတဲ့အေနအထားလား၊ တပည့္လက္ပါးေစတစ္ေယာက္ မသိနားမလည္လို႔ အမွားလုပ္မိတာကို မာန္မဲေနသလားဆိုတာ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္သြားပါတယ္။ တစ္ဆက္ထဲ ကၽြန္မရင္ထဲ ေဒါသစိတ္နဲ႔အတူေတြးမိပါတယ္  သမားေတာ္ၾကီး ဘယ္လို သမားေတာ္ျဖစ္လာခဲ့သလဲလို႔ …….။
ဒါနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ေနာက္ထပ္အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ကၽြန္မအေဖက ေျခေထာက္နာနာေနတာၾကာပါျပီ။ အဲဒါနဲ႔ ဘယ္လိုမွ အရွင္းမေပ်ာက္ႏိုင္တာနဲ႔ နာမည္ၾကီး ေဆးခန္းၾကီးတစ္ခုကိုပဲ ေျပးျပရပါတယ္။ အဲဒီမွာ ထံုးစံအတိုင္း လိုအပ္တဲ့ ေဆးစစ္ခ်က္ေတြ ဆက္ျပီး လုပ္ေပးရပါတယ္။ ေနာက္ ေဆးစစ္ခ်က္ေတြကို နာမည္ၾကီး အေထြေထြေရာဂါကု သမားေတာ္ၾကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ ျပရပါေရာ။ သမားေတာ္ၾကီးက " ေျခေထာက္က ေသြးေၾကာပိတ္ခ်င္ေနျပီ၊ ခြဲစိတ္ျပီး ရွန္တိန္လုပ္ရမယ္။ ခြဲရင္ ပိုက္ဆံေတာ့ရွိမွရမယ္ .. ခြဲမယ္ဆို အျမန္အေျဖေပး .. ခြဲရမယ့္ေဆးရံု နဲ႔ဆရာ၀န္ စာေရးေပးလိုက္မယ္" လို႔ အလားတူပဲ ေအးခဲ ေတာင့္တင္းမာေၾကာတဲ့ ေလသံနဲ႔ေျပာတယ္။ သမားေတာ္ၾကီးရဲ႕ စကားေတြကို ကၽြန္မအေဖက မ်က္ႏွာငယ္ငယ္နဲ႔ နားေထာင္ေနတယ္။ အေဖဘာေတြးေနလဲ ကၽြန္မသိတယ္။ ပိုက္ဆံဘယ္ေလာက္ကုန္မလဲ… မခြဲရင္ ငါဘာျဖစ္ေတာ့မလဲ..။ တျခားနည္းလမ္းေကာမရွိေတာ့ဘူးလား..။ ဆရာ၀န္ၾကီးကေတာ့ အခုအျမန္အေျဖေပးခိုင္းေနျပီ …..။
ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြေနာက္မွာ ကၽြန္မ စာတစ္ပုဒ္ေရးမယ္လုိ႔ စိတ္ထဲ  ေတးထားလိုက္မိတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းၾကံဳေနရတာ ဟုတ္မယ္မထင္ပါဘူး။ ကၽြန္မနဲ႔ ဆံုျဖစ္တဲ့ ေတြ႔ျဖစ္တဲ့ ေျပာျဖစ္ဆိုျဖစ္ၾကတဲ့ အသိမိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားဆီမွလည္း မၾကာခဏၾကားေနရပါတယ္။ လူနာတစ္ေယာက္ကို ေနၾကာေစ့ အစားမပ်က္ဘဲ ေအးစက္စက္ စက္ရုပ္လို ေဆးကုေပးေနတဲ့ သမားေတာ္ၾကီးေတြ၊ ပါ၀ါရွိရင္ရွိသလို (ပါ၀ါဆိုတဲ့ေနရာမွာ ေငြေၾကးအပါအ၀င္ အျခားအရာမ်ားလည္းပါပါတယ္) သေရၾကိဳးသဖြယ္ အျပံဳးအရယ္ကို လိုသလို ကြန္ထရိုးလုပ္ ဆက္ဆံတတ္ၾကတဲ့ သမားေတာ္ၾကီးေတြ၊ စက္ပစၥည္းေတြ တပ္ဆင္တဲ့ စက္ရံုတစ္ခုလို လူနာမ်က္ႏွာတစ္ခ်က္မၾကည့္ ေဟာတစ္ေယာက္ ေဟာက္တစ္ေယာက္ ေအးစက္စက္ေဆးကုေပးတတ္တဲ့ သမားေတာ္ၾကီးေတြ  ေတြ႔ေတြ႔ေနရပါတယ္။
ဒီမွာ ကၽြန္မစိတ္ထဲ ေမးမိတဲ့ ေမးခြန္းေတြ အမ်ားၾကီးေပၚလာပါတယ္
  • ဆရာ၀န္ၾကီးေတြအတြက္ လူနာေတြဟာ ဘာလဲ …………
  • သမားေတာ္ဆိုတာကေရာ ဘာလဲ ………………..
  • ဘယ္လိုလူေတြ သမားေတာ္ၾကီးေတြျဖစ္လာၾကသလဲ ………………..
စတဲ့ ေမးခြန္းေတြကို ကၽြန္မအတတ္ႏိုင္ဆံုး စမ္းစစ္အေျဖရွာၾကည့္မိတယ္။
ဆရာ၀န္မ်ားအားလံုးကို မဆိုလိုေသာ္လည္း ကၽြန္မေျပာခဲ့သလို စက္ရုပ္ႏွလံုးသားျဖင့္ လူနာအား ျပဳမူဆက္ဆံေနၾကတဲ့ သမားေတာ္ေတြ၊ ဆရာ၀န္ေတြကို ေတြ႕ျမင္ေနၾကရတယ္ဆိုတာ မျငင္းႏိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္မကိုယ္တုိင္လည္း သမားေတာ္ၾကီးေတြ ေနရာ၀င္ခံစားၾကည့္ျပီး ဘာေၾကာင့္ဆိုတဲ့ အေျဖကို ကူထုတ္ေပးၾကည့္ပါတယ္။
သမားေတာ္အလုပ္သည္လည္း တစ္ေန႔တစ္ေန႔ လူေပါင္းမ်ားစြာ၊ လူအမ်ိဳးစံုနဲ႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံေနရတဲ့ အလုပ္တစ္ခု ျဖစ္တဲ့အတြက္ စိတ္မရွည္ႏိုင္စရာေတြ ရွိပါတယ္။ အခုလို ခက္ထန္ မာေၾကာသြားေစေအာင္ တြန္းပို႔ေနတဲ့ အရာေတြရွိပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူနာနဲ႔ ဆရာ၀န္အၾကား ဒီလို ဆက္ဆံေရးပံုစံမ်ိဳးေတြ ေတြ႔လာရတယ္ဆိုပါစို႔။ ဒါဆို လူေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ဆက္ဆံရတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးကို အစိုးရရံုးေတြမွာေသာ္လည္းေကာင္း၊ အျခားေသာ အလုပ္ေတြမွာေသာ္လည္းေကာင္း ေတြ႔ႏို္င္ပါတယ္။ ဆိုပါစို႔ .. လ၀ကရံုး (သို႔) အခြန္အရံုး စသျဖင့္ ရံုးတစ္ရံုးထဲကို လူတစ္ေယာက္၀င္လာျပီဆို .. ကၽြန္ေတာ္ ဒီျပႆနာေလးရွိလို႔ပါ။ ဒါေလးလိုခ်င္လို႔ပါ။ ဘယ္လိုလုပ္ေပးလို႔ရလဲဆို။  မာန္ခ်ျပီး ၀င္ၾကရတဲ့ ဆက္ဆံေရးမ်ိဳးက အားလံုးသိျပီးသားပါ။ ရံုးအရာရွိေတြကလည္း အဲဒီလို လိုပတ္ရွိလို႔လာၾကတဲ့ လူေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ဆက္ဆံရၾကာလာတဲ့အခါ စိတ္မရွည္လက္မရွည္ ပံုစံေတြ ေခါက္ရိုးက်ိဳးလာပါတယ္။ သူတို႔လိုပတ္ရွိလို႔ပဲ ဒီေလာက္ေတာ့ သည္းခံေပါ့ဆိုတဲ့ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ တစ္မ်ိဳး ၊ လာေရာက္တဲ့ ျပည္သူရဲ႕ ပါ၀ါေပၚမူတည္ျပီး သားရည္ကြင္းဆက္ဆံေရးမ်ိဳးတစ္ဖံု ဆက္ဆံေနၾကတာကို အားလံုး အျမင္ရိုးေနၾကပါျပီ။ သမားေတာ္ၾကီးမ်ားရဲ႕ လူနာအေပၚစိတ္မရွည္မႈမ်ိဳးဟာ အစိုးရရံုးအရာရွိတစ္ေယာက္နဲ႔ ရံုးကိုလာေရာက္တဲ့ ျပည္သူအေပၚ စိတ္မရွည္မႈမ်ိဳးနဲ႔ အတိုင္းအတာ အတူတူပါပဲလား…။ တကယ့္လက္ေတြ႔တြင္ သမားေတာ္ၾကီးတစ္ေယာက္အေပၚ လူနာတစ္ေယာက္က ထားရွိေသာ ေလးစားၾကည္ညိဳအားကိုးမႈ တန္ဖိုးဟာ ရံုးတစ္ရံုးရွိ ရံုးအရာရွိတစ္ေယာက္ကို အေၾကာင္းကိစၥတစ္ခုအတြက္ လာေရာက္အားကိုးရတဲ့ ျပည္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေလးစားမႈတန္ဖိုးနဲ႔ အဆမတန္ကြာပါတယ္။ (ရံုးအရာရွိလူၾကီးမင္းမ်ားအား ႏွိမ့္ခ်ေျပာလိုျခင္းမဟုတ္ပါ။) အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သမားေတာ္မ်ားသည္ လူသားတို႔အတြက္ တန္ဖိုးအၾကီးဆံုးျဖစ္ေသာ အသက္ႏွင့္ က်န္းမာေရးအား ကယ္တင္ေစာင့္ေရွာက္ရန္ စြမ္းႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။  ဒီေတာ့ သမားေတာ္ၾကီးမ်ားက မိမိတို႔တန္ဖိုးကို လုပ္ပိုင္ခြင့္ရွိ ရံုးအရာရွိနဲ႔ ျပည္သူ တို႔အၾကား ဆက္ဆံေရးတန္ဖိုးေလာက္သာ သေဘာထားလိုက္ၾကျပီလား ………….
သမားေတာ္ၾကီးမ်ားအတြက္ ေနာက္ထပ္ အေျဖတစ္ခု ကၽြန္မ ထပ္ရွာၾကည့္ပါတယ္။ သမားေတာ္ၾကီးေတြဟာ အခုလို ဒီေန႔ေခတ္မွာ သမားေတာ္ၾကီးေတြရယ္လို႕ျဖစ္လာဖို႔ရာ သူတို႔ ဘ၀ရဲ႕ အခ်ိန္အားလံုးနီးပါးကို စာအုပ္ေတြၾကား၊ ေလ့လာသင္ယူမႈေတြအၾကား၊ ေန႔မနား ညမနား၊ လူအား၊ ေငြအား၊ လံုလ၀ီရယအား စသျဖင့္ အားေပါင္းမ်ားစြာျမႇပ္ႏွံခ့ဲရတာေၾကာင့္ အခုလို သမားဂုဏ္မာန္ေလး သက္ရင့္သြားတာပါလား လို႔ အေျဖရွာၾကည့္ပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ သမားေတာ္ၾကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္လာေစဖို႔ သာမာန္လူတစ္ေယာက္ ရရွိခံစားခဲ့ဖူးမယ့္ အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရမယ္ဆိုတာ။ ဒါေၾကာင့္လည္း သမားဂုဏ္မာန္တင္းမယ္ဆို တင္းခြင့္ရွိတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ သမားေတာ္မွမဟုတ္ဘူး ဘယ္လိုပညာရပ္ နယ္ပယ္မ်ိဳးမွာမဆို ႏွစ္ျမၽပ္ရင္းႏွီးခဲ့ရတဲ့သူေတြအားလံုးဟာလည္း တစ္ေန႔ သူေလ့လာခဲ့တဲ့ ပညာရပ္နယ္ပယ္မွာ တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ျဖစ္ခဲ့ျပီဆုိလည္း ဂုဏ္၀င့္ခြင့္ရွိျပီးသားပါ။ ဒါဆို ဥပမာ- တစ္ခုခုနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ နည္းပညာကၽြမ္းက်င္သူတစ္ဦးက သူ႔ကို လိုအပ္လို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၾကတဲ့ နယ္ပယ္ကလူေတြအေပၚ အထက္ဆီး ဆက္ဆံျခင္းမ်ိဳးက .. ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္က ငါ့ေ၀ဒနာေတာ့ ကုေပးႏိုင္မွာပဲဆိုတဲ့ အားကိုးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ိဳးနဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္လာတဲ့ လူနာတစ္ေယာက္အေပၚ ခက္ထန္ေအးခဲစြာ ဆက္ဆံျခင္းမ်ိဳးနဲ႔ အတိုင္းအတာ တူညီပါသလား ……….ဒီေနရာမွာ အတူတူပဲဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မခံစားမိတဲ့ သမားေတာ္ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတဲ့ အေျဖကို ထပ္စဥ္းစားစရာမလိုေတာ့ပါဘူး။
သမားေတာ္လုပ္စားတာဟာ စီးပြားေရးလုပ္တာပဲလား ေမးရင္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းလုပ္ျခင္းတစ္မ်ိဳးပဲလုိ႔ ကၽြန္မ ယူဆပါတယ္။ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျခင္းဆုိတာကို ယေန႔လိုေခတ္ၾကီးမွာ စီးပြားရွာၾကတဲ့ အသြင္သ႑န္အျဖစ္ျမင္ႏိုင္မွာပါ။ စီးပြားရွာျခင္းက အဓိက personal interest လို႔ေခၚတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားအေပၚ အေျခတည္ျပီး မက္လံုးစနစ္ incentive system နဲ႔ အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ ယေန႔ေခတ္ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ေခတ္ၾကီးမွာ မ်ားမ်ားလုပ္သူက မ်ားမ်ား ခံစားခြင့္ရွိတယ္ဆိုတဲ့ fairness အေပၚ အေျခတည္ထားပါတယ္။ ဥပမာ- ကုန္ထုတ္လုပ္သူတစ္ေယာက္က မ်ားမ်ားထုတ္ရင္ မ်ားမ်ားျမတ္မယ္.. အေရာင္းသမားတစ္ေယာက္က မ်ားမ်ားေရာင္းေပးႏိုင္ရင္ မ်ားမ်ား ေကာ္မရွင္ရမယ္ ..ကုမၸဏီလခစားတစ္ေယာက္က မ်ားမ်ားလုပ္ျပႏိုင္ရင္ လခမ်ားမ်ားတက္မယ္..ဒီေတာ့ စီးပြားရွာသမားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အႏၱိမပန္းတိုင္ဟာ အျမဲ maximize profit အျမတ္အစြန္း အမ်ားဆံုးရရွိေရးပါပဲ .. ဒီေနရာမွာ ေျပာခ်င္တာက ေစ်းကြက္သေဘာတရားအရ သမားေတာ္တစ္ေယာက္ဟာလည္း လူနာမ်ားမ်ားကုႏိုင္ရင္ ေဆးရံုးမ်ားမ်ားညႊန္းႏိုင္ရင္ ေဆးမ်ားမ်ား ၀ယ္ခိုင္းႏိုင္ရင္ ဟိုဒီမ်ားမ်ား ညႊန္းႏိုင္ရင္ maximize profit ရရွိမွာပဲျဖစ္တယ္။ ဒီေနရာမွာ သမားေတာ္အလုပ္ကိုေရာ တျခားေသာ စီးပြားရွာအလုပ္တစ္ခုလို အျမတ္အစြန္းအမ်ားဆံုးရရွိေရးဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္ဆို ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိဘူးလားေမးရင္ .. ရွိပါတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာမဆို ကုိယ္ပိုင္အက်ိဳးစီးပြားဆိုတာကေတာ့ အခ်ိဳးအစားတစ္ခုအေနနဲ႔ ပါ၀င္မွာပါပဲ။ ကုသိုလ္ေတြဘာေတြ အသာထားဦး လူ႔အသက္ကယ္တင္တဲ့အလုပ္မို႔ ၾကီးျမတ္ျပီး တာ၀န္ၾကီးလွတဲ့၊ စြန္႔လႊတ္မႈေတြေပးရတဲ့၊ ႏွလံုးသားလွတဲ့ သမားေတာ္အျဖစ္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းဖို႔ ေရြးခ်ယ္မလား .. ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ရဲ႕ သမားေတာ္တစ္ဦးအျဖစ္ အသက္ေမြးမလားဆိုတာကေတာ့ သမားေတာ္ၾကီးေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားေတြအေပၚမွာပဲ မူတည္မွာပါ။ ဆရာ၀န္အျဖစ္ေရြးခ်ယ္ျခင္းကို ျပန္စမ္းစစ္ၾကည့္မယ္ဆို ဆရာ၀န္၊ သမားေတာ္ျဖစ္လာၾကသူေတြဟာ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံ ပညာေရးစနစ္အရ အထက္တန္းမွာ ထူးခၽြန္စြာ ေအာင္ျမင္ခဲ့သူေတြပါ။ ထူးခၽြန္စြာ ေအာင္ျမင္ျခင္းမွာ ဘာ background မွ မရွိဘဲ ကိုယ္တိုင္ၾကိဳးစားလြန္းလို႔ ျဖစ္လာသူေတြရွိေပမယ့္ အရည္အတြက္နည္းပါတယ္။ ေယ်ဘုယ်အားျဖင့္ မိဘအေထာက္အပံ့ ထိန္းေက်ာင္းမႈ ႏွင့္ ေက်ာင္းသားရဲ႕ ၾကိဳးစားမႈ စတာေတြအေပၚမူတည္ျပီး ထူးခၽြန္စြာေအာင္ျမင္လာၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာ၀န္အျဖစ္ေရြးခ်ယ္ျခင္းမွာ ဆရာ၀န္အလုပ္က ဂုဏ္ရွိတယ္ အၾကီးျမတ္ဆံုးအလုပ္၊ ေဒါက္တာၾကီးျဖစ္မွာ စတာေတြေၾကာင့္ မိရိုးဖလာ အစဥ္အလာတစ္ရပ္လို ေရြးခ်ယ္ျဖစ္သြားၾကတာလည္းရွိသလို တကယ္ပင္ ၀ါသနာပါလို႔ ေရြးခ်ယ္တက္ေရာက္ခဲ့ၾကတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ မိဘအတိုင္းျဖစ္ေစခ်င္လုိ႔ ေရြးခ်ယ္တက္ေရာက္ခဲ့ၾကတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ တစ္ခုရွိသည္မွာ ထိုေရြးခ်ယ္မႈကို လုပ္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာ အသက္ ၁၅ ႏွစ္၊ ၁၆ႏွစ္ အရြယ္အသိဥာဏ္ပဲ ရွိဦးမွာပါ။ တခ်ိဳ႕ ေက်ာင္းတတ္ရင္းနဲ႔မွျဖစ္ျဖစ္၊ ဆရာ၀န္ျဖစ္ျပီးမွျဖစ္ျဖစ္ ဆရာ၀န္အလုပ္ကို ၀ါသနာမပါလို႔ေသာ္လည္းေကာင္း၊ တျခားအေၾကာင္းရင္းမ်ား ေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ဆက္မလုပ္ျဖစ္ေတာ့တဲ့ သာဓကမ်ိဳးေတြလည္း ေတြ႔ရမွာပါ။  သမားေတာ္ျဖစ္လာၾကသူေတြဟာလည္း ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ရဲ႕ သမားေတာ္ေတြအျဖစ္ဘဲ ပိုျပီးေရြးခ်ယ္ရွင္သန္ေနထိုင္လာခဲ့ၾကမယ္ဆို ကၽြန္မတို႔လို ဖြ႔ံျဖိဳးမႈေႏွးႏိုင္ငံတစ္ခုမွာ အေျခခံက်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈေလးေတာင္ ရဖို႔အလွမ္းေ၀းလာမယ့္ ကေလးလူငယ္၊ သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြနဲ႕ ျပည္သူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာငယ္ႏြမ္းႏြမး္ေတြ၊ ကရုဏာမိုးေခါင္ရာအရပ္မွာ လူမသိသူမသိ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေၾကြကုန္ရစ္ေတာ့မွာပါ။

 "ဘယ္လိုပံုစံေရြးခ်ယ္ရွင္သန္မယ္ဆိုတာက ကုိယ့္ရဲ႕ အခြင့္အေရးတစ္ခုပါ .. ဘယ္လိုပံုစံ ရွင္သန္ေနထိုင္ခဲ့တယ္ ဆိုတာကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္းတစ္ခုပဲ" လို႔ ျမင္မိပါတယ္။

ဇူလိုင္ ၁၁ ၂၀၁၂

ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြဟာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာလံုျခံဳမႈကို ဤမွ်ေလာက္ တန္ဖိုးၾကီးၾကီး ေပး၀ယ္ေနရျပီလား

ေလာေလာဆယ္ စိတ္ထဲမွာ အေတြးေတြးမိေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလး တစ္ခုရွိတယ္။ ျဖစ္ပ်က္ၾကံဳေတြ႔ေနတာေတြကေန တဆင့္ မေတြးေတာ့ပဲ ေနခ်င္ေပမယ့္ ေခါင္းထဲ အေျဖရွာေနမိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးပါ။ တစ္ခုကေတာ့ ... ခုကာလေတြမွာ ၾကံဳေတြ႔ေန ၾကားေန နားေထာင္ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ေလးကေန ေတြးျဖစ္တာပါ။
တေလာက အသိသူငယ္ခ်င္းကေလးမေလးတစ္ေယာက္က ရင္ဖြင့္တယ္ …. သူ႔ခ်စ္သူက သူန႔ဲခ်စ္တာ ၁၂ ရွိျပီ။ သူမသိဘဲ ေနာက္ထပ္ ခ်စ္သူေလးတစ္ေယာက္ ထားထားတာလည္း ၆ ႏွစ္ရွိျပီတဲ့။ ကေလးမေလးက ခ်စ္စရာ ေကာင္မေလး ေသးေသးေကြးေကြး .. ပညာလည္း အတိုင္းတာတစ္ခုထိတတ္တယ္။ ဟိုဘက္က တစ္ေယာက္က ေသခ်ာမသိဘူး။ လွတယ္.. သြက္လက္ခ်က္ခ်ာတယ္လို႔ ေျပာတာၾကားရတယ္။ တိုတုိေျပာရရင္ အဲဒီလို ၃ေယာက္ တစ္ဇာတ္ျဖစ္ေနတာေတြကို သိသြားတယ္ေပါ့။ ဒီေတာ့ အမ်ိဳးသားက ကေလးမေလးကို ေျပာတယ္။

 "မင္းက ငါ့ဘ၀ကို ဘယ္ေလာက္ အေထာက္အပ့ံျပဳႏိုင္မွာလဲ .. ငါ့ဘ၀ကို (ရုပ္၀တၳဳ၊ အခြင့္အလန္း အားျဖင့္) ပိုျပီး အေထာက္အပ့ံေပးႏိုင္တဲ့လူကို ငါေရြးခ်င္တယ္.. ငါပင္ပန္းေနျပီ …."

ဒီစကားမ်ိဳးကို ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွ ထူးဆန္းျပီး မခံစားရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ယေန႔ေခတ္ ခုေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မျဖတ္သန္းေနတဲ့ ေန႔ရက္ေတြထဲမွာ ဒီလို ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးေတြကို ၾကားျမင္ရမႈ ပိုစိတ္လာတာေတာ့ အမွန္ပါ။ ကၽြန္မ စဥ္းစားမိတာက Gender ရႈေထာင့္ေလးပါ။ ဒီမွာ ကၽြန္မျမင္တာကို မိန္းမထုဘက္ကလည္းမဟုတ္၊ ေယာက်ၤားထုဘက္ကလည္း မဟုတ္တဲ့ ေတြးေခၚမႈေလးနဲ႔ Gender ကို သံုးသပ္ၾကည့္မိတာပါ။

အထူးသျဖင့္ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံမွာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ "ရွင္ကၽြန္မဘ၀ကို ဘယ္လိုထားႏိုင္မွာမို႔လဲ" ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးေျပာလာခဲ့ရင္ ဘယ္သူမွ ေထြထူးျပီး ခံစားမိမယ္မထင္ပါဘူ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အမ်ိဳးသမီးဆိုတာ အားႏြဲ႔တယ္၊ မွီခိုသူ၊ အိမ္ေထာင္ဦးစီးကို ကိုးကြယ္သူ၊ စသျဖင့္ ဘာသာေရးရာ၊ ယဥ္ေက်းမွႈေရးရာ၊ လူမႈေရးရာအျဖစ္ ေခါင္းထဲ၀င္ျပီးသားျဖစ္ေနတဲ့ norm ေတြရွိေနျပီးသားလို႔ ကၽြန္မယူဆပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္နဲ႔ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ အတူတကြ ေပါင္းသင္းေနထိုင္ၾကာတဲ့အခါမွာလည္း က်ားနဲ႔မ သူဟာသူ ဟန္ခ်က္ညီညီ ခြဲေ၀ယူရတဲ့ တာ၀န္နဲ႔ ၀တၱရားေတြရွိပါတယ္။ ဒါေတြထဲမွာ ေရွးယခင္ကဆို ေယာက်ၤား အဓိက ၀င္ေငြရွာသူျဖစ္မယ္၊ မိန္းမက အိမ္ေထာင္မႈကို အဓိက ထိန္းထိမ္းစီမံရသူျဖစ္မယ္။ သားသမီးေတြကို အနီးကပ္ ပိုျပီးေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ၀တၱရားရွိတဲ့သူ rationally အမ်ားအားျဖင့္ ရွိေနတတ္ၾကပါတယ္။ ယခုေခတ္ေတြမွာ  ေခတ္ရဲ႕ demand လုပ္မႈအရ က်ားေရာမေရာ အဓိက ၀င္ေငြရွာရသူေတြ ျဖစ္လာခဲ့ၾကတာ ေတြ႔လာရပါမယ္။ သို႔ေပမယ့္လည္း ယူရတဲ့ တာ၀န္၀တၱရားပိုင္းမွာေတာ့ မ်ားစြာေျပာင္းလဲျခင္းမရွိဘဲ norm ေတြအရသာ ျဖစ္ေနပါေသးတယ္။ ယခုကၽြန္မခံစားေရးေနတာကို ျမန္မာျပည္အေနနဲ႔သာ ခံစားၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဆက္ရရင္ .. က်ားေရာမပါ အဓိက ၀င္ေငြရွာသူေတြ ျဖစ္လာေသာ္ျငားလည္း ဘယ္ေယာက္က်ားမွ သားသမီးကို ကရိကထခံ ရင္အုပ္မကြာ ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ တာ၀န္မ်ိဳး ေျပာင္းလဲယူတာျခင္းမ်ိဳး၊ ေဆးေၾကာ ေလွ်ာ္ဖြတ္ စီမံစတာေတြ သာတူညီမွ် တာ၀န္ခြဲေ၀ ယူလာျခင္းမ်ိဳး ထင္ရွားသည့္ ေျပာင္းလဲျခင္းမ်ိဳး မေတြ႔မိေသးပါ (ရွိေတာ့ရွိမွာပါ အမ်ားအားျဖင့္ဆိုလိုျခင္းပါ)။ ဒီကိစၥကို ဆက္လက္သံုးသပ္မည္ဆုိပါလွ်င္ ေအာက္မွာေဖာ္ျပထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးနဲ႔ အမ်ိဳးသားမ်ား ဘာေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳလိုၾကသလဲ ဆိုတဲ့ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ကို ထည့္စဥ္းစားသင့္ပါတယ္။
ဘာေၾကာင့္အမ်ိဳးသားမ်ား အိမ္ေထာင္ျပဳလိုၾကသနည္း
ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိသည္မွာ (ကၽြန္မသည္ အမ်ိဳးသားမဟုတ္ျခင္းေၾကာင့္ ကၽြန္မယူဆခ်က္ ရာႏႈန္းျပည့္မွန္ခ်င္မွ မွန္မွာပါ။ ေယဘုယ်သေဘာကို စဥ္းစားၾကည့္တာပါ)
  • စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ လိုအပ္ခ်က္မ်ားျဖည့္ဆည္းမႈ (ထိုအထဲတြင္ ေသြးသားလိုအပ္ခ်က္ႏွင့္ျပဳစုမႈ ေစာင့္ေရွာက္မႈ၊ ယုယမႈ စတာေတြပါမွာပါ)
  • မိသားစုဘ၀ႏွင့္ မိမိေနာင္ေရး
ဘာေၾကာင့္အမ်ိဳးသမီးမ်ား အိမ္ေထာင္ျပဳလိုၾကသနည္း
  • အားကိုးလိုမႈ
  • စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ လိုအပ္ခ်က္မ်ားျဖည့္ဆည္းမႈ (ဒီေနရာမွာ အထက္မွာ ေဖာ္ျပထားတာေတြအျပင္ ရာခိုင္ႏႈန္းအမ်ားဆံုး ပါ၀င္တဲ့လိုအပ္ခ်က္ကေတာ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ လံုျခံဳမႈပါ။ ဒီကိစၥကို ဒီထက္ပိုေရးရင္ အမ်ိဳးသမီးထုကို သစၥာေဖာက္ရာမ်ားက်မလား ..) ဒီစိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ လံုျခံဳမႈက ေယာက္က်ားေတြေရာ မလိုဘူးလားဆိုလိုပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ဒီဂရီက မိန္းမေတြမွာ ပိုတယ္လို႔ ကၽြန္မယူဆပါတယ္
  • မိသားစုဘ၀ႏွင့္ မိမိေနာင္ေရး
ဒါေတြအျပင္ တျခားအခ်က္မ်ားစြာလည္း ရွိဦးမွာပါ။ ကၽြန္မဒီမွာ အဓိက အခ်က္ေတြ ေလာက္ပဲ ေရးထားပါတယ္။ ကၽြန္မ အခ်စ္ကိုဘာလို႔ ထည့္မေရးလည္းဆိုရင္ အခ်စ္ဆိုတာ  မိမိရဲ႔ စိတ္ခံစားခ်က္၊ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္မႈ၊ ခံယူမႈ၊ exposure၊ အခြင့္အေရးေပးမႈ စတဲ့ မ်ားစြားေသာ အေျခအေနအမ်ိဳးမ်ိဳးက curve လုပ္လုိက္တဲ့ အရာတစ္ခုလို႔ ကၽြန္မယူဆတဲ့အတြက္ အထက္မွေျပာထားတဲ့ အခ်က္ေတြထဲမွာ သူ႔အလိုလို ပါသြားမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။
ဒီေတာ့ … ကၽြန္မ အထက္မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ အမ်ိဳးသားနဲ႔ အမ်ိဳးသမီး ဘာေၾကာင့္ အတူတကြေနထိုင္ အိမ္ေထာင္ျပၾကသလဲဆိုတဲ့အခ်က္ေတြဟာ ကၽြန္မေျပာခဲ့တဲ့ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ က်ား၊ မ social norm ေတြအေပၚမွာ တည္ျပီး အေျဖထုတ္ထားတာပါ။
အခု အဲဒီ Norm ေတြ ေျပာင္းလာတာကို ကၽြန္မ ပထမဆံုး ေျပာခဲ့တဲ့ ဥပမာမွာ အလားတူ သာဓကေတြမွာ ျမင္လာရပါျပီ။ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ ဘာေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳလိုသလဲဆိုတဲ့ အခ်က္ထဲမွာ အားကိုးလိုမႈနဲ႔ အခြင့္အလန္း opportunity ဆိုတာ ပါလာပါျပီ။ သို႔ေသာ္ တာ၀န္ယူမႈနဲ႔ ၀တၱရားေတြမွာေတာ့ အမ်ိဳးသားအလုပ္၊ အမ်ိဳးသမီးအလုပ္ဆိုတာေတြရွိေနတုန္းပါပဲ။ အလုပ္သြားရတာခ်င္း၊ ၀င္ေငြရွာရတာခ်င္းအတူတူ ခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္၊ ေလွ်ာက္ဖြတ္၊ သားသမီးရင္အုပ္မကြာ ထိန္းေက်ာင္း စတဲ့တာ၀န္ေတြက အမ်ိဳးသမီးေပၚ အဆမ်ားမ်ား ရွိေနဆဲပါပဲ။
ဒီေတာ့ ကၽြန္မ Gender ရႈေထာင့္ကေန စဥ္းစားတာလည္းမဟုတ္၊ humanitarian ရႈေထာင့္ကေန စဥ္းစားတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ေတြးမိတာေလးတစ္ခု မွ်ေ၀ခ်င္ပါတယ္။ အမ်ိဴးသမီးျဖစ္ျဖစ္၊ အမ်ိဳးသားျဖစ္ျဖစ္၊ လူသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မိမိရဲ႕ အခြင့္အလန္းနဲ႔ အားကိုးလုိမႈ၊ တက္လမ္း၊ အနာဂတ္ စတာေတြကို ထြင့္သြင္းစဥ္းစားတာဟာ ထည့္သြင္းတြက္ခ်က္တာဟာ .. စဥ္းစားခြင့္၊ တြက္ခ်က္ခြင့္ ရွိတယ္လို႔ ကၽြန္မယူဆပါတယ္။ မည္သည့္လူသားမဆို rationally မိမိဘို႔ရာ မိမိအတၱအတြက္ရာ စဥ္းစားပိုင့္ခြင့္ right ရွိတယ္လို႔ ကၽြန္မယူဆပါတယ္။ ဒီအထိ မွ်တပါတယ္။ သို႔ေသာ္ လူသားဆန္တဲ့ပဲ ေျပာမလား၊ ႏွလံုးရည္ ျပည့္၀တဲ့ပဲေျပာမလား လူသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ တာ၀န္ယူမႈ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား၊ နားလည္မႈ၊ အျပန္အလွန္မွီခိုအားထားမႈ၊ အေပးအယူ၊ ျမန္မာစကားပံုေလးနဲ႔ေျပာရင္ "ေမာင္တစ္ထမ္း.. မယ္တစ္ရြက္ေပါ့ေလ" .. စတာေလးေတြ ရွိကိုရွိရမွာျဖစ္တယ္… မရွိခဲ့ဘဲ social norm ေတြအရ division of duties and responsibilities မွာ အမ်ိဳးသမီးေတြအေပၚ အဆမ်ားမ်ား ကဲေနဦးမယ္ဆို တရားမွ်တမႈ fair မျဖစ္ေတာ့ဘူးလို႔ ကၽြန္မယူဆပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အမ်ိဳးသားအေပၚ division of duties and responsibilities ေတြ ကဲေနခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း တရားမွ်တမႈ ရွိမွာမဟုတ္ပါဘူး။
ကၽြန္မတို႔အေဖအေမေတြ၊ ဘိုးဘြားေတြ ေခတ္ေတြတုန္းကထက္ ဒီေန႔ေခတ္မွာ အခုလို ကိစၥရပ္ေတြ ပိုမိုမ်ားမ်ား ေတြ႔လာရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔အေဖအေမေတြ ဘိုးဘြားေတြေခတ္မွာ အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆို၊ မိန္းမတစ္ေယာက္ယူမယ္ဆို ကိုယ္က ဘယ္လိုလုပ္ကိုင္ေကၽြးမွာလည္း သားမွတ္မွတ္ မယားမွတ္မွတ္ စသျဖင့္ ေတြးေတာ စဥ္းစားတတ္ၾကပါတယ္။ ဒီေခတ္မွာလည္း ဒါမ်ိဳးမရွိဘူးလားဆိုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းေလးေတြထဲမွာေတာင္ ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ သို႔ေပးမည့္ အရင္ေခတ္ထက္ အေတြ႔နည္းလာပါတယ္။
ဒီစာေလးမွာ ကၽြန္မအဓိက ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံမွာ Gender ခြဲျခားတာ ရွိလားလုိ႔ က်ားမ ေရးရာ ပညာရွင္ေတြက မၾကာခဏ ေမးခြန္းထုတ္ထုတ္တတ္ၾကပါတယ္။ တျခားေသာ အစြန္းေရာက္ႏိုင္ငံေတြလို က်ားမ ခြဲျခားျခင္းမ်ိဳး အထင္အရွား မျမင္ရပါဘူး။ ရွိပါတယ္။ ဘယ္လိုပါလို႔ အလြန္ေျပာရခက္ပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ကၽြန္မအခုေပးခဲ့တဲ့ သာဓကေလးမွာ က်ားမ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္း စံတိုင္းတာခ်က္ေတြ ေရြးလ်ားေျပာင္းလဲလာေပမယ့္ လူမႈေရးအရ အျမစ္တြယ္ျပီးျဖစ္တဲ့ က်ားမ social norm ေတြ proportionally အဆတူ ေျပာင္းလဲမလာဘူးဆိုရင္ မွ်တမႈမရွိဘဲ က်ားမခြဲျခားမႈက အခိုင္အမာ ရွိေနမွာပါ။ ဒီ တရားမမွ်တမႈရဲ႕ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ၊ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ သက္ေရာက္မႈ impact ေတြကို ေရတိုမွာ ထင္သာျမင္သာမျမင္ရေပမယ့္ ေရရွည္မွာ အထင္အရွားေတြ႔ျမင္ရမွာပါ။

ဒီမွာ ကၽြန္မ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ေရာ စမ္းစစ္ေလ့လာသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ပါ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေမးခြန္းထုတ္မိတဲ့ ေမးခြန္းေလးေတြရွိပါတယ္ ….
(၁) အမ်ိဳးသားေတြရဲ႕ အိမ္ေထာင္ျပဳမႈ စံလိုအပ္ခ်က္ ေျပာင္းလဲလာျခင္းက ေခတ္ရဲ႕ ေတာင္းဆိုမႈလား.. ကၽြန္မတို႔ အမ်ိဳးသားေတြရဲ႕ မွီခိုလိုမႈ dependency တိုးျမင့္လာျခင္းလား (သို႔) အမ်ိဳးသားမ်ားရဲ႕ ႏွလံုးရည္၊ စိတ္ဓာတ္ေရးရာပိုင္းဆုိင္ရာ vulnerability ျဖစ္လာျခင္းလား (သို႔) ေစ်းကြက္သေဘာအရပဲဆိုမလား unbalanced population growth အရလို႔ပဲေျပာမလား ေရြးခ်ယ္ရန္ အမ်ိဳးသမီးထုအေရအတြက္ မ်ားျပားလာျခင္းေၾကာင့္လား........
(၂) ဥပမာ- အဓိက ၀င္ေငြရွာရမႈ (သို႔) အခြင္းအလန္းကို ျဖည့္စြမ္းေပးရမႈ တာ၀န္ဟာ အမ်ိဳးသမီးေရာ အမ်ိဳးသားမွာပါ သာတူညီမွ် ထမ္းေနရတဲ့အခ်ိန္ .. smart လည္းျဖစ္ရမယ္ sharp ျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားရမယ္ social norm ေတြအရ တျခားေသာ တာ၀န္၀တၱရားေတြကိုလည္း မယား၀တၱရားငါးပါးနဲ႔အညီ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ပိုထမ္းေနရဦးမယ္ဆို .. ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ဟာ မိမိ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ လံုျခံဳမႈတစ္ခုကို ဤမွ်ေလာက္ တန္ဖိုးၾကီးၾကီး ေပး၀ယ္ေနရျပီလား …………..

တနလၤာေန႔

(ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ..
ဒီ post ကို မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ် ထိခိုင္ေစလိုေသာ၊ ျပစ္တင္ေျပာဆိုလိုေသာ ဆႏၵျဖင့္ ေရးသားျခင္းမဟုတ္ပါ။ ကၽြန္မခံစားစမ္းစစ္မႈတစ္ခုအား ရိုးရိုးသားသား မွ်ေ၀လိုျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ ဒီအေၾကာင္းအရာမွာ ေယာက်ၤားေတြကိုခ်ည္းေျပာခ်င္လို႔ေရးတာမဟုတ္ပါဘူး .. ဘယ္ေလာက္တန္ဖိုးေပးျပီး ေပး၀ယ္မယ္မ၀ယ္ဘူးက အဲဒီ မိန္းကေလးရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မႈအေပၚပဲ မူတည္တာပါ .. ကိုယ္ဘာအတြက္အသက္ရွင္မလဲနဲ႔ ဘယ္လိုေနထိုင္သြားမလဲကို စဥ္းစားေစခ်င္တာပါ .. ကၽြန္မက က်ားရယ္ မရယ္ သိပ္ခြဲမျမင္ပါဘူး လူသားေတြအျဖစ္ပဲၾကိဳးစားျမင္ပါတယ္ .. )
ဇူလိုင္ ၉ ၂၀၁၂

ဗလာ

 ၃၂ ေက်ာ္ကာလေတြရဲ႕ ဦးဦးဖ်ားဖ်ားေန႔ေတြဟာ

နာမက်န္းမႈေတြနဲ႔ ေလာကဒဏ္ကို သင္ယူရမႈေတြေတြ

ခပ္စိတ္စိတ္ေရာက္လာေနပါတယ္ .....


ရာဟုထဲ ဆယ္ႏွစ္လို႔ ေျပာတဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ကာလေတြကစ

နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ရင့္က်က္မႈေတြ

ေဆာင္က်ဥ္းလာေပးေနရဲ႕

ဒီရာဟုႏွစ္ေတြ သီလနဲ႔ ကိုယ္က်င့္တရားကိုေတာ့

ဘယ္လိုမွ ဖဲ့ရြဲ႕ မတိုက္စားႏိုင္ပါဘူးလို႔

ခပ္ေတးေတး ေတြးထားမိတယ္.........


တရားဓမၼဆိုတာ

က်င့္ၾကံေနထိုင္ျခင္းလို႔ပဲ ေသတဲ့အထိယံုၾကည္ပါတယ္

ညစဥ္အျမဲဘုရားရွိခိုးမအိပ္ျဖစ္ေပမယ့္

ထြက္ေပါက္မရွိလြန္းရင္ ဘုရားနဲ႔  သီလနဲ႔ ကိုယ္က်င့္တရားေတြ စားေပၚတင္

ေလာင္းေၾကးထပ္ဖူးတယ္ .........

ခုေတာ့ ခြင့္လႊတ္ျခင္းတရားလည္း ပိုမို တက္ေျမာက္လာခ်ိန္မွာ

ဥပကၡာတရားလည္း အရင္ထက္ ေကာင္းမြန္စြာ ပိုမိုကိုင္တြယ္လာႏို္င္ခဲ့တယ္

ဥပါဒ္ေရာက္ရေပါင္းမ်ားလာတဲ့အခါ ဥပါဒါန္ကို ႏွလံုးသားနဲ႔ နာယူမိသြားတယ္

ဒီလိုနဲ႔ ဥပါဒါန္ေတြလည္း မသယ္ေဆာင္မိေအာင္ ႏွလံုးသြင္းတက္လာတယ......



ေလာကၾကီးဟာ  နာမက်န္းတဲ့အခါ ဘယ္လိုမွ မလွပႏိုင္ေပမယ့္

နာမက်န္းျခင္းဟာ အလွတရားအစစ္ကို ျမင္တတ္ေအာင္ သင္ၾကားေပးေလတယ္။            ။

ဇြန္ ၂၁ ၂၀၁၃

ျပဌာန္းထားျပီးျဖစ္တဲ့ ခ်န္ခဲ့ရမယ့္အရာမ်ား

ေႏြေလရူးေတြထဲ
မိုးနံ႕ေတြပါလာေတာ့  “ေမ” က
လွဳပ္ႏွိဳးလိုက္တယ္ …….
တမာနံ႔သင္းတဲ့ ညေနခင္းေလေတြ ရွဴရွိက္ရင္း
လမ္းေဘးဘီယာဆိုင္ထဲ ေရာက္တတ္ရာရာစကားေတြေျပာေလ့ရွိတဲ့
ကာလေတြ ခ်န္ခဲ့ခ်ိန္္ေရာက္လာမယ္
၄၂ ဒီဂရီ ပူျပင္းတဲ့ ေနေရာင္ေတြေအာက္
တစ္ရြာ၀င္တစ္ရြာထြက္
ရိုးသားတဲ့မ်က္ႏွာေတြနဲ႔ စကားေတြ မကုန္မခမ္းေျပာခဲ့ရတဲ့
ႏွစ္ကာလေတြလည္း ခ်န္ခဲ့ရမယ္
အေမာတေကာ ေျပး၀င္၀င္သင္ရတဲ့ စာသင္ခန္းနဲ႔
ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ တပည့္ေတြလည္း ခ်န္ခဲ့ရမယ္
အျမဲ သေဘာက်လြန္းတဲ့
ေက်ာင္းဆင္းပြဲက တပည့္ေတြရဲ႕ ေဖ်ာ္ေျဖမႈေတြ ခ်န္ခဲ့မယ္
ျပန္မေလာ့ျမစ္ကမ္းနားက
သေဘာေကာင္းတဲ့ ရြာငယ္ေလးကို ခ်န္ခဲ့မယ္
ေပ ၆၀၀၀ ရွမ္းေတာင္တန္းၾကီးေတြထဲ
ဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ႔ ခရီးဆန္႔ခဲ့တဲ့
မိုးအကုန္ေဆာင္းအကူး ေန႔ရက္ေတြ
ခ်န္ခဲ့မယ္
ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ဂစ္တာတီးဖက္ ခ်ီတက္ဖက္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္တပည့္ေတြ
ေနာက္ ျမဳပ္တစ္ခ်ည္ ေပၚတလွည့္ ဧရာ၀တီေသာင္ခုံေတြနဲ႔ ေသာင္စပ္က ပန္းခင္းေတြ
ျမစ္ျပင္ကို ျဖတ္တုိက္လာတဲ့ လတ္ဆပ္တဲ့ေလေအး
ဆီေဆးပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္နဲ႔တူတဲ့ ထယ္ေရးျပင္ထားတဲ့ ႏွမ္းကြင္းေတြ
လက္တြဲျပီးကူးရတဲ့ ဧရာ၀တီျဖစ္ထဲ စီး၀င္သြားခဲ့ျပီးျဖစ္တဲ့ ေတာင္က်ေခ်ာင္းငယ္ေရေတြ
အိပ္ေမာက်ခဲ့ဖူးတဲ့ သေဘာေကာင္းတဲ့ သူၾကီးရဲ႕ အိမ္ရယ္
အသဲစြဲေအာင္ ပူလြန္းလွတဲ့ေနနဲ႔ ကမ္းေထာင့္ၾကီး ေပၚကၽြန္းေတြတစ္ေလွ်ာက္က
(ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္တဲ့) ဖုန္လူးသဲလူး ေန႔ရက္ေတြ
အမ္းေတာင္ၾကားတစ္ေလွ်ာက္ လွ်ိဳမေၾကာက္ ေျမာင္မေၾကာက္
ခရီးႏွင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ေန႔ရက္ေတြ
မဲေတာင္ထိပ္က ရႈရွိဳက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ရခိုင္ရိုးမရဲ႔ေလေျပ
တစ္ေန႔တစ္ခါ အသုဘကသိုဏ္းရွဳခဲ့ဖူးတဲ့
ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္တစ္၀ိုက္က ေန႔ရက္ေတြ
ပထမဆံုးလာတဲ့မိုးမွာ ရြာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္
ခုန္ေပါက္ေျပးေဆာ့ခဲ့ဖူးတဲ့ အဲဒီ ရခိုင္ကမ္းရိုးတမ္းက ညေတြ
ခ်န္ခဲ့ရမယ္……….
ဒါေတြအျပင္
ျပိဳပ်က္ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ျပီးျဖစ္တဲ့ ေလထဲကအိမ္ကေလးလည္း
ခ်န္ခဲ့ရမယ္
သံေယာဇဥ္နဲ႔ အသိုက္အျမံဳဆိုတာ
မင္းနဲ႔ မထိုက္တန္တဲ့ ရတနာတစ္ပါး
မပိုင္ဆုိင္ေစဖို႔ရာ အေၾကာင္းတရားမ်ားစြာက
မင္းကို ေ၀းရပ္ဆီ ပို႔ေဆာင္လိုက္ၾကေပဦးမယ္…….
မင္းကို အရာအားလံုး ခ်န္ခဲ့ေစဖို႔ရာ
အဲဒီ “ေမ” က သတိေပးတယ္
အရာအားလံုးမင္းခ်န္ခဲ့ျပီးတဲ့ ႏွစ္ကာလေတြရဲ႕ေနာက္မွာ
မင္းဟာ အရာအားလံုးကို တစ္က ျပန္စရလိမ့္ဦးမယ္……
ေသခ်ာတယ္ မင္းအတြက္ေတာ့
ဘ၀ဟာေရြးခ်ယ္ခြင့္မဲ့စြာ
ျပဌာန္းျပီးသား လမ္းေတြပဲ မင္းေရွ႕ေမွာက္ မေသြမဖယ္ေရာက္ေရာက္လာမယ္။

ဇြန္ ၂ ၂၀၁၃

Saturday, May 4, 2013

"ဧပရယ္က ငါ့အတြက္ မျဖစ္မေနျဖတ္ေက်ာ္ရမယ့္ သတ္ကြင္းတစ္ခု"



ဧပရယ္က ငါ မသိခ်င္ဟန္ေဆာင္ေနလည္း
ငါ့ႏွလံုးသားနံရံေတြကို ေလာင္ကၽြမ္းမႈနဲ႔ ဖဲ့ရြဲ႕လႈပ္ႏႈိးေနတယ္
ငါမၾကားခ်င္တာေတြ ၾကားရႏိုင္တာမို႔
ငါမၾကားရမျမင္ရတဲ့ အရပ္တစ္ခုကို ထြက္ေျပးခဲ့တယ္……………
ဘာသဲလြန္စမွ မက်န္ခ်င္လို႔
ငါဘာမွ ခ်မေရးျဖစ္ဘူး
ဒီေန႔ေတာ့ ငါခ်မေရးရင္
ငါ့ႏွလံုးသား ဆုတ္ျပတ္သြားႏိုင္တာမို႔
ငါ ခ်ေရးခဲ့လိုက္တယ္………………
ငါ ဘယ္လိုဒႆနမ်ိဳးနဲ႔ ငါ့ကိုယ္ငါ ရွင္သန္ေအာင္လုပ္ရပါ့မလဲ
အျပင္းအထန္စဥ္းစားေနခဲ့မိတယ္
အဲဒီ ဧပရယ္ကို ငါမထီတရီၾကည့္ခ်င္ပါေသးတယ္
ခုမဟုတ္လည္း ဘယ္ေတာ့ေလာက္ ငါလုပ္ႏိုင္မလဲ
ခံျပင္းစြာ ေတာက္ေခါက္ေလာက္ေတာ့
အသံထြက္မလာဘဲ ငါ့မ်က္လံုးေတြ မႈန္၀ါးသြားတယ္ ……………..
ငါတီဗြီကို ပိတ္ထားတယ္
တခ်ိဳ႕သီခ်င္းေတြကို Delete လိုက္တယ္
ငါေရွာင္ပုန္းေနတဲ့အခန္းထဲ ဧပရယ္၀င္လာမွာစိုးလို႔ပါ
ငါ တံခါးေတြလံုေအာင္ ပိတ္ထားတယ္
ေလေအးေပးစက္ကို ဂိတ္ဆံုးဖြင့္ထားတယ္
အဲဒီထဲမွာ ဧပရယ္အပူကို အံတုခ်င္စိတ္လည္းပါတယ္
ငါ ေလွ်ာေလွ်ာရွဴရွဴ အိပ္ေပ်ာ္ေစမယ့္
အခ်ိဳ႕ေသာအရာေတြကို သံုးစြဲတယ္
အဲဒီထဲမွာ အိပ္မက္ေတြ၀င္မလာေအာင္
တားခ်င္စိတ္လည္းပါတယ္
ဒီလိုမ်ိဳးနဲ႔
တစ္ရက္ျပီးတစ္ရက္ အျမန္ျပီးဆံုးေအာင္
ငါ ေပ.. ေပ.. ေတ.. ေတ.. ေလာင္ျမိဳက္ခံျပီး
ဧပရယ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ေနတယ္…………..။

2012 April



Tuesday, January 1, 2013

အမွိဳက္ကေလးရဲ႕ ပံုျပင္



ကၽြန္ေတာ္ဟာ သာမန္အမွိဳက္ေလးပါပဲ
ေလရူးေတြ ပုတ္ခတ္လိုက္တိုင္း
သူ႔အနား ကစဥ္႔ကလ်ား လြင့္လြင့္သြားတက္တဲ့
သစ္ရြက္ေၾကြ အမွိဳက္စေလးပါ

သူက က်ေတာ့္ကို အမႈိက္ကေလးမွန္း သိခဲ့တာၾကာပါျပီ
ခုဆို
က်ေတာ့္ေၾကာင့္ သူ႔ျပသဒ္ၾကီးမီးေလာင္မွာ စိုးရြံ႕စိတ္နဲ႔
သစ္ရြက္ေၾကြအမႈိက္စေလးကို
သူ႕အနား ၀ဲခိုခြင့္မေပးေတာ့ပါ


ေလရူးေတြလည္း ရန္ဖန္ရန္ခါ ႏွင္ဆဲျဖစ္ေပမယ့္
ေလေျပညွင္းေတြ အေသာ့ႏွင္ေနတဲ့အခါမ်ိဳးမွာေတာင္
အမႈိက္ကေလးက သူ႔ဆီပဲ ၀ဲခိုလြင့္ပါးခ်င္ခဲ့မိတယ္
ဒါ ...အမႈိုက္ကေလး သတိမထားမိပါ

တေန႔က  အမွိဳက္ကေလး လြင့္ပါးလာဦးမလား
စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ တံခါးတင္းတင္းေစ့ထားတဲ့ သူ႔ကို ေတြ႔ခဲ့တယ္
အမွိိဳက္ကေလး ၀မ္းနည္းရတယ္

ခုဆို ေလျပင္းေတြႏွင္တဲ့အခါ
အမွိဳက္ကေလး သူ႔ဆီ မလြင့္ပါးမိေအာင္
ၾကံဳေလရာေလရူးေတြၾကား ေတာင့္ခံထားမိတယ္

ေလေျပလာရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္
ေလေပြလာရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္
 ရိုးရိုးသားသား လြင့္ပါးခ်င္ခဲ့တဲ့ သာမာန္သစ္ရြက္ေၾကြအမိွွဳက္ငယ္ေလးပါဆိုတာကို
ေျပာျပခြင့္မွ ရပါဦးမလား ။









Sunday, October 28, 2012

ကစဥ္႔ကလ်ားနိစၥဓူ၀မ်ား

ဒီမနက္မွာ
အေစာဆံုးေနေရာင္ျခည္လို႔လည္း မမည္တဲ့
ေနေရာင္ေတြနဲ႔  ႏိုးထခဲ့မယ္
ျပတင္းတခါးကေန မၾကည့္ျဖစ္ေပမယ့္
သိတယ္
ဒီကမၻာမွာ  စကၠန္႔သိန္းေပါင္း ကိုးေထာင္ခုႏွစ္ရာခုႏွစ္ဆယ့္ေျခာက္ၾကာေအာင္
ျဖတ္သန္းခဲ့တာေတာင္
ဒီမနက္ေတြက ဒီအတိုင္းပဲ
ရာသီေပၚ နိစၥဓူ၀ေတြ တြဲခိုကပ္ပါေနပံု...................



ဖုန္းနားၾကပ္တပ္ျပီး သီခ်င္းတစ္ပုဒ္နားေထာင္လိုက္တယ္
run from prejudice .. run from pain တဲ့

ဒီလိုထြက္ေျပးရတာလည္း တျဖည္းျဖည္း နိစၥဓူ၀ဆန္လာတဲ့အခါ
ေပ်ာ္ရႊင္မႈမွာ
နာက်င္မႈမွာ
ျပိဳလဲမႈမွာ
ျပန္လည္ရွင္သန္မႈမွာ
ေ၀ခြဲမရမႈမွာ
ေသြးေအးရက္စက္မႈမွာ
ေပါ့ပါးေပေတမႈမွာ
ရင္ကြဲပက္လက္ျဖစ္မႈေတြမွာ

ႏွလံုးသားက နိစၥဓူ၀ဆန္စြာ
လက္ယဥ္ယဥ္နဲ႔ ခုန္ေနပံု..........................


ဒီေန႔မွာ မေန႔ကနဲ႔ မတူတာကေတာ့
၁) ေလခၽြန္ျပီး သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ျငီးခ်င္တယ္
၂) ေမစပါယ္ညိဳရဲ႕ "ၾကည္ႏူးခြင့္" ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို
အေသအခ်ာတီးျပီးဆိုခ်င္တယ္
၃) ဂ်င္းကုတ္နဲ႔ ေအာ္စတားဖိနပ္စီးျပီး ၾကိဳက္တဲ့ ၁၁ မ်ိဳးေသာ အစားေတြထဲက တစ္ခ်ိဳ႕ကို
ေလွ်ာက္စားခ်င္တယ္
 ၄) သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ရီေမာခ်င္တယ္


 အဲဒီလိုေတြးေပမယ့္
ေလလည္းမခၽြြန္တက္တာနဲ႔
 ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္ျပီး
ပ်င္းစရာေကာင္းတဲ့ အစီရင္ခံစာတစ္ေစာင္ထိုင္ေရးလိုက္တဲ့အခါ
ဒီေန႔ဟာ မေန႔ကနဲ႔ ထပ္တူကို တူသြားျပန္ခဲ့တယ္ ................

ဘာျဖစ္ျဖစ္
မနက္ျဖန္ကိုေတာ့ ေသခ်ာမသိပါဘူး
မေန႔ကကိုလည္း ေသခ်ာသိခဲ့တာမွ မဟုတ္တာ
ဒီလိုေတြးမိသြားေတာ့
လူတစ္ေယာက္ဆီ သတိတရ တယ္လီဖုန္း message တစ္ေစာင္ပို႔လိုက္ျပန္တယ္ ..................


"ဘာမွ မရွိတဲ့ပန္းတိုင္လည္း ပန္းတိုင္ေပါ့
အခ်ိန္ေတြကို က်ဳပ္တို႔မပိုင္ဘူးဗ်
ဒါေပမယ့္ က်ဴပ္တို႔ႏွလံုးသားကိုေတာ့ က်ဴပ္တို႔ပိုင္တယ္
ႏွလံုးသားနဲ႔ နာၾကားျဖတ္သန္းၾကမယ္ေလ"

ကြန္ပ်ဴတာဖန္သားျပင္ေပၚ ေရးေရးထင္ေနတဲ့
ပံုရိပ္တစ္ခုက
ေတာ္လွန္ေရးဆန္ဆန္ ေၾကြးေၾကာ္ေနတာျမင္ျပန္ေတာ့

အားရပါးရ ရယ္မိလိုက္တယ္ ......................။ 









Friday, June 22, 2012

မိမိကိုယ္ေပၚျပန္လွန္ရွာေဖြေနမိတဲ့ ေနာက္ဆံုးေပၚ ကုထံုး



ယံုၾကည္မႈေတြေပးခဲ့တယ္

ယံုၾကည္မႈေပးရင္း စစ္မွန္တဲ့ ယံုၾကည္မႈ ျပန္ရယူဖို႔ တည္ေဆာက္ယူႏိုင္မယ္လို႔

အားထည့္ယံုၾကည္ခဲ့တယ္ ။

ျဖဴစင္မႈေတြရခဲ့ဖူးတယ္

ဒီလူေတြက အဲဒီလိုျဖဴစင္မႈေတြ ျပခဲ့ဖူးလို႔

ျဖဴစင္ႏိုင္ဦးမွာပဲလို႔

သံသယမျဖစ္ဘဲ ယံုၾကည္ခဲ့တယ္ ။

ရိုးသားမႈေတြရခဲ့တယ္

ရိုးသားတဲ့ဆက္ဆံမႈတစ္ခု ရခဲ့လို႔

ရိုးသားမႈေတြ အဲဒီ၀ဲဘက္ရင္အံုေလးေထာင့္မွာ

ခုေအာင္းေနမွာပဲလို႔

ရိုးရိုးသားသားေတြးခဲ့တယ္ ။

ဟိုေန႔က .....

အဲဒီလူေတြ ေနာက္ေက်ာမွာ ၀ွက္ထားတဲ့ အသြားထက္ထက္ ဓားတလက္လက္ေတြ ေတြ႔ခဲ့တယ္

ဟိုေန႔က .....

အဲဒီလူေတြ ခုိုး၀ွက္ျပံဳးခဲ့တဲ့  ေၾကာက္စရာ ႏႈတ္ခမ္းအတြန္႔ခ်ိဳးေတြကို ေတြ႕ခဲ့တယ္

ဟိုေန႔က ......

အဲဒီလူေတြရဲ႕

မီးခိုးေရာင္ သမိုင္းေတြကို ေတြ႔ခဲ့တယ္

ဟိုေန႔က ...

အဲဒီလူေတြရင္ထဲ နီညိဳမွိဳင္းမွိဳင္း ဆန္းျပားတဲ့ စိတ္အေရာင္ေကာင္ေၾကာင္းေတြေတြ႔ခဲ့တယ္

ဟိုေန႔က .....

အဲဒီလူေတြရဲ႕ တခါမွ ေတြ႔ရမယ္မထင္ဖူးတဲ့ အရာေတြ ဆန္းျပားစြာ ေတြ႔ခဲ့တယ္ ။

ေနာက္ဆံုး
 ယံုၾကည္ခဲ့သူေတြနဲ႔ မယံုခဲ့သူေတြၾကား
 ကြဲျပားတဲ့အခ်က္အလက္ဆိုလို႔ ဘာတစ္မွ ရွာေဖြဆြဲထုတ္လို႔မရေတာ့တဲ့အခါ


အဲဒီေနာက္ဆံုးေပၚ လမ္းေပ်ာက္မႈေ၀ဒနာကို ႏွလံုးသြင္းဖို႔

ေနာက္ဆံုးေပၚ ကုသနည္းတစ္ခုကို မိမိကိုယ္ေပၚ ျပန္ရွာတုန္း ...........................။



ေသာၾကာေန႔






Sunday, May 20, 2012

အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုမႈ ေပ်ာက္ဆံုးေနႏွင့္ျပီးေသာ


၁၃ ႏွစ္သားေလးရဲ႕ ရင္ခုန္မႈမ်ိဳး
ျပန္မရစေကာင္းလားဆို
အဲဒီ ဘ၀ကို က်ိတ္မႏိုင္ခဲမရမျဖစ္ပါနဲ႕

ခ်စ္ျခင္းတရားရဲ႕သန္႔စင္မႈကို
.............. ၾကိမ္ေျမာက္ေသာ ျပိဳလဲျခင္းမ်ိဳးျပီးေသာအခါ
သင္ယူတတ္ေျမာက္လာမယ္

အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာၾကတဲ့ခါ
 ျပံဳးေနခ်င္မယ္ 

အခ်စ္က တည္ေဆာက္မွ ရွိတဲ့အရာမဟုတ္ဘူး .......
စကားလံုးေတြနဲ႔ သက္ေသရွိရွိ ျမင္သာထင္သာ
ကတိက၀တ္ျပဳမွ ရွိေနတဲ့အရာမဟုတ္ဘူး.......
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပန္းတိုင္ဆိုတာရွိမွ ျဖစ္တည္ေနတဲ့အရာမဟုတ္ဘူး ........
နီးစပ္ထိေတြ႔ေနရမွ ျဖစ္တည္ေနတဲ့အရာမဟုတ္ဘူး ......
တစ္ဖက္သတ္ေပးဆပ္ေနရမွ ျဖစ္တည္ေနတာလည္းမဟုတ္ဘူး .....
အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ျပယ္လြင့္သြားမယ့္အရာမ်ိဳးလည္းမဟုတ္ျပန္ဘူး ...........
လိမ္ညာလွည့္ဖ်ားမႈေတြထဲမွာလည္း တည္ရွိေနမယ့္အရာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး ...........

အမွန္က အသက္ရႈျခင္းအႏုပညာတစ္ရပ္လို
အဲဒီခ်စ္ျခင္းရွိေနမွန္းကို ကိုယ္တိုင္ေမ့ေလ်ာ့ေနမယ့္အရာမ်ိဳး .........

ဖမ္းဆုပ္သိမ္းပိုက္မိတဲ့အခါမွာလည္း ထာ၀ရပ်က္ဆီးသြားႏိုင္တဲ့ အရာမ်ိဳးမို႔............

ခ်စ္ျခင္းကို သဘာ၀တရားတစ္ခုလို ျမတ္ႏိုးႏိုင္တဲ့အခါ သန္႔စင္လာတယ္။             ။


တနဂၤေႏြ

Saturday, May 5, 2012

ပုဂံျမိဳ႕ေဟာင္းဆီမွ အသံမ်ား

video
ထီးလိုမင္းလို ဘုရား၀န္းထဲက .. ေလထဲလြင့္ပါးေနတဲ့ ဆည္းလည္းသံ ......ရုပ္ေသးၾကိဳးဆြဲရုပ္ငယ္ေတြ.... အလွခ်ိတ္ဆြဲတဲ့ သစ္သားရုပ္ကေလးေတြ ... လြင့္ပါးေနတဲ့ သဲပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြ .. ေနာက္ တည္တည္ခန္႔ခန္႔ သစ္သား မ်က္ႏွာဖံုးေတြ ျပီးေတာ့ ေစ်းသည္ေတြရဲ႕ အသံေတြ ... အဲဒီ တစ္ဒဂၤမွာ အဲဒီအသံေတြအားလံုးက ႏွလံုးသားကို စကားေတြ အမ်ားၾကီး လာေျပာေနတယ္ .....
 


video 

 ေလာကနႏၵာဘုရားကေန ရွဴရႈိက္ခဲ့ရတဲ့ ဧရာ၀တီရဲ႕ရနံ႔ရယ္၊ ဧရာ၀တီရဲ႕ေလတိုးသံ၊ ဟိုးအေ၀းခပ္ျပျပက သဲမႈန္တိုင္းငယ္ငယ္၊ ေနာက္ ငွက္ကေလးေတြရဲ႕အသံ၊ ဘုရားအုတ္ေပါက္ေတြၾကားက လွမ္းျမင္ေနတဲ့  ျမတ္ႏိုးစရာေကာင္းတဲ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ဧရာ၀တီ ....






videoေရႊစည္းခံုဘုရားေပၚမွာ မီးမပူေဇာ္ရေသးတဲ့အခ်ိန္ . ေမွာင္ျပျပ ညေနရီမွာ ေက်းငွက္ေတြရဲ႕အသံရယ္.. ဘုရားထဲလာ ကစားေနၾကတဲ့...  ကေလးေတြရဲ႕အသံရယ္.. ဘုရားကဆည္းလည္း သံေတြရယ္ .....  ေနာက္ဘုရားစာရြတ္ေနတဲ့ အဘိုးတစ္ေယာက္အရဲ႕အသံ .. ညေနခင္း ခပ္စိမ့္စိမ့္တိုက္ေနတဲ့ ေလညွင္း .. ဘာကိုမွန္းမသိဘူး ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းခံစားမႈတစ္မ်ိဳးခံစားရတယ္ .. အဲဒီခံစားမႈကိုလည္း မွ်ေ၀ခ်င္စိတ္တစ္မ်ိိဳးလည္း ကပ္ပါခံစားရတယ္ ... 

အျပန္က်ေတာ့ ဘုရားေဇာင္းတန္းေတြ မီးထြန္းထားျပီ.. ဘုရား၀န္းက်င္ကေတာ့ ေမွာင္မိုက္ေနတုန္းပဲ.. ဘုရားေဇာင္းတန္းထဲက ယိုဖိတ္ထြက္ေနတဲ့ ၀ါက်င္က်င္ အလင္းေရာင္က အႏုပညာဆန္တယ္ ..

 ဓမၼယံၾကီး ဘုရား၀န္းထဲမွာ ေတြ႔ခဲ့တဲ့ ကေလးေလးေတြ .......


အလွဴခံနည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ေတြ႔ခဲ့ဖူးတယ္ .. မင္းကြန္းတစ္ဖက္ကမ္းသြားေတာ့ ေလွေပၚက ဆင္းတာနဲ႔ ကေလးငယ္ေတြ ကပ္လုိက္လာျပီး အေမႊးတိုင္ယူပါ .. ဖေယာင္းတိုင္ယူပါ နဲ႔ အမွန္ေတာ့ အလွဴခံနည္းမ်ိဳး မဆန္ေအာင္ အေမႊးတုိင္ကို မယူမခ်င္း ေတာက္ေလွ်ာက္လိုက္ျပီး ဇြတ္လိုက္ေရာင္းတဲ့ အလွဴခံနည္းမ်ိဳးၾကံဳဖူးတယ္..
ေနာက္ .. သန္လ်င္မွာ ေက်ာင္းတတ္တုန္းက ကုိရင္ေလးေတြ အလွဴခံတာ .. ကားေပၚက ဆင္းျပီဆိုတာနဲ႔ လမ္းကို ပိတ္ဆို႔ထားျပီး အတင္းအလွဴကို ထည့္ေစတယ္.. မထည့္ဘဲ ဇြတ္ထြက္သြားရင္ ေနာက္ကေန ဖိနပ္ကို နင္းထားျပီး "ဒကာမၾကီး အလွဴခံပါတယ္" လို႔ မျပတ္ေျပာေနတဲ့ အလွဴခံျခင္းမ်ိဴးလည္း ၾကံဳဖူးတယ္။ ကိုရင္ေလးေတြ နစၥဒူ၀ ဒါမ်ိဳးၾကီးလုပ္ေနေတာ့ ေနာက္ပိုင္း သူတို႔လက္က လြတ္ေအာင္ ေဇာေခၽြးျပန္မတတ္ ထြက္ေျပးခဲ့ရဖူးတယ္ ...
ေနာက္ လမ္းေတြမွာ ခရီးသြားဟန္လႊဲ ကားခမက်န္ေတာ့လို႔ ကားခေလး လွဴပါဆို .. မၾကာခဏၾကံဳရတတ္တဲ့ အလွဴခံျခင္းမ်ိဳး.. အဲဒီ ကားခမက်န္တဲ့လူကိုပဲ ခဏခဏ ကားခမက်န္တဲ့ အျဖစ္နဲ႔ သြားသြားတိုးတတ္တဲ့ အလွဴခံျခင္းမ်ိဳးပါ .. လွဴႏိုင္တဲ့ခါ လွဴျပီး မလွဴခ်င္တဲ့ခါလည္း မရွိဘူးပဲ ေျပာေျပာခဲ့တယ္

ေနာက္ ဘူေဖးဆိုင္မွာ ၾကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ အလွဴခံျခင္းမ်ိဳ.. ဒါကလည္း တစ္မ်ိဳးေလး ထူးဆန္းတယ္ .. အ၀စား မကုန္ရင္ အေလးခ်ိန္ခ်ိန္ျပီး ေငြျပန္အန္းရမယ္ ဆိုတဲ့ စာသားခ်ိတ္ထားတဲ့ ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ..  .. အသားေတြ ျပဳတ္စားရတဲ့ ဘူေဖးမ်ိဳး .. ကုိယ္က စားႏိုင္သေလာက္ပဲ ယူျပီး ျပဳတ္၊ ကင္စားေနတုန္း .. စားပြဲထိုးေလးတစ္ေယာက္က သူတို႔ၾကိဳက္ရာအသားေတြ အမ်ားၾကီးယူလာျပီး ျပဳတ္အိုးထဲ ထည့္ပါရေစတဲ့ .. ျပီးရင္ သူတို႔ မန္ေနဂ်ာမျမင္ေအာင္ ၀ွက္ယူပါ့မယ္တဲ့ .. အလွဴခံတာပါတဲ့ .. အဲဒီတုန္းက မန္ေနဂ်ာျမင္မွာစိုးလို႔ ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္နဲ႔ လွဴခဲ့ရဖူးတယ္ ...

ဓမၼယံၾကီးဘုရား၀န္းမွာ ေတြ႔ခဲ့တဲ့ ကေလးေတြကေတာ့ ဘုရားသမိုင္းအေၾကာင္း ရွင္းျပပါရေစဆိုျပီး အလွဴခံတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ကိုယ္မသိခ်င္ဘူးဆိုလည္း အတင္းကပ္လိုက္မေနဘူး .. သိခ်င္ရင္ေျပာပါတဲ့ .. ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္ .... ေက်ာက္တံုးၾကီးတစ္တံုးအေၾကာင္းကိုေတာ့ ေျပာျပတယ္ .. "ဒီေက်ာက္တံုးၾကီးကို  လက္ႏွစ္ဖက္ကို ၾကက္ေျခခတ္ လွ်ိဳသြင္းျပီး ျဖတ္ေစတဲ့စက္လို႔ လူေတြက ေလွ်ာက္ေျပာၾကတာ... အမွန္ေတာ့ ဘုရားတည္လို႔ အုတ္ေတြစီတဲ့အခါ ေထာင့္ခ်ိဳးေတြမွာ အုတ္ေတြခိုင္ေအာင္ ညွပ္တဲ့ဟာပါ ..
 လူေတြ ထင္သလိုမဟုတ္ပါဘူး" တဲ့။ 












ကၽြန္မ အဲဒီကေလးကို သေဘာက်သြားတယ္ .. ကေလးျဖစ္ေပမယ့္ ယုတၱိမတန္တာေတြ ဇာတ္ဆန္ဆန္ ေလွ်ာက္မေျပာဘဲ ယုတၱိေဗဒက်က်ေလး ေျပာတတ္တာေလးကိုပါ .. ေနာက္ သရက္သီးစိတ္ေတြ၀ယ္ျပီး အဲဒီကေလးေတြနဲ႔ အတူထိုင္စားၾကတယ္ .. 

.ေကာင္ေလးအၾကီးေလးက ေလးတန္းနဲ႔ ေက်ာင္းထြက္ထားတယ္တဲ့..အငယ္ေလးေတြက ေက်ာင္းအားတုန္း အလုပ္လုပ္တာတဲ့ .. ဘုရားအေၾကာင္းေတြသိေအာင္ စာဖတ္တာလား ေမးေတာ့ .. ကိုယ့္ထက္ သိတဲ့ လူၾကီးေတြဆီက သင္တာပါတဲ့ .. အငယ္ေလးက " သားတို႔ အစ္ကိုက ဒီဘုရားမွာပဲ သဲပန္းခ်ီေရးတယ္ေလ .. သားတို႔က သူ႔ဆုိက္ကယ္နဲ႔ လိုက္လုိက္လာတာ .. အိမ္မွာဆုိ ပူတယ္ဗ် ဘုရားမွာက ပိုေအးတယ္ .. သားတို႔ေရခ်ိဴးရင္ ေလာကနႏၵာဘုရားနားက ဧရာ၀တီျမစ္ထဲ ဒိုင္ဗင္သြားသြားပစ္တာပဲ .. သိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတာ"။ ခဏေနေတာ့ ဧည့္သည္တစ္စု၀င္လာတယ္ .. " သြားေလ .. မင္းရွင္းျပရမယ့္ အလွည့္မဟုတ္လား" ကၽြန္မ အငယ္ေလးကို ေျပာလိုက္တယ္။ "သူတို႔မွာ ဂိုတ္ ပါတယ္ .. သားသြားဖို႔မလိုဘူး" တဲ့။ ကၽြန္မ အဲဒီကေလးေတြကို မုန္႔ဖိုးေပးေတာ့ "ေက်းဇူးတင္ပါတယ္" တဲ့။ ဒီလို ယဥ္ေက်းျပီး ရိုးသားခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ကေလးေတြကို ကၽြန္မ စာသင္ေက်ာင္းၾကီးထဲ စာအံလိုက္၊ ေဆာ့ကစားလိုက္နဲ႔ပဲ ျမင္ခ်င္တာပါ....။

(၂၈ ဧျပီ ၂၀၁၂ ... ပုဂံေရာက္တုန္းက မွတ္မွတ္ရရ ႏွလံုးသားကို ထိခတ္ေစခဲ့တဲ့ အရာေတြကို ခံစားတင္ျပျခင္းပါ။)












Sunday, March 25, 2012

အေလ်ာ္အစား


စိတ္ခံစားခ်က္ကို စိတ္ခံစားခ်က္နဲ႔မွ
အေလ်ာ္ေပးရမယ္ဆို

ငါ႔ခံစားခ်က္ေတြ နင္ေခ်မြပါ။

အလြမ္းကို အလြမ္းနဲ႔မွ
အေလ်ာ္ေပးရမယ္ဆို

ငါလြမ္းရဖို႔လည္း အသင့္ျဖစ္ပါတယ္။

၀မ္းနည္းမႈကို ၀မ္းနည္းမႈနဲ႔မွ
 အေလ်ာ္ေပးရမယ္ဆို

ငါ့၀မ္းနည္းမႈေတြ နင့္အတြက္စစ္မွန္ေစရမယ္။

နာက်င္မႈကို နာက်င္မႈနဲ႔မွ
အေလ်ာ္ေပးရမယ္ဆို

ငါ့နာက်င္မႈေတြ နင့္ေရွ႕သက္၀င္ေစမယ္။

ငါ ....အေၾကာင္းျပခ်က္မေပးဘူး

ေျဖရွင္းခ်က္လည္းမရွိဘူး

ေက်ပ်က္ပါေစလို႔လည္း မေတြးဘူး

ဘာနဲ႔မွလည္း မခ်ည္ေႏွာင္ဘူး 

ငါေပးတဲ့အေလ်ာ္အစားေတြနဲ႔

နင့္မာနေတြ အေရာင္တင္ႏိုင္ခဲ့ရံုဆို ေတာ္ျပီ.....။


 တနဂၤေႏြေန႔တစ္ေန႔





Saturday, March 24, 2012

ကၽြန္မႏွင့္ စိတ္ဒဏ္ရာ


မွတ္မွတ္ရရ.....ကၽြန္မ စိတ္ဒဏ္ရာဆိုတာနဲ႔ ပထမဆံုးထိေတြ႔ဖူးတဲ့ အျဖစ္ပ်က္ေလးတစ္ခုရွိခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မအသက္ ၁၁ ႏွစ္ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ၅ တန္းႏွစ္က။ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းမွာ စာသင္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ ကုန္ဆံုးတိုင္း ႏႈတ္ဆက္ပြဲဆိုတဲ့ ပြဲေလးလုပ္ေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီေန႔ဆို ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြက ၀တ္ေကာင္းစားလွေလးေတြ ၀တ္လာျပီး၊ သီခ်င္းေတြ ဆိုၾကတယ္။ ဂိမ္းေတြကစားၾကတယ္။ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ လဲၾကတယ္။ အဲဒီေန႔ဆို မုန္႔ေတြေကၽြးတဲ့ အစီအစဥ္ေတြလည္း ရွိတယ္။ စာသင္ႏွစ္ျပီးကာနီး အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အရမ္းေပ်ာ္ၾကတာ။ 

ကၽြန္မက အဲဒီေက်ာင္းကို ေျပာင္းတာ ၂ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္။ ကၽြန္မမွာ စြဲစြဲျမဲျမဲေပါင္းတဲ့ အတန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္မနဲ႔က တစ္၀န္းတည္းေနၾကတာ။ သူက ကၽြန္မထက္ေတာ့ အသက္ ၂ ႏွစ္ေလာက္ၾကီးမယ္ထင္တယ္။ သူနဲ႔ကၽြန္မ ကစားေဖာ္ ကစားဖက္၊ ေက်ာင္းသြားေဖာ္ သြားဖက္ေတြ။

ကၽြန္မက အဲဒီေက်ာင္းကို ေျပာင္းလာတာ မၾကာေသးေတာ့ အဲဒီႏွစ္မွ A တန္း၀င္တယ္။ အတန္းေဖာ္ေတြနဲ႔လည္း သိပ္မရင္းႏွီးေသးတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ ကၽြန္မတို႔ အတန္းထဲမွာဆို စာေတာ္တဲ့ ေကာင္မေလးေတြက ေပၚျပဴလာျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီေကာင္မေလးေတြကလည္း နည္းနည္း လူၾကီးဂိုက္ ဖမ္းေနၾကျပီ။ ကၽြန္မက စာေတာ္တဲ့ထဲပါေပမယ့္ ကေလးစိတ္ မကုန္ဘဲ ေမ်ာက္ရွံူးေအာင္ ေဆာ့္တာကတစ္ေၾကာင္း၊ မဲမဲတံုးတံုးေလးျဖစ္တာက တစ္ေၾကာင္း ထင္ထင္ေပၚေပၚေတာ့ မရွိလွဘူး။ ေနာက္ျပီး A တန္းကို ၀င္လာတဲ့ လူသစ္ျဖစ္ေနေတာ့ ျမိဳ႕ေက်ာင္းကေလးေတြသဘာ၀ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ႏိုင္ၾကတယ္။

အဲဒီႏွစ္က စာသင္ႏွစ္ကုန္ကာနီးေလ ႏႈတ္ဆက္ပြဲေန႔ကို ၾကိဳေတြးျပီး ေပ်ာ္ေလေပါ့။ ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းလည္း သီခ်င္း၀င္ဆိုခ်င္ၾကတယ္။ ႏႈတ္ဆက္ပြဲမွာ သီခ်င္းဆိုမယ့္သူေတြ စာရင္းေပးဖို႔ အတန္းေခါင္းေဆာင္က လိုက္ေကာက္တယ္။ သူက အျမဲအတန္းေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ခန္႔ထားခံရတယ္။ အတန္းေခါင္းေဆာင္ပီပီ အသံကလည္း ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာ......ဆရာၾကီးကလည္း အားၾကီးလုပ္ခ်င္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔မွာ ေပၚျပဴလာျဖစ္တဲ့သူေတြကို မ်က္ႏွာလိုက္တတ္တဲ့ အက်င့္လည္း ရွိတယ္။ အဲဒီလို မထင္မေပၚလူေတြဆို ႏွိမ္တတ္တဲ့ အက်င့္ေလးကလည္း ရွိတယ္။  ကေလးတုန္းကေတာ့ ကေလးႏွိမ္ႏွိမ္တာေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္မေတာ့ သူ႔ကို ဘူဇြာၾကီးလို႔ ေခၚတာပဲ။ အဲဒီေန႔က စာရင္းလိုက္ေကာက္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္လည္း စာရင္းေပးခဲ့ၾကတယ္။ 

စာေမးပြဲအတြက္လည္း စာက်က္ေနရတဲ့ၾကားက ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္တူတူဆိုမယ္ဆို သေဘာတူလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ဘာသီခ်င္းဆိုရမွန္းမသိဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မတို႔ ရင္းႏွီးတာဆိုလို႔ စိုင္းထီးဆိုင္ သီခ်င္းေတြပဲရွိတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေဘးမွာေနတဲ့ ရွမ္းတိုင္းရင္းသား အေဒၚၾကီး တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူက ကေလးေတြကို ခ်စ္တယ္။ ကၽြန္မတို႕က ညဘက္ဆို သူ႔အိမ္မွာ အျမဲသြားသြားကစားေလ့ရွိတယ္။ ကၽြန္မတို႔ သြားကစားတိုင္း အဲဒီ အေဒၚၾကီးက ဂစ္တာတီးျပီး စိုင္းထီးဆိုင္သီခ်င္းေတြ ဆိုဆိုျပတယ္။ ကၽြန္မတို႔လည္း သူဆိုျပေနက် ဘီးနံပါတ္ OK သုည 122 အလ္ တို႔၊ ေမာေတာ့ေမာတာေပါ့ ဒါေပမယ့္ မေမာဘူးတဲ့၊ ခ်ယ္ရီပင္ေအာက္ေနာက္တစ္ေခါက္တို႔ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေတြနဲ႔ပဲ ရင္းႏွီးေနခဲ့တယ္။

အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္လည္း စိုင္းထီးဆိုင္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပဲ ေရြးဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔လဲေတာ့ မသိဘူး အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မတို႔ စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ႕ ေနရစ္ေတာ့ကြယ္ သြားေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့သီခ်င္းကို ေရြးလိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မနဲ႔ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း သီခ်င္းတုိက္ၾကတယ္။ ႏွစ္ေယာက္အတူဆိုမွာဆိုေတာ့ ျပိဳင္တူဆိုျပီး တိုက္ရတာေပါ့။ သီခ်င္းကလည္း အလြန္ကို ေအးပါတယ္။ ခုေနျပန္နားေထာင္ရင္ေတာင္ အလြန္အိပ္ခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳး။ အဲဒီတုန္းက ငါးတန္းကေလးအရြယ္နဲ႔ ဘာေၾကာင့္ဆိုဖို႔ ေရြးခဲ့လည္းေတာ့ မသိဘူး။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းကလည္း Chorus အပုဒ္ေရာက္လာရင္ ကီးက ေၾကာင္ေၾကာင္ေနျပန္တယ္။ သူက သီခ်င္း မဆိုတတ္ဘူး။ ကၽြန္မကေတာ့ သီခ်င္းေတြနဲ႔ လက္ပြန္းတတီးေတာ့ရွိတယ္။ ကီး၀င္ေအာင္ေတာ့ ဆိုတတ္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ညညဘက္ဆို အဲဒီ ရွမ္းအေဒၚၾကီးအိမ္မွာ သီခ်င္းသြားသြားတိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ဆိုမယ့္အိုက္တင္ကိုပါ က်င့္ရတယ္။ ဒီလိုသီခ်င္းမ်ိဳးနဲ႔ဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ စစ္ခ်ီေတးဆိုသလိုပါပဲ ....ေတာင့္ေတာင့္ၾကီးေတြရပ္ျပီး အလြန္မွ ေအးတဲ့ သီခ်င္းကို ခဏခဏဆိုက်င့္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းအသံကလည္း နည္းနည္း ဘဲသံလို ရွဲရွဲရွဲရွဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ဘယ္ေလာက္တိုက္တုိက္လည္း အဲဒီ "ခြဲရကာနီးမွ ႏႈတ္မဆက္ႏိုင္တယ္" ဆိုတဲ့ေနရာေရာက္တာနဲ႔ ကီးကေၾကာင္ေတာ့တာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ တိုက္မရေတာ့ ဒီလိုပဲ အျပီးသတ္လိုက္တယ္။ 

ဒီလိုနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ပြဲေန႔ေရာက္လာပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း အားလံုးက လွလွပပေလးေတြ ၀တ္စားလာၾကတယ္။ သီခ်င္းဆိုမွာပါတဲ့သူေတြကဆို ပိုျပီးေတာ့ ျပင္လာၾကတာေပါ့။ ထံုးစံအတိုင္း အတန္းေခါင္းေဆာင္ကေတာ့ ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာနဲ႔ စီမံေနရတာကို ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္လုပ္ေနတယ္။ သူက အဲဒီလိုေန႔ပြဲေတြတိုင္းလည္း အျမဲ အခန္းအနားမွဴးလုပ္ေနက်။ အခမ္အနားအစီအစဥ္လည္း သူပဲ ျပင္ဆင္တယ္။ ဟိုလူ႔ေဟာက္ ဒီလူ႔ေဟာက္လည္း လုပ္ေနေသးျပန္တယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းလည္း လခ်ီျပီး ၾကိဳတိုက္ထားတဲ့ သီခ်င္းကို ဆိုရေတာ့မယ္ဆို ၾကိဳတင္ရင္ခုန္ေနၾကတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အဲဒီေန႔က အလွအပျပင္သလား မျပင္သလားေတာ့ ကၽြန္မသိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရင္ခုန္ေနတာေတာ့ မွတ္မိတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ အခန္းအနား စပါတယ္။ အတန္းေခါင္းေဆာင္ ဘူဇြာၾကီးက အခန္းနားအစီအစဥ္ေတြ တခုခုျပီးတစ္ခု ဖတ္ျပသြားတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္မတို႔သီခ်င္းဆိုမယ့္ အစီအစဥ္ကို ေနာက္ဆံုးမွာထည့္ထားတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေရွ႔မွာေတာ့ ေပၚျပဴလာ ေကာင္မေလးေတြရဲ႕ အစီအစဥ္ေတြ အမ်ားၾကီးထည့္ထားတယ္။ စိတ္ထဲေတာ့ မေက်မနပ္ျဖစ္သြားတယ္။ ငါတုိ႔က် ေနာက္ဆံုးထည့္ထားတယ္ေပါ့။ 

အဲဒီမွာ ဘူဇြာၾကီးက သီခ်င္းဆိုမယ့္လူက ဘယ္သူ႔အလွည့္ျဖစ္ပါတယ္ဆို ေၾကျငာေနလိုက္တာ တကယ့္ ခန္းနားမွဴးၾကီးလို ဟန္ပါပါနဲ႔ေပါ့။  ကၽြန္မတို႔အတန္းထဲက ေပၚျပဴလာျဖစ္တဲ့ေကာင္မေလးေတြက ဘာသီခ်င္းေတြဆိုၾကလဲဆိုေတာ့ အဆိုေတာ္ ေမဆြိတို႔၊ ေနာင္တို႔ရဲ႕ "ငရုတ္သီး" သီခ်င္းတို႔ဘာတို႔ စတဲ့ ခပ္ျမဴျမဴး ေခတ္ေပၚသီခ်င္းေလးေတြနဲ႔ ကၾကဆိုၾကတယ္။ ကၽြန္မတို႔လည္း သေဘာက်တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲေတာ့ေတြးမိတယ္ ကၽြန္မတို႔ သီခ်င္းက ေအးမ်ားေနသလားေပါ့.. စစ္ခ်ီေတးလို ေတာင့္ေတာင့္ၾကီးဆိုျပီး ကီးေၾကာင္ၾကီးနဲ႔ ထထေအာ္ရင္ ကဲ့ရဲ႕မ်ားခံရမလား နည္းနည္းေတာ့ေတြးမိတယ္။ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ဆိုျပီးသြားတိုင္း ကၽြန္မတို႔အလွည့္ေရာက္လာေတာ့မယ္ဆို ရင္တခုန္ခုန္နဲ႔ စိတ္ရွည္ရွည္ေစာင့္ရင္း ညေနပိုင္းကလည္း ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ မထင္မွတ္ပါပဲ ကၽြန္မတို႔အလွည့္ေရာက္မယ့္ အခ်ိန္မွာ ဘူဇြာၾကီးက သီခ်င္းဆိုတဲ့ အစီအစဥ္ျပီးဆံုးေၾကာင္း ထေၾကျငာလိုက္တယ္။ ကၽြန္မတို႔လည္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္တိုသြားျပီး ဘူဇြာၾကီးကို သြားထေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး ဂိမ္းကစားေတာ့မွာမို႔ ျပီးျပီဆို ျဖတ္ခ်လိုက္တယ္။ အဲဒီေန႔က ကၽြန္မေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ ဒီေလာက္ ၾကိဳးစားပမ္းစား တိုက္ခဲ့ရတဲ့ သီခ်င္းကို မွန္းထားတဲ့အတိုင္း မဆိုလိုက္ရပါဘဲ အိမ္ျပန္ခဲ့ရတယ္။ 

 အဲဒီေက်ာင္းမွာ ကၽြန္မဆယ္တန္းေအာင္တဲ့အထိ ေနခဲ့ေပမယ့္ ေနာင္ႏွစ္ေတြမွာ ကၽြန္မဘယ္ေတာ့မွ သီခ်င္း၀င္မဆိုေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီဘူဇြာအတန္းေဖာ္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ႏွစ္တိုင္း အတန္းေခါင္းေဆာင္န႔ဲ MC လုပ္ျမဲပါပဲ။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာလည္း  အႏွိမ္ခံရလို႔လား၊ လူသစ္မို႔လား၊ ေပၚျပဴလာျဖစ္သူ မဟုတ္လို႔လား၊ မဲမဲတုံးတံုးေလးမို႔လား ဆိုျပီး ဘာကိုမွန္းမသိ မွတ္မွတ္ရရ နာနာက်င္က်င္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ေတြၾကာလာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မလည္း တကၠသိုလ္တတ္၊ ျပည္ပမွာ ပညာဆက္သင္ျပီး သင္တန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ ဆရာမျဖစ္လာခဲ့တယ္။ တေန႔က်ေတာ့ ကၽြန္မအတန္းသစ္တစ္ခုကို စ၀င္ရတဲ့ေန႔ေပါ့။ ကၽြန္မကို ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က တရင္းတႏွီးၾကီး လာႏႈတ္ဆက္တယ္။ "ဟဲ့ .. နင္ဒီမွာ ဆရာမလုပ္ေနတာလား" ကၽြန္မၾကည့္လိုက္ေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက ဘူဇြာၾကီးျဖစ္ေနတယ္။ " ငါဒီမွာ သင္တန္းလာတတ္တာေလ" တဲ့ သူေျပာတယ္။ "နင္ငါ့ကို မမွတ္မိဘူးလား" တဲ့။ မွတ္မိတာေပါ့..။ ကၽြန္မရဲ႕ ကေလးဘ၀စိတ္ဒဏ္ရာၾကီးပဲ...။ အဲဒီေန႔က ကၽြန္မဘူဇြာၾကီးတို႔ အတန္းကို စာသင္ျပီး ျပန္လာခဲ့တယ္။ အျပန္လမ္းမွာ ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ျပံဳးလုိက္မိတယ္..။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္မေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္မိတယ္။ တိမ္ေတြနဲ႔ လင္းလင္းခ်င္းခ်င္း ျပီးေတာ့ ကၽြန္မ အသံထြက္ျပီးပဲ ရယ္လိုက္မိပါတယ္.. ပထမတစ္ၾကိမ္ျပံဳးလိုက္မိတဲ့ အျပံဳးအတြက္ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ရယ္မိတာပါ။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာေတာ့ စိုင္းထီးဆိုင္သီခ်င္းမဆိုရတဲ့ စိတ္ဒဏ္ရာဟာ အဲဒီေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ အလြန္ကို ရီစရာေကာင္းစြာနဲ႔ ေက်ပ်က္သြားခဲ့ပါျပီ။

အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မ နာက်င္မႈကို ပံုသ႑န္မ်ိဳးစံုနဲ႔ သင္ယူေနခဲ့ရပါျပီ။ ေမွ်ာ္လင့္တာေတြျဖစ္မလာတဲ့အခါ၊ လိုခ်င္ရက္ မရယူႏိုင္တဲ့အခါ၊ မလိုခ်င္ပါဘဲ ရယူလိုက္ရတဲ့အခါ၊ အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိ ရႈံးနိမ့္လိုက္ရတဲ့အခါ၊ အေမွ်ာ္လင့္တဲ့အရာေတြကို ႏွလံုးသြင္းလိုက္ရတဲ့အခါ၊ ခ်စ္ခင္သူေတြ ခြဲခြါသြားတဲ့အခါ၊ ပိုင္ဆိုင္ေနက်အရာေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့အခါ စသျဖင့္ နည္းလမ္းအသြယ္သြယ္နဲ႔ နာက်င္မႈေတြကို သင္ယူေနခဲ့ရတယ္။  နာက်င္မႈတစ္ခု ဒဏ္ရာအျဖစ္ ျမံဳက်န္ခဲ့မယ့္အခ်ိန္တိုင္း အဲဒီလို တိမ္ေတြနဲ႔ လင္းလင္းခ်င္းခ်င္းေကာင္းကင္ၾကီးကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း အဲဒီလို အသံထြက္ရယ္ေမာရင္း ကေလးဘ၀က စိတ္ဒဏ္ရာေလးလိုပဲ ရီစရာေကာင္းစြာ ေက်ပ်က္သြားေအာင္ ကၽြန္မၾကိဳးစားေနထိုင္ေနပါေတာ့တယ္......။

၂၄ မတ္လ ၂၀၁၂
စေနေန႔

Wednesday, March 21, 2012

အဲဒီျမိဳ႕

အဲဒီျမိဳ႕
ေျမလြတ္ေျမရိုင္းေတြ ေပါတဲ့ျမိဳ႔
ကြန္ကရစ္ လမ္းမက်ယ္ေတြ ထိုးေထာင္ထြက္ေနတဲ့ျမိဳ႕
နီယြန္မီးေတြ အျပိဳင္းအရိုင္း ျပိဳက်ေနတဲ့ျမိဳ႕

အဲဒီျမိဳ႕……
ေတာသူမေလး တစ္ေယာက္
မေတာက္တေခါက္အလွျပင္ထားသလို
မိတ္ကပ္ေတြ ေပက်ံေနတဲ့ျမိဳ႕
ရုရွဖက္ဒေရးရွင္းလို Shock Therapy နည္းနဲ႔
Transition ေနာက္ ဒေရာေသာပါး လုိက္လုိက္ရတဲ့ျမိဳ႕
အစိမ္းေရာင္ လြန္ကဲတဲ့ျမိဳ႕
အူတိအူေၾကာင္ ျမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္လိုက္ရတဲ့ျမိဳ႕…….

အဲဒီျမိဳ႕ဟာေလ
လြင္ထီးေခါင္ အလွတရားတစ္ခု ရွိေနေသးလို႔သာ
ေမာ္ေတာ္ဆိုက္ကယ္ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခု ရွိေနေသးလို႔သာ
ျမိဳ႕ၾကီးသားေလထုေတြရဲ႕ ေက်းေတာ္ကၽြန္ေတာ္ဘ၀ မက်ေရာက္ေသးလို႔သာ
ဖားေလာင္းဆန္ဆန္ေလး လွေနေသးျပန္တာ………..။

(၁၁ မတ္လ ၂၀၁၂ အမွတ္တရ)

Tuesday, March 20, 2012

ကၽြန္မႏွင့္ သစ္ပင္မ်ား

ငယ္ငယ္တုန္းက ကစားေနက် ကစားနည္းတစ္ခုရွိတယ္။ "တန္ခူးလမွာ ဘာရြက္လဲ" လို႔ ေျပးမဲ့လူကေမးရင္လိုက္မယ့္သူေတြက "ပိေတာက္ရြက္" ၊ "ကဆုန္လမွာ ဘာရြက္လဲ" စသည္ျဖင့္ ၁၂ လရာသီအလိုက္ ေမးတဲ့လူကေမးရျပီး လိုက္မယ့္သူက အရြက္နာမည္ေတြကိုေျဖ၊ အဲဒီေျဖလိုက္တဲ့အရြက္ကို ဖမ္းတဲ့လူ လိုက္မမွီခင္ အမွီရေအာင္ ရွာခူးရတယ္။ အဲဒီလိုရွာခူးႏိုင္ဖို႔ကို သစ္ပင္နဲ႔ အရြက္ေတြကို အရင္ သင္ယူထားရတာေပါ့။

ကၽြန္မငယ္ငယ္ကဆို သစ္ပင္ေတြကို သိပ္စိတ္၀င္စားတယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္သြားျပီဆို ဟိုဟာ ဘာပင္လဲ.. ဒီဟာဘာပင္လဲ ေမးလြန္းလို႔ ကၽြန္မနဲ႔ အတူသြားတဲ့လူၾကီးေတြဆို ကၽြန္မကိုေျပာတယ္ နင္ေတာ့ ၾကီးလာရင္ သစ္ပင္ေတြအေၾကာင္း သင္ရတဲ့ အလုပ္မ်ိဳး လုပ္မယ္ထင္တယ္တဲ့။

သစ္ပင္ေတြအေၾကာင္း ကၽြန္မ စျပီးမွတ္မွတ္ရရရွိခဲ့တဲ့အခ်ိန္ဆို ကၽြန္မ ေလးႏွစ္ သမီးေလာက္က ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေနရတဲ့ ၀င္းၾကီးက အက်ယ္ၾကီး... အရင္က သခ်ၤဳိင္းၾကီး ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္လို႔ေတာင္ေျပာၾကတာ။ အဲဒီ၀င္းအက်ယ္ၾကီးထဲမွာ ကၽြန္မတို႔ေနတဲ့ ၂ လံုးတြဲ ႏွစ္ထပ္အိပ္ကေလး ရွိတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္မ အေဖဘက္က အမ်ိဳးေတြ နဲ႔ အဘိုးအဘြားေတြ အားလံုးစုေနၾကတယ္။ အဲဒီ၀င္းၾကီးရဲ႕ အေနာက္ဘက္ေ၀းေ၀းမွာ က်ဴပင္ေတြ တရုန္းရုန္းထေနတဲ့ ေတာၾကီးရွိတယ္။ အဲဒီေတာၾကီးကိုမေရာက္ခင္ ေရကန္ၾကီးေတြ၊ ကန္သင္းေတြလည္း ျဖတ္ရတယ္။ အဲဒီေရကန္ေတြထဲမွာ သဲကန္ၾကီး တစ္ကန္လည္းပါတယ္။ အဲဒီကန္ထဲမွာ ပုစြန္ေတြလည္းေပါတယ္။ ငါးေတြလည္း မွ်ားလို႔ရတယ္။ က်ဴေတာ ၾကီးထဲမွာေတာ့ ေျမြေတြေပါတယ္ ေျပာၾကေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြ တစ္ေယာက္မွေတာ့ ေျမြနဲ႔ မတိုးခဲ့ၾကဘူး။ သဲကန္ၾကီးထဲဆို ကၽြန္မအစ္ကိုေတြက ဒိုင္ဗင္ပစ္ေနက်။ ကၽြန္မက အဲဒီတုန္းက ငယ္ေသးေတာ့ ကၽြန္မအစ္ကိုေတြ ေဘာင္းဘီစဆြဲျပီး တေကာက္ေကာက္ ေလွ်ာက္လိုက္ေနတဲ့ အရြယ္ေပါ့။ သူတို႔ ကစား၀ိုင္းေတြထဲ မပါရလို႔ ငိုငိုယိုယိုနဲ႔ တိုင္တန္းတတ္လြန္းလို႔ ကၽြန္မကို ငယ္ငယ္က လူဆိုးမလို႔ မၾကာခဏေျပာၾကတယ္။ မွတ္မွတ္ရရပါ .. အဲဒီ၀င္းၾကီးရဲ႕ ေျမာက္ဘက္အရပ္မွာ ေညာင္ပင္ၾကီးတစ္ပင္ရွိတယ္။ အဲဒီေညာင္ပင္ၾကီးမွာ က်စ္ၾကိဳးၾကီးႏွစ္ေခ်ာင္းကို သစ္သားျပား တစ္ျပားမွာ ခ်ည္ထားျပီး ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြ ဒန္းလုပ္စီးတတ္ၾကတယ္။ ကၽြန္မအစ္ကိုေတြက ကစားျပီဆို ေမ်ာက္ရႈံးေအာင္ ဆာ့ၾကတယ္။ ေမာင္ႏွမေတြလည္းမ်ား၊ လြတ္လည္း လြတ္လပ္ေတာ့ ေဘးမဲ့ေတာထဲက တိရစာၦန္ေလးေတြလို မီးကုန္ယမ္းကုန္ ကစားတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီေညာင္ပင္ၾကီးမွာ ဒန္စီးျပီဆို ေလထဲကို လြင့္ေနေအာင္ကို လႊဲၾကတာ။ ကၽြန္မကလည္း သူတို႔စီးေတာ့ ငိုိငိုယိုယုိ စီးမယ္လုပ္ေတာ့ သူတို႔ အျမင္ကပ္ကပ္နဲ႔ အျမင့္ၾကီးေရာက္ေအာင္ လႊဲ၊ ကၽြန္မကလည္း အဲဒီလိုမ်ားစီးရျပီဆို ေပ်ာ္တာမွ။ ဘယ္ေတာ့မွမေမ့တဲ့ေန႔ေတြေပါ့။ အဲဒါနဲ႔ကၽြန္မတို႔အတြက္ အဲဒီ ေညာင္ပင္ၾကီးက ကစားရပ္ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ကၽြန္မမွတ္မိသေလာက္ အဲဒီေညာင္ပင္ၾကီးမွာ နတ္ပူေဇာ္တာေတြ မၾကာခဏ လာလာ လုပ္ေလ့ရွိၾကတယ္။ အေမတို႔က ကၽြန္မတို႔ကို အဲဒီမွာ မေဆာ့ဖို႔ အျမဲမွာတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြကေတာ့ အဲဒီ ႏွစ္ခ်ိဳ႕ ေညာင္ပင္ၾကီးကို တအားသံေယာဇဥ္ၾကီးၾကတယ္။

တစ္ေန႔က်ေတာ့ ကၽြန္မ ဗိုက္ထဲမွာ အလံုးၾကီးတစ္လံုး ေပၚလာျပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေအာင့္ေအာင့္လာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ကၽြန္မေမာင္ေလးက ေမြးကာစ လသားေလးပဲ ရွိေသးတယ္။ ကၽြန္မဗိုက္ေအာင္ျပီဆို မခ်ိမဆန္႔ ခံစားရတယ္။ ဗိုက္ထဲက အလံုးၾကီးကလည္း ဟိုေျပးလိုက္ ဒီေျပးလိုက္နဲ႔ တအားခံစားရတာလို႔ အေမက ေျပာဖူးတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မေဆးရံုေတြ မၾကာခဏ တက္ရတယ္။ ကၽြန္မေမာင္ေလးက ကၽြန္မေဆးရံုပဲတက္ေနရေတာ့ အေမႏို႕မစို႔ရဘူးလို႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္မေဆးရံုတစ္ခုကဆင္းလာျပီး မၾကာဘူး ေနာက္တစ္ခု တက္ရလိုက္နဲ႔.. ကေလးေဆးရံုေပါင္းမ်ားစြာကို လွည့္တက္ခဲ့ရတယ္တဲ့။ ကၽြန္မဗိုက္ထဲကအလံုးၾကီးကလည္းဓာတ္မွန္ရိုက္လည္းမျမင္ရဘူးတဲ့။ ေပၚလာျပီး ေပ်ာက္တဲ့အခါက် ျပန္ေပ်ာက္သြားျပန္သတဲ့။ အဲဒီရက္ေတြမွာ ကၽြန္မေရာဂါျဖစ္ရတာ နတ္ျပဳစားတာမ်ားလားဆို ကၽြန္မအေဒၚက စျပီး သံသယာ၀င္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ေညာင္ပင္းၾကီးဆီ သြားသြားေဆာ့လို႔ တခုခုျဖစ္တာဆို ယံုၾကည္စိတ္က ပိုျပင္းထန္လာၾကတယ္။ ဒီလိုပဲ ကၽြန္မလည္း ေဆးရံုတတ္ရလိုက္ ေပ်ာက္လို႔ ျပန္ဆင္းလာလိုက္နဲ႔ သံသရာလည္ေနစဥ္ တစ္ေန႔မွာ.. ကၽြန္မအေဒၚက အလုပ္သမားေတြငွားျပီး အဲဒီေညာင္ပင္ၾကီးကို ခုတ္လွဲလိုက္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္ေလးတုန္းက ငယ္ငယ္ေလးအေလ်ာက္ ၀မ္းပန္းတနည္းျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီေညာင္ပင္ၾကီး မရွိေတာ့တဲ့အျဖစ္ကို ကၽြန္မမွတ္မွတ္ရရ ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာ ျပန္သတိရတတ္တယ္။ ေညာင္ပင္ၾကီးမရွိေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြလည္း ဒန္စီးရမယ့္ ေနရာမရွိၾကေတာ့ဘူး။ ေညာင္ပင္ေအာက္ ေျမတလင္းမွာလည္း သြားမေဆာ့ျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မဗိုက္ထဲက အလံုးၾကီးလည္း ေနာက္ဆံုးအေခါက္ ေဆးရံုအတက္မွာ ခြဲစရာမလုိဘဲ ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္မအေဒၚနဲ႔ အဘိုးအဘြားေတြကေတာ့ အဲဒါေညာင္ပင္ၾကီး ခုတ္လွဲလိုက္လို႔ ေပ်ာက္သြားတာလို႔ ယံုၾကည္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ သိပ္နားမလည္ဘူး ေညာင္ပင္ၾကီး မရွိေတာ့တာပဲ ၀မ္းပန္းတနည္း ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

အဲဒီေနာက္ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေျပာင္းခဲ့ရတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္မတို႔ မိသားစုကေတာ့ အိမ္ေတြသိပ္ေျပာင္းတဲ့ မိသားစုတစ္စုပါ။ အေဖတို႔က နယ္လွည့္၀န္ထမ္းလည္း မဟုတ္ပါဘဲ အိမ္ေတြေတာ့ သိပ္ေျပာင္းရပါတယ္။ ကၽြန္မေနာက္ေျပာင္းရတဲ့ အိမ္မွာလည္း ေျမတလင္းက်ယ္ေတြရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ေနရတဲ့ အိမ္က ျပိဳလဲကာနီးေလးမို႔ ၀ါးပိုးလံုးၾကီးေတြနဲ႔ ထိုးကန္ထားရတယ္။ အိမ္ေပၚထပ္မွာ ၀ါးကပ္လိုၾကမ္းမ်ိဳး ခင္းထားတာမွတ္မိတယ္။ အဲဒီ ၀ါးၾကမ္းခင္းထဲမွာ ညဆို ၾကြက္ေတြ ပြက္ေလာရိုက္ေနတတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ အဲဒီ အိမ္ေလးမွာလည္း ေပ်ာ္ပါတယ္။ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ကၽြန္မတို႔ မိသားစုခ်ည္းပဲသက္သက္ ေနခဲ့ရတဲ့ အိမ္ကေလးပါ။ အဲဒီျခံထဲက ေျမတလင္းထဲမွာ စံပယ္တာေတြလည္းရွိတယ္။ စံပါယ္ေတြပြင့္ခ်ိန္ဆို တအားေမႊးတာ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစံပယ္ပင္ေတြက ကၽြန္မတို႔ ပိုင္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူမ်ား ပိုင္တဲ့အပင္ေတြပါ။ ကၽြန္မက စံပါယ္ပန္းေလးေတြေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္ သေဘာက်ပံုမ်ိဳးနဲ႔ သေဘာက်တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ပန္းနံ႔ေတြေတာ့ အဲဒီထဲက မၾကိဳက္လွဘူး။ အဲဒီျခံထဲမွာ ေနာက္ထပ္ ဒညင္းပင္၊ သနပ္ခါးပင္၊ သရက္ပင္ေတြနဲ႔ မာကလာပင္ေတြလညး္ ရွိတယ္။ သနပ္ခါးပင္က သစ္ကိုင္းေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးေတြဆို ကၽြန္မ တစ္သက္မေမ့ဘူး။ ကၽြန္မ အတန္းထဲမွာ စာေမးပြဲေျဖလုိ႔ အဆင့္တစ္မရခဲ့ရင္ အဲဒီသစ္ကိုင္းနဲ႔ ကၽြန္မအစ္မေဆာ္တာ ခံရျပီသာမွတ္။ ဒညင္းပင္ေအာက္က ေျမတလင္းမွာဆို ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မအစ္ကိုေတြ ကုလားမဆီး နင္းေနက်။ ေျမေတြက သဲဆန္တဲ့ေျမမို႔ ကေလးပီပီ သိပ္လူးလို႔ေကာင္းတဲ့ ေျမေတြပါ။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔ေမြးထားတဲ့ ေခြးအၾကီးၾကီး ႏွစ္ေကာင္လည္း ရွိတယ္။ အဲဒီေခြးၾကီးေတြကို ဒညင္းပင္ေအာက္က ေျမတလင္းၾကီးမွာ ခြခြစီးရျပီဆို ကၽြန္မသိပ္ေပ်ာ္တာ။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မအသက္ ၇ ႏွစ္နဲ႔ ၈ ႏွစ္ၾကား ကာလေတြထင္တယ္။ ကၽြန္မတက္ရတဲ့ေက်ာင္းက ၄၅ မိနစ္ေလာက္လမ္းေလွ်ာက္သြားရတယ္။ အဲဒီ ၄၅ မိနစ္မွာ မိနစ္ ၃၀ ေလာက္က ၀ါးရံုေတာရွိတဲ့ လမ္းၾကီးကို ျဖတ္ရတယ္။ ေလတအားတိုက္တဲ့အခ်ိန္ဆို ၀ါးရံုပင္ေတြ ယိမ္းထိုးျပီး တရႊီးရႊီးျမည္ေနတာ ေမာ့ေမာ့ၾကည့္ျပီး ကၽြန္မ တအားသေဘာက်ခဲ့တာ။ ျပီးေတာ့ အိမ္နားမွာ သဲေခ်ာင္းေလးေတြလည္း ရွိတယ္။ အဲဒီသဲေခ်ာင္းေလးေတြထဲ ေျခတြဲေလာင္းခ်ထိုင္ ၀ါးပင္က ၀ါးရြက္ေလးေတြကို ေလွလုပ္ျပီးေမွ်ာ၊ ေနာက္ ေခ်ာင္းထဲဆင္းျပီး ငါးသလဲတိုးေလးေတြ လက္ခုပ္ေလးနဲ႔ ဆင္းဆင္းဖမ္းနဲ႔ ကၽြန္မမွာ အားလပ္ခ်ိန္ကို မရွိသေလာက္ပဲ။ ေက်ာင္းအားရက္ေတြဆို ကၽြန္မ မာလကာပင္ၾကီး ႏွစ္ပင္ေပၚေရာက္ေရာက္ေနတတ္တယ္။ ကၽြန္မအစ္ကိုေတြ ဒညင္းပင္ၾကီးေပၚတက္ေတာ့ ကၽြန္မလိုက္တက္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ၇ ႏွစ္အရြယ္မို႔ မတက္ႏိုင္ဘူး။ ေက်ာင္းအားရက္ေတြဆို ကၽြန္မတက္ေနက် မာလကာပင္ၾကီး၂ ပင္ရွိတယ္။ ေလတိုက္လို႔ ယိမ္းထိုးေနတဲ႔ သစ္ကိုင္းေတြကိုစီး၊ မိုးရြာကာနီး အံု႔မႈိင္းျပီးလွေနတဲ႔ ေကာင္းကင္ၾကီးကိုၾကည့္ ျပီးေတာ့ မာလကာသီးတစ္လံုးကို လက္ကကိုင္စား တကယ့္ကို စိုင္းထီးဆိုင္ သီခ်င္းထဲက ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ နိဗၺန္ဘံုတစ္ခုလိုပါပဲ။ ေနာက္မၾကာဘူး ကၽြန္မတို႔ မိသားစု အိမ္ေျပာင္းရျပန္ပါတယ္။ မွတ္မိတယ္ ကၽြန္မ ကိုးႏွစ္အရြယ္ေပါ့။ အဲဒီ ေျမတလင္းရယ္၊ မာလကာပင္ၾကီးႏွစ္ပင္ရယ္၊ ေခြးၾကီးေတြရယ္ပါ ထားခဲ့ရလို႔လား၊ ကၽြန္မပဲ ပိုျပီးခံစားတတ္လာလို႔ပဲလား မသိ ေညာင္ပင္ၾကီး ခုတ္လွဲတာထက္ ပိုျပီး မွတ္မွတ္ရရနဲ႔ ခံစားခဲ့ရတယ္။

ကံေတာ့ေကာင္းတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေနာက္ေျပာင္းရတဲ့ အိမ္က သဲေခ်ာင္းေတြ၊ ၀ါးရံုေတာေတြ၊ စံပယ္ခင္းေတြ မရွိေပမယ့္ ျခံၾကီး၀န္းက်ယ္ၾကီးတစ္ခုပဲ။ အဲဒီျခံ၀န္းထဲမွာ ေရွးေဟာင္းေဂဟာၾကီးတစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒီေဂဟာၾကီးက အစိုးရပိုင္ပါ။ ကၽြန္မတို႔က အဲဒီေဂဟာၾကီး အေနာက္က အစိုးရတန္းယားတြမွာ ေနရတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္မတို႔မိသားစု ကၽြန္မအေဒၚနဲ႔အတူ ျပန္ေပါင္းေနရတယ္။ အဲဒီျခံ၀န္းၾကီးထဲမွာ ေရတမာပင္ေတြရွိတယ္။ ေခါင္းေလာင္းပန္းပင္ေတြ၊ ဂ်ပန္ႏွင္းဆီးေတြ၊ ယူကလစ္ပင္ေတြ၊ ပံုဏရိပ္ပင္ေတြ၊ တိုက္ကပ္ပန္းပင္နဲ႔ စကၠဴပန္းပင္ေတြ၊ ေဂၚသဇင္ျခံစည္းရိုးပင္ေတြ ေနာက္ ကၽြန္မအခ်စ္ဆံုး ကန္႔ေကာ္ပင္ေတြရွိတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ ကၽြန္မအခ်စ္ဆံုး ေဆာင္းရာသီေတြ ရွိတယ္။ ေဆာင္းေရာက္ျပီဆို ကန္႔ေကာ္ပင္ေတြထိပ္ဖ်ားပဲ ကၽြန္မအျမဲတမ္း ေရာက္ေရာက္ေနတတ္တယ္။ ကန္႔ေကာ္ရန႔ံေတြ တသင္းသင္းနဲ႔ ေဆာင္းတြင္း ကာလေတြ ကၽြန္မမေမ့ပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းက မနက္ ၉ နာရီတက္ရတယ္။ ေက်ာင္းက အိမ္နဲ႔နီးတယ္။ မနက္ ၇ နာရီ ၈ နာရီထိ ကၽြန္မ ကန္႔ေကာ္ပင္ အဖ်ားမွာရွိေနတတ္တုန္း။ ေက်ာင္းသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လွမ္းႏႈတ္ဆက္လို႔ေကာင္းတုန္း။ အဲဒီခ်ိန္ ကၽြန္မ ကဗ်ာေတြစာေတြ ခံစားတတ္စျဖစ္ေနျပီ။ သီခ်င္းေတြလည္း ခံစားတက္ေနျပီ။ ၁၁ ႏွစ္ ၁၂ အရြယ္.. မွတ္မိတယ္.. ကန္႔ေကာ္ပင္ဖ်ားမွာ ဗဒင္သီခ်င္းေလး တညီးညီးနဲ႔ မနက္ခင္းေတြ။ မၾကာပါဘူး အဲဒီကန္႔ေကာ္ရနံ႔သင္းတဲ့ နံနက္ခင္းေတြလည္း ကၽြန္မခ်န္ထားရစ္ခဲ့ရတယ္။

အဲဒီေနာက္ပိုင္း ကာလတခ်ိဳ႕မွာေတာ့ ျမိဳ႕သစ္ရပ္ကြက္တစ္ခုကို ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ျပန္တယ္။ ျမိဳ႔သစ္အိမ္က သစ္ပင္ေတြ ျဖစ္ထြန္းေလာက္ေအာင္ ေျမခံမေကာင္းပါဘူး။ ျခံက်ယ္ၾကီးလည္း မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မတို႔ေျပာင္းကာစက လည္ပတ္ၾကား ကြဲအက္အက္ေျမေပၚမွာ ထင္းရွဴးပင္ေလးေတြ အိမ္ေရွ႔မ်က္ႏွာစာမွာ စစိုက္ထားခဲ့တယ္။ ကၽြန္မတို႔အိမ္ေလးကို ေဆးအျဖဴေရာင္ေလး သုတ္ထားတယ္။ ကၽြန္မတို႔မိသားစုေတြခ်ည္းပဲ ျပန္ေနရလို႔ ေပ်ာ္စရာေတာ့ေကာင္းတဲ့ ကာလေတြပါ။ ကၽြန္မ ၈ တန္း ၉ တန္း အရြယ္.. ကၽြန္မအစ္ကိုေတြ ဂစ္တာတီးသင္ေပးလို႔ တေဒါင္ေဒါင္ တဒင္ဒင္လုပ္တတ္ေနျပီ။ တခ်ိဳ႔ ၀တၳဳစာအုပ္ေတြကို ခိုးဖတ္ျပီး လႈပ္ခတ္တတ္တဲ့ အရြယ္ပါ။ ၁ ႏွစ္ ၂ ႏွစ္ အၾကာမွာ ထင္ရွဴးပင္ေလးေတြ အျပိဳင္းအရိုင္းၾကီးလာခဲ့ျပီ။ ျမိဳ႔သစ္ဆိုေတာ့ အပူအေအးလြန္ကဲျပီး ေလတိုက္လည္းၾကမ္းတမ္းတယ္။ ညဘက္ေတြဆို ေလနဲ႔ ေ၀ွ႕ရမ္းေနတဲ့ ထင္းရွဴးပင္တန္းေတြၾကားထဲကေန လင္းထိန္ေနတဲ့ အိမ္ျဖဴျဖဴေလးကို လွမ္းျမင္ရတဲ့ျမင္ကြင္းမ်ိဳး ကၽြန္မ တစ္သက္မေမ့ပါဘူး။ အဲဒီထင္းရႈးပင္ေတြေအာက္ ခံုတန္းမွာ ထင္းရွဴးပင္ေတြကေျပာတဲ့ ဂီတကို နားေထာင္ရင္း (ထင္းရွဴးပင္ေတြက ေလခြ်န္တယ္ေလ) ကၽြန္မ အစ္ကိုေတြက ဂစ္တာတီး ကၽြန္မက သီခ်င္းေတြဆိုနဲ႔ .. ထင္းရွဴးန႔ံသင္းတဲ့ ကာလေတြကို အခု လက္ရွိ ကၽြန္မတို႔ေနအိမ္ကို ေျပာင္းရတဲ့ခါ ထားခဲ့ရျပန္ပါတယ္။

ခုေတာ့ ကၽြန္မတို႔အိမ္မွာ ဘာသစ္ပင္မွ မရွိပါဘူး။ ေလွကားထစ္ေတြရွိတယ္။ သစ္ပင္ဖ်ားက ခံစားရတဲ့ အရသာမ်ိဳး မဟုတ္ေပမယ့္ အထပ္ျမင့္တဲ့အတြက္ အေ၀းက တိုက္လာတဲ့ လတ္ဆက္တဲ့ ေလေအးေတြကို ခံစားခြင့္ေတာ့ရွိတယ္။ အိမ္ေရွ႕အိမ္ေနာက္ တစ္မိနစ္ေလာက္ေတာင္ ေလွ်ာက္စရာမလိုဘဲ ေရာက္ႏိုင္တယ္။ အခ်ိန္မရွိ အခ်ိန္ရွိမွ အိမ္ျပန္လို႔ရတယ္။ တိုက္ခန္း ယဥ္ေက်းမႈေတြရွိတယ္။ ျမိဳ႕ျပအေငြ႔အသက္ေတြရွိတယ္။ ငါးကင္ယဥ္ေက်းမႈေတြလည္း ထြန္းကားတယ္။ တခါတရံ တန္ခူးအခါေတြ လမ္းထိပ္က ပ်ံ႕လြင့္လာတတ္တဲ့ ပိေတာက္ရနံ႔ကို ရွဴရွိဳက္ရတာကလြဲလို႔ ပန္းရနံ႔ေတြ ဆိတ္သုန္းတယ္။ ၂၅ - ၃၀ အရြယ္၊ ႏွလံုးသားလည္း ထိရွမလြယ္ေတာ့ေပမယ့္ ငယ္ငယ္တုန္းက သစ္ပင္ေတြကို လြမ္းစိတ္ကေတာ့ အျမစ္တြယ္တုန္း။ သစ္ပင္ေတြရွိတဲ့ အရပ္ေတြေရာက္ရင္ ငယ္ငယ္တုန္းကလို တလွပ္လွပ္ေပ်ာ္တုန္း။ ခရီးသြားရင္း သဲေခ်ာင္းငယ္ေတြ ေတြ႔ရင္ ငါးဆင္းဖမ္းခ်င္တုန္း၊ မာလကာပင္ေတြေတြ႔ရင္ တက္ခူးစားခ်င္တုန္း။ ၀ါးရြက္ငယ္ေတြေတြ႔ရင္ ေလွလုပ္လႊတ္ခ်င္တုန္း။ ထင္းရွဴးပင္ေတြေတြ႔ရင္ သီခ်င္းေတြ ျငီးခ်င္တုန္း။ ေညာင္ညိုပင္ၾကီးေတြေတြ႔ရင္ ဒန္းဆင္ျပီး စီးခ်င္တုန္း... ဒါေပမယ့္ .... ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တဲ့ နိဗၺာန္ဘံုေလးကိုေတာ့ ျပန္ရွာမေတြ႔ႏိုင္ေတာ့ပါ...........။


၂၀ မတ္လ ၂၀၁၂
၉ ၃၀ ညေန