ကၽြန္မႏွင့္ စိတ္ဒဏ္ရာ

မွတ္မွတ္ရရ.....ကၽြန္မ စိတ္ဒဏ္ရာဆိုတာနဲ႔ ပထမဆံုးထိေတြ႔ဖူးတဲ့ အျဖစ္ပ်က္ေလးတစ္ခုရွိခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မအသက္ ၁၁ ႏွစ္ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ၅ တန္းႏွစ္က။ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းမွာ စာသင္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ ကုန္ဆံုးတိုင္း ႏႈတ္ဆက္ပြဲဆိုတဲ့ ပြဲေလးလုပ္ေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီေန႔ဆို ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြက ၀တ္ေကာင္းစားလွေလးေတြ ၀တ္လာျပီး၊ သီခ်င္းေတြ ဆိုၾကတယ္။ ဂိမ္းေတြကစားၾကတယ္။ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ လဲၾကတယ္။ အဲဒီေန႔ဆို မုန္႔ေတြေကၽြးတဲ့ အစီအစဥ္ေတြလည္း ရွိတယ္။ စာသင္ႏွစ္ျပီးကာနီး အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အရမ္းေပ်ာ္ၾကတာ။ 

ကၽြန္မက အဲဒီေက်ာင္းကို ေျပာင္းတာ ၂ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္။ ကၽြန္မမွာ စြဲစြဲျမဲျမဲေပါင္းတဲ့ အတန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္မနဲ႔က တစ္၀န္းတည္းေနၾကတာ။ သူက ကၽြန္မထက္ေတာ့ အသက္ ၂ ႏွစ္ေလာက္ၾကီးမယ္ထင္တယ္။ သူနဲ႔ကၽြန္မ ကစားေဖာ္ ကစားဖက္၊ ေက်ာင္းသြားေဖာ္ သြားဖက္ေတြ။

ကၽြန္မက အဲဒီေက်ာင္းကို ေျပာင္းလာတာ မၾကာေသးေတာ့ အဲဒီႏွစ္မွ A တန္း၀င္တယ္။ အတန္းေဖာ္ေတြနဲ႔လည္း သိပ္မရင္းႏွီးေသးတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ ကၽြန္မတို႔ အတန္းထဲမွာဆို စာေတာ္တဲ့ ေကာင္မေလးေတြက ေပၚျပဴလာျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီေကာင္မေလးေတြကလည္း နည္းနည္း လူၾကီးဂိုက္ ဖမ္းေနၾကျပီ။ ကၽြန္မက စာေတာ္တဲ့ထဲပါေပမယ့္ ကေလးစိတ္ မကုန္ဘဲ ေမ်ာက္ရွံူးေအာင္ ေဆာ့္တာကတစ္ေၾကာင္း၊ မဲမဲတံုးတံုးေလးျဖစ္တာက တစ္ေၾကာင္း ထင္ထင္ေပၚေပၚေတာ့ မရွိလွဘူး။ ေနာက္ျပီး A တန္းကို ၀င္လာတဲ့ လူသစ္ျဖစ္ေနေတာ့ ျမိဳ႕ေက်ာင္းကေလးေတြသဘာ၀ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ႏိုင္ၾကတယ္။

အဲဒီႏွစ္က စာသင္ႏွစ္ကုန္ကာနီးေလ ႏႈတ္ဆက္ပြဲေန႔ကို ၾကိဳေတြးျပီး ေပ်ာ္ေလေပါ့။ ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းလည္း သီခ်င္း၀င္ဆိုခ်င္ၾကတယ္။ ႏႈတ္ဆက္ပြဲမွာ သီခ်င္းဆိုမယ့္သူေတြ စာရင္းေပးဖို႔ အတန္းေခါင္းေဆာင္က လိုက္ေကာက္တယ္။ သူက အျမဲအတန္းေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ခန္႔ထားခံရတယ္။ အတန္းေခါင္းေဆာင္ပီပီ အသံကလည္း ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာ......ဆရာၾကီးကလည္း အားၾကီးလုပ္ခ်င္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔မွာ ေပၚျပဴလာျဖစ္တဲ့သူေတြကို မ်က္ႏွာလိုက္တတ္တဲ့ အက်င့္လည္း ရွိတယ္။ အဲဒီလို မထင္မေပၚလူေတြဆို ႏွိမ္တတ္တဲ့ အက်င့္ေလးကလည္း ရွိတယ္။  ကေလးတုန္းကေတာ့ ကေလးႏွိမ္ႏွိမ္တာေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္မေတာ့ သူ႔ကို ဘူဇြာၾကီးလို႔ ေခၚတာပဲ။ အဲဒီေန႔က စာရင္းလိုက္ေကာက္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္လည္း စာရင္းေပးခဲ့ၾကတယ္။ 

စာေမးပြဲအတြက္လည္း စာက်က္ေနရတဲ့ၾကားက ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္တူတူဆိုမယ္ဆို သေဘာတူလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ဘာသီခ်င္းဆိုရမွန္းမသိဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မတို႔ ရင္းႏွီးတာဆိုလို႔ စိုင္းထီးဆိုင္ သီခ်င္းေတြပဲရွိတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေဘးမွာေနတဲ့ ရွမ္းတိုင္းရင္းသား အေဒၚၾကီး တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူက ကေလးေတြကို ခ်စ္တယ္။ ကၽြန္မတို႕က ညဘက္ဆို သူ႔အိမ္မွာ အျမဲသြားသြားကစားေလ့ရွိတယ္။ ကၽြန္မတို႔ သြားကစားတိုင္း အဲဒီ အေဒၚၾကီးက ဂစ္တာတီးျပီး စိုင္းထီးဆိုင္သီခ်င္းေတြ ဆိုဆိုျပတယ္။ ကၽြန္မတို႔လည္း သူဆိုျပေနက် ဘီးနံပါတ္ OK သုည 122 အလ္ တို႔၊ ေမာေတာ့ေမာတာေပါ့ ဒါေပမယ့္ မေမာဘူးတဲ့၊ ခ်ယ္ရီပင္ေအာက္ေနာက္တစ္ေခါက္တို႔ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေတြနဲ႔ပဲ ရင္းႏွီးေနခဲ့တယ္။

အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္လည္း စိုင္းထီးဆိုင္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပဲ ေရြးဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔လဲေတာ့ မသိဘူး အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မတို႔ စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ႕ ေနရစ္ေတာ့ကြယ္ သြားေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့သီခ်င္းကို ေရြးလိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မနဲ႔ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း သီခ်င္းတုိက္ၾကတယ္။ ႏွစ္ေယာက္အတူဆိုမွာဆိုေတာ့ ျပိဳင္တူဆိုျပီး တိုက္ရတာေပါ့။ သီခ်င္းကလည္း အလြန္ကို ေအးပါတယ္။ ခုေနျပန္နားေထာင္ရင္ေတာင္ အလြန္အိပ္ခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳး။ အဲဒီတုန္းက ငါးတန္းကေလးအရြယ္နဲ႔ ဘာေၾကာင့္ဆိုဖို႔ ေရြးခဲ့လည္းေတာ့ မသိဘူး။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းကလည္း Chorus အပုဒ္ေရာက္လာရင္ ကီးက ေၾကာင္ေၾကာင္ေနျပန္တယ္။ သူက သီခ်င္း မဆိုတတ္ဘူး။ ကၽြန္မကေတာ့ သီခ်င္းေတြနဲ႔ လက္ပြန္းတတီးေတာ့ရွိတယ္။ ကီး၀င္ေအာင္ေတာ့ ဆိုတတ္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ညညဘက္ဆို အဲဒီ ရွမ္းအေဒၚၾကီးအိမ္မွာ သီခ်င္းသြားသြားတိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ဆိုမယ့္အိုက္တင္ကိုပါ က်င့္ရတယ္။ ဒီလိုသီခ်င္းမ်ိဳးနဲ႔ဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ စစ္ခ်ီေတးဆိုသလိုပါပဲ ....ေတာင့္ေတာင့္ၾကီးေတြရပ္ျပီး အလြန္မွ ေအးတဲ့ သီခ်င္းကို ခဏခဏဆိုက်င့္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းအသံကလည္း နည္းနည္း ဘဲသံလို ရွဲရွဲရွဲရွဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ဘယ္ေလာက္တိုက္တုိက္လည္း အဲဒီ "ခြဲရကာနီးမွ ႏႈတ္မဆက္ႏိုင္တယ္" ဆိုတဲ့ေနရာေရာက္တာနဲ႔ ကီးကေၾကာင္ေတာ့တာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ တိုက္မရေတာ့ ဒီလိုပဲ အျပီးသတ္လိုက္တယ္။ 

ဒီလိုနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ပြဲေန႔ေရာက္လာပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း အားလံုးက လွလွပပေလးေတြ ၀တ္စားလာၾကတယ္။ သီခ်င္းဆိုမွာပါတဲ့သူေတြကဆို ပိုျပီးေတာ့ ျပင္လာၾကတာေပါ့။ ထံုးစံအတိုင္း အတန္းေခါင္းေဆာင္ကေတာ့ ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာနဲ႔ စီမံေနရတာကို ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္လုပ္ေနတယ္။ သူက အဲဒီလိုေန႔ပြဲေတြတိုင္းလည္း အျမဲ အခန္းအနားမွဴးလုပ္ေနက်။ အခမ္အနားအစီအစဥ္လည္း သူပဲ ျပင္ဆင္တယ္။ ဟိုလူ႔ေဟာက္ ဒီလူ႔ေဟာက္လည္း လုပ္ေနေသးျပန္တယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းလည္း လခ်ီျပီး ၾကိဳတိုက္ထားတဲ့ သီခ်င္းကို ဆိုရေတာ့မယ္ဆို ၾကိဳတင္ရင္ခုန္ေနၾကတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အဲဒီေန႔က အလွအပျပင္သလား မျပင္သလားေတာ့ ကၽြန္မသိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရင္ခုန္ေနတာေတာ့ မွတ္မိတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ အခန္းအနား စပါတယ္။ အတန္းေခါင္းေဆာင္ ဘူဇြာၾကီးက အခန္းနားအစီအစဥ္ေတြ တခုခုျပီးတစ္ခု ဖတ္ျပသြားတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္မတို႔သီခ်င္းဆိုမယ့္ အစီအစဥ္ကို ေနာက္ဆံုးမွာထည့္ထားတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေရွ႔မွာေတာ့ ေပၚျပဴလာ ေကာင္မေလးေတြရဲ႕ အစီအစဥ္ေတြ အမ်ားၾကီးထည့္ထားတယ္။ စိတ္ထဲေတာ့ မေက်မနပ္ျဖစ္သြားတယ္။ ငါတုိ႔က် ေနာက္ဆံုးထည့္ထားတယ္ေပါ့။ 

အဲဒီမွာ ဘူဇြာၾကီးက သီခ်င္းဆိုမယ့္လူက ဘယ္သူ႔အလွည့္ျဖစ္ပါတယ္ဆို ေၾကျငာေနလိုက္တာ တကယ့္ ခန္းနားမွဴးၾကီးလို ဟန္ပါပါနဲ႔ေပါ့။  ကၽြန္မတို႔အတန္းထဲက ေပၚျပဴလာျဖစ္တဲ့ေကာင္မေလးေတြက ဘာသီခ်င္းေတြဆိုၾကလဲဆိုေတာ့ အဆိုေတာ္ ေမဆြိတို႔၊ ေနာင္တို႔ရဲ႕ "ငရုတ္သီး" သီခ်င္းတို႔ဘာတို႔ စတဲ့ ခပ္ျမဴျမဴး ေခတ္ေပၚသီခ်င္းေလးေတြနဲ႔ ကၾကဆိုၾကတယ္။ ကၽြန္မတို႔လည္း သေဘာက်တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲေတာ့ေတြးမိတယ္ ကၽြန္မတို႔ သီခ်င္းက ေအးမ်ားေနသလားေပါ့.. စစ္ခ်ီေတးလို ေတာင့္ေတာင့္ၾကီးဆိုျပီး ကီးေၾကာင္ၾကီးနဲ႔ ထထေအာ္ရင္ ကဲ့ရဲ႕မ်ားခံရမလား နည္းနည္းေတာ့ေတြးမိတယ္။ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ဆိုျပီးသြားတိုင္း ကၽြန္မတို႔အလွည့္ေရာက္လာေတာ့မယ္ဆို ရင္တခုန္ခုန္နဲ႔ စိတ္ရွည္ရွည္ေစာင့္ရင္း ညေနပိုင္းကလည္း ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ မထင္မွတ္ပါပဲ ကၽြန္မတို႔အလွည့္ေရာက္မယ့္ အခ်ိန္မွာ ဘူဇြာၾကီးက သီခ်င္းဆိုတဲ့ အစီအစဥ္ျပီးဆံုးေၾကာင္း ထေၾကျငာလိုက္တယ္။ ကၽြန္မတို႔လည္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္တိုသြားျပီး ဘူဇြာၾကီးကို သြားထေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး ဂိမ္းကစားေတာ့မွာမို႔ ျပီးျပီဆို ျဖတ္ခ်လိုက္တယ္။ အဲဒီေန႔က ကၽြန္မေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ ဒီေလာက္ ၾကိဳးစားပမ္းစား တိုက္ခဲ့ရတဲ့ သီခ်င္းကို မွန္းထားတဲ့အတိုင္း မဆိုလိုက္ရပါဘဲ အိမ္ျပန္ခဲ့ရတယ္။ 

 အဲဒီေက်ာင္းမွာ ကၽြန္မဆယ္တန္းေအာင္တဲ့အထိ ေနခဲ့ေပမယ့္ ေနာင္ႏွစ္ေတြမွာ ကၽြန္မဘယ္ေတာ့မွ သီခ်င္း၀င္မဆိုေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီဘူဇြာအတန္းေဖာ္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ႏွစ္တိုင္း အတန္းေခါင္းေဆာင္န႔ဲ MC လုပ္ျမဲပါပဲ။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာလည္း  အႏွိမ္ခံရလို႔လား၊ လူသစ္မို႔လား၊ ေပၚျပဴလာျဖစ္သူ မဟုတ္လို႔လား၊ မဲမဲတုံးတံုးေလးမို႔လား ဆိုျပီး ဘာကိုမွန္းမသိ မွတ္မွတ္ရရ နာနာက်င္က်င္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ေတြၾကာလာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မလည္း တကၠသိုလ္တတ္၊ ျပည္ပမွာ ပညာဆက္သင္ျပီး သင္တန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ ဆရာမျဖစ္လာခဲ့တယ္။ တေန႔က်ေတာ့ ကၽြန္မအတန္းသစ္တစ္ခုကို စ၀င္ရတဲ့ေန႔ေပါ့။ ကၽြန္မကို ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က တရင္းတႏွီးၾကီး လာႏႈတ္ဆက္တယ္။ "ဟဲ့ .. နင္ဒီမွာ ဆရာမလုပ္ေနတာလား" ကၽြန္မၾကည့္လိုက္ေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက ဘူဇြာၾကီးျဖစ္ေနတယ္။ " ငါဒီမွာ သင္တန္းလာတတ္တာေလ" တဲ့ သူေျပာတယ္။ "နင္ငါ့ကို မမွတ္မိဘူးလား" တဲ့။ မွတ္မိတာေပါ့..။ ကၽြန္မရဲ႕ ကေလးဘ၀စိတ္ဒဏ္ရာၾကီးပဲ...။ အဲဒီေန႔က ကၽြန္မဘူဇြာၾကီးတို႔ အတန္းကို စာသင္ျပီး ျပန္လာခဲ့တယ္။ အျပန္လမ္းမွာ ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ျပံဳးလုိက္မိတယ္..။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္မေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္မိတယ္။ တိမ္ေတြနဲ႔ လင္းလင္းခ်င္းခ်င္း ျပီးေတာ့ ကၽြန္မ အသံထြက္ျပီးပဲ ရယ္လိုက္မိပါတယ္.. ပထမတစ္ၾကိမ္ျပံဳးလိုက္မိတဲ့ အျပံဳးအတြက္ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ရယ္မိတာပါ။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာေတာ့ စိုင္းထီးဆိုင္သီခ်င္းမဆိုရတဲ့ စိတ္ဒဏ္ရာဟာ အဲဒီေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ အလြန္ကို ရီစရာေကာင္းစြာနဲ႔ ေက်ပ်က္သြားခဲ့ပါျပီ။

အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မ နာက်င္မႈကို ပံုသ႑န္မ်ိဳးစံုနဲ႔ သင္ယူေနခဲ့ရပါျပီ။ ေမွ်ာ္လင့္တာေတြျဖစ္မလာတဲ့အခါ၊ လိုခ်င္ရက္ မရယူႏိုင္တဲ့အခါ၊ မလိုခ်င္ပါဘဲ ရယူလိုက္ရတဲ့အခါ၊ အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိ ရႈံးနိမ့္လိုက္ရတဲ့အခါ၊ အေမွ်ာ္လင့္တဲ့အရာေတြကို ႏွလံုးသြင္းလိုက္ရတဲ့အခါ၊ ခ်စ္ခင္သူေတြ ခြဲခြါသြားတဲ့အခါ၊ ပိုင္ဆိုင္ေနက်အရာေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့အခါ စသျဖင့္ နည္းလမ္းအသြယ္သြယ္နဲ႔ နာက်င္မႈေတြကို သင္ယူေနခဲ့ရတယ္။  နာက်င္မႈတစ္ခု ဒဏ္ရာအျဖစ္ ျမံဳက်န္ခဲ့မယ့္အခ်ိန္တိုင္း အဲဒီလို တိမ္ေတြနဲ႔ လင္းလင္းခ်င္းခ်င္းေကာင္းကင္ၾကီးကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း အဲဒီလို အသံထြက္ရယ္ေမာရင္း ကေလးဘ၀က စိတ္ဒဏ္ရာေလးလိုပဲ ရီစရာေကာင္းစြာ ေက်ပ်က္သြားေအာင္ ကၽြန္မၾကိဳးစားေနထိုင္ေနပါေတာ့တယ္......။

၂၄ မတ္လ ၂၀၁၂

စေနေန႔

ကၽြန္မႏွင့္ သစ္ပင္မ်ား

ငယ္ငယ္တုန္းက ကစားေနက် ကစားနည္းတစ္ခုရွိတယ္။ "တန္ခူးလမွာ ဘာရြက္လဲ" လို႔ ေျပးမဲ့လူကေမးရင္လိုက္မယ့္သူေတြက "ပိေတာက္ရြက္" ၊ "ကဆုန္လမွာ ဘာရြက္လဲ" စသည္ျဖင့္ ၁၂ လရာသီအလိုက္ ေမးတဲ့လူကေမးရျပီး လိုက္မယ့္သူက အရြက္နာမည္ေတြကိုေျဖ၊ အဲဒီေျဖလိုက္တဲ့အရြက္ကို ဖမ္းတဲ့လူ လိုက္မမွီခင္ အမွီရေအာင္ ရွာခူးရတယ္။ အဲဒီလိုရွာခူးႏိုင္ဖို႔ကို သစ္ပင္နဲ႔ အရြက္ေတြကို အရင္ သင္ယူထားရတာေပါ့။

ကၽြန္မငယ္ငယ္ကဆို သစ္ပင္ေတြကို သိပ္စိတ္၀င္စားတယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္သြားျပီဆို ဟိုဟာ ဘာပင္လဲ.. ဒီဟာဘာပင္လဲ ေမးလြန္းလို႔ ကၽြန္မနဲ႔ အတူသြားတဲ့လူၾကီးေတြဆို ကၽြန္မကိုေျပာတယ္ နင္ေတာ့ ၾကီးလာရင္ သစ္ပင္ေတြအေၾကာင္း သင္ရတဲ့ အလုပ္မ်ိဳး လုပ္မယ္ထင္တယ္တဲ့။

သစ္ပင္ေတြအေၾကာင္း ကၽြန္မ စျပီးမွတ္မွတ္ရရရွိခဲ့တဲ့အခ်ိန္ဆို ကၽြန္မ ေလးႏွစ္ သမီးေလာက္က ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေနရတဲ့ ၀င္းၾကီးက အက်ယ္ၾကီး... အရင္က သခ်ၤဳိင္းၾကီး ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္လို႔ေတာင္ေျပာၾကတာ။ အဲဒီ၀င္းအက်ယ္ၾကီးထဲမွာ ကၽြန္မတို႔ေနတဲ့ ၂ လံုးတြဲ ႏွစ္ထပ္အိပ္ကေလး ရွိတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္မ အေဖဘက္က အမ်ိဳးေတြ နဲ႔ အဘိုးအဘြားေတြ အားလံုးစုေနၾကတယ္။ အဲဒီ၀င္းၾကီးရဲ႕ အေနာက္ဘက္ေ၀းေ၀းမွာ က်ဴပင္ေတြ တရုန္းရုန္းထေနတဲ့ ေတာၾကီးရွိတယ္။ အဲဒီေတာၾကီးကိုမေရာက္ခင္ ေရကန္ၾကီးေတြ၊ ကန္သင္းေတြလည္း ျဖတ္ရတယ္။ အဲဒီေရကန္ေတြထဲမွာ သဲကန္ၾကီး တစ္ကန္လည္းပါတယ္။ အဲဒီကန္ထဲမွာ ပုစြန္ေတြလည္းေပါတယ္။ ငါးေတြလည္း မွ်ားလို႔ရတယ္။ က်ဴေတာ ၾကီးထဲမွာေတာ့ ေျမြေတြေပါတယ္ ေျပာၾကေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြ တစ္ေယာက္မွေတာ့ ေျမြနဲ႔ မတိုးခဲ့ၾကဘူး။ သဲကန္ၾကီးထဲဆို ကၽြန္မအစ္ကိုေတြက ဒိုင္ဗင္ပစ္ေနက်။ ကၽြန္မက အဲဒီတုန္းက ငယ္ေသးေတာ့ ကၽြန္မအစ္ကိုေတြ ေဘာင္းဘီစဆြဲျပီး တေကာက္ေကာက္ ေလွ်ာက္လိုက္ေနတဲ့ အရြယ္ေပါ့။ သူတို႔ ကစား၀ိုင္းေတြထဲ မပါရလို႔ ငိုငိုယိုယိုနဲ႔ တိုင္တန္းတတ္လြန္းလို႔ ကၽြန္မကို ငယ္ငယ္က လူဆိုးမလို႔ မၾကာခဏေျပာၾကတယ္။ မွတ္မွတ္ရရပါ .. အဲဒီ၀င္းၾကီးရဲ႕ ေျမာက္ဘက္အရပ္မွာ ေညာင္ပင္ၾကီးတစ္ပင္ရွိတယ္။ အဲဒီေညာင္ပင္ၾကီးမွာ က်စ္ၾကိဳးၾကီးႏွစ္ေခ်ာင္းကို သစ္သားျပား တစ္ျပားမွာ ခ်ည္ထားျပီး ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြ ဒန္းလုပ္စီးတတ္ၾကတယ္။ ကၽြန္မအစ္ကိုေတြက ကစားျပီဆို ေမ်ာက္ရႈံးေအာင္ ဆာ့ၾကတယ္။ ေမာင္ႏွမေတြလည္းမ်ား၊ လြတ္လည္း လြတ္လပ္ေတာ့ ေဘးမဲ့ေတာထဲက တိရစာၦန္ေလးေတြလို မီးကုန္ယမ္းကုန္ ကစားတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီေညာင္ပင္ၾကီးမွာ ဒန္စီးျပီဆို ေလထဲကို လြင့္ေနေအာင္ကို လႊဲၾကတာ။ ကၽြန္မကလည္း သူတို႔စီးေတာ့ ငိုိငိုယိုယုိ စီးမယ္လုပ္ေတာ့ သူတို႔ အျမင္ကပ္ကပ္နဲ႔ အျမင့္ၾကီးေရာက္ေအာင္ လႊဲ၊ ကၽြန္မကလည္း အဲဒီလိုမ်ားစီးရျပီဆို ေပ်ာ္တာမွ။ ဘယ္ေတာ့မွမေမ့တဲ့ေန႔ေတြေပါ့။ အဲဒါနဲ႔ကၽြန္မတို႔အတြက္ အဲဒီ ေညာင္ပင္ၾကီးက ကစားရပ္ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ကၽြန္မမွတ္မိသေလာက္ အဲဒီေညာင္ပင္ၾကီးမွာ နတ္ပူေဇာ္တာေတြ မၾကာခဏ လာလာ လုပ္ေလ့ရွိၾကတယ္။ အေမတို႔က ကၽြန္မတို႔ကို အဲဒီမွာ မေဆာ့ဖို႔ အျမဲမွာတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြကေတာ့ အဲဒီ ႏွစ္ခ်ိဳ႕ ေညာင္ပင္ၾကီးကို တအားသံေယာဇဥ္ၾကီးၾကတယ္။

တစ္ေန႔က်ေတာ့ ကၽြန္မ ဗိုက္ထဲမွာ အလံုးၾကီးတစ္လံုး ေပၚလာျပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေအာင့္ေအာင့္လာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ကၽြန္မေမာင္ေလးက ေမြးကာစ လသားေလးပဲ ရွိေသးတယ္။ ကၽြန္မဗိုက္ေအာင္ျပီဆို မခ်ိမဆန္႔ ခံစားရတယ္။ ဗိုက္ထဲက အလံုးၾကီးကလည္း ဟိုေျပးလိုက္ ဒီေျပးလိုက္နဲ႔ တအားခံစားရတာလို႔ အေမက ေျပာဖူးတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မေဆးရံုေတြ မၾကာခဏ တက္ရတယ္။ ကၽြန္မေမာင္ေလးက ကၽြန္မေဆးရံုပဲတက္ေနရေတာ့ အေမႏို႕မစို႔ရဘူးလို႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္မေဆးရံုတစ္ခုကဆင္းလာျပီး မၾကာဘူး ေနာက္တစ္ခု တက္ရလိုက္နဲ႔.. ကေလးေဆးရံုေပါင္းမ်ားစြာကို လွည့္တက္ခဲ့ရတယ္တဲ့။ ကၽြန္မဗိုက္ထဲကအလံုးၾကီးကလည္းဓာတ္မွန္ရိုက္လည္းမျမင္ရဘူးတဲ့။ ေပၚလာျပီး ေပ်ာက္တဲ့အခါက် ျပန္ေပ်ာက္သြားျပန္သတဲ့။ အဲဒီရက္ေတြမွာ ကၽြန္မေရာဂါျဖစ္ရတာ နတ္ျပဳစားတာမ်ားလားဆို ကၽြန္မအေဒၚက စျပီး သံသယာ၀င္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ေညာင္ပင္းၾကီးဆီ သြားသြားေဆာ့လို႔ တခုခုျဖစ္တာဆို ယံုၾကည္စိတ္က ပိုျပင္းထန္လာၾကတယ္။ ဒီလိုပဲ ကၽြန္မလည္း ေဆးရံုတတ္ရလိုက္ ေပ်ာက္လို႔ ျပန္ဆင္းလာလိုက္နဲ႔ သံသရာလည္ေနစဥ္ တစ္ေန႔မွာ.. ကၽြန္မအေဒၚက အလုပ္သမားေတြငွားျပီး အဲဒီေညာင္ပင္ၾကီးကို ခုတ္လွဲလိုက္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္ေလးတုန္းက ငယ္ငယ္ေလးအေလ်ာက္ ၀မ္းပန္းတနည္းျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီေညာင္ပင္ၾကီး မရွိေတာ့တဲ့အျဖစ္ကို ကၽြန္မမွတ္မွတ္ရရ ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာ ျပန္သတိရတတ္တယ္။ ေညာင္ပင္ၾကီးမရွိေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြလည္း ဒန္စီးရမယ့္ ေနရာမရွိၾကေတာ့ဘူး။ ေညာင္ပင္ေအာက္ ေျမတလင္းမွာလည္း သြားမေဆာ့ျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မဗိုက္ထဲက အလံုးၾကီးလည္း ေနာက္ဆံုးအေခါက္ ေဆးရံုအတက္မွာ ခြဲစရာမလုိဘဲ ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္မအေဒၚနဲ႔ အဘိုးအဘြားေတြကေတာ့ အဲဒါေညာင္ပင္ၾကီး ခုတ္လွဲလိုက္လို႔ ေပ်ာက္သြားတာလို႔ ယံုၾကည္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ သိပ္နားမလည္ဘူး ေညာင္ပင္ၾကီး မရွိေတာ့တာပဲ ၀မ္းပန္းတနည္း ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

အဲဒီေနာက္ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေျပာင္းခဲ့ရတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္မတို႔ မိသားစုကေတာ့ အိမ္ေတြသိပ္ေျပာင္းတဲ့ မိသားစုတစ္စုပါ။ အေဖတို႔က နယ္လွည့္၀န္ထမ္းလည္း မဟုတ္ပါဘဲ အိမ္ေတြေတာ့ သိပ္ေျပာင္းရပါတယ္။ ကၽြန္မေနာက္ေျပာင္းရတဲ့ အိမ္မွာလည္း ေျမတလင္းက်ယ္ေတြရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ေနရတဲ့ အိမ္က ျပိဳလဲကာနီးေလးမို႔ ၀ါးပိုးလံုးၾကီးေတြနဲ႔ ထိုးကန္ထားရတယ္။ အိမ္ေပၚထပ္မွာ ၀ါးကပ္လိုၾကမ္းမ်ိဳး ခင္းထားတာမွတ္မိတယ္။ အဲဒီ ၀ါးၾကမ္းခင္းထဲမွာ ညဆို ၾကြက္ေတြ ပြက္ေလာရိုက္ေနတတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ အဲဒီ အိမ္ေလးမွာလည္း ေပ်ာ္ပါတယ္။ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ကၽြန္မတို႔ မိသားစုခ်ည္းပဲသက္သက္ ေနခဲ့ရတဲ့ အိမ္ကေလးပါ။ အဲဒီျခံထဲက ေျမတလင္းထဲမွာ စံပယ္တာေတြလည္းရွိတယ္။ စံပါယ္ေတြပြင့္ခ်ိန္ဆို တအားေမႊးတာ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစံပယ္ပင္ေတြက ကၽြန္မတို႔ ပိုင္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူမ်ား ပိုင္တဲ့အပင္ေတြပါ။ ကၽြန္မက စံပါယ္ပန္းေလးေတြေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္ သေဘာက်ပံုမ်ိဳးနဲ႔ သေဘာက်တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ပန္းနံ႔ေတြေတာ့ အဲဒီထဲက မၾကိဳက္လွဘူး။ အဲဒီျခံထဲမွာ ေနာက္ထပ္ ဒညင္းပင္၊ သနပ္ခါးပင္၊ သရက္ပင္ေတြနဲ႔ မာကလာပင္ေတြလညး္ ရွိတယ္။ သနပ္ခါးပင္က သစ္ကိုင္းေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးေတြဆို ကၽြန္မ တစ္သက္မေမ့ဘူး။ ကၽြန္မ အတန္းထဲမွာ စာေမးပြဲေျဖလုိ႔ အဆင့္တစ္မရခဲ့ရင္ အဲဒီသစ္ကိုင္းနဲ႔ ကၽြန္မအစ္မေဆာ္တာ ခံရျပီသာမွတ္။ ဒညင္းပင္ေအာက္က ေျမတလင္းမွာဆို ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မအစ္ကိုေတြ ကုလားမဆီး နင္းေနက်။ ေျမေတြက သဲဆန္တဲ့ေျမမို႔ ကေလးပီပီ သိပ္လူးလို႔ေကာင္းတဲ့ ေျမေတြပါ။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔ေမြးထားတဲ့ ေခြးအၾကီးၾကီး ႏွစ္ေကာင္လည္း ရွိတယ္။ အဲဒီေခြးၾကီးေတြကို ဒညင္းပင္ေအာက္က ေျမတလင္းၾကီးမွာ ခြခြစီးရျပီဆို ကၽြန္မသိပ္ေပ်ာ္တာ။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မအသက္ ၇ ႏွစ္နဲ႔ ၈ ႏွစ္ၾကား ကာလေတြထင္တယ္။ ကၽြန္မတက္ရတဲ့ေက်ာင္းက ၄၅ မိနစ္ေလာက္လမ္းေလွ်ာက္သြားရတယ္။ အဲဒီ ၄၅ မိနစ္မွာ မိနစ္ ၃၀ ေလာက္က ၀ါးရံုေတာရွိတဲ့ လမ္းၾကီးကို ျဖတ္ရတယ္။ ေလတအားတိုက္တဲ့အခ်ိန္ဆို ၀ါးရံုပင္ေတြ ယိမ္းထိုးျပီး တရႊီးရႊီးျမည္ေနတာ ေမာ့ေမာ့ၾကည့္ျပီး ကၽြန္မ တအားသေဘာက်ခဲ့တာ။ ျပီးေတာ့ အိမ္နားမွာ သဲေခ်ာင္းေလးေတြလည္း ရွိတယ္။ အဲဒီသဲေခ်ာင္းေလးေတြထဲ ေျခတြဲေလာင္းခ်ထိုင္ ၀ါးပင္က ၀ါးရြက္ေလးေတြကို ေလွလုပ္ျပီးေမွ်ာ၊ ေနာက္ ေခ်ာင္းထဲဆင္းျပီး ငါးသလဲတိုးေလးေတြ လက္ခုပ္ေလးနဲ႔ ဆင္းဆင္းဖမ္းနဲ႔ ကၽြန္မမွာ အားလပ္ခ်ိန္ကို မရွိသေလာက္ပဲ။ ေက်ာင္းအားရက္ေတြဆို ကၽြန္မ မာလကာပင္ၾကီး ႏွစ္ပင္ေပၚေရာက္ေရာက္ေနတတ္တယ္။ ကၽြန္မအစ္ကိုေတြ ဒညင္းပင္ၾကီးေပၚတက္ေတာ့ ကၽြန္မလိုက္တက္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ၇ ႏွစ္အရြယ္မို႔ မတက္ႏိုင္ဘူး။ ေက်ာင္းအားရက္ေတြဆို ကၽြန္မတက္ေနက် မာလကာပင္ၾကီး၂ ပင္ရွိတယ္။ ေလတိုက္လို႔ ယိမ္းထိုးေနတဲ႔ သစ္ကိုင္းေတြကိုစီး၊ မိုးရြာကာနီး အံု႔မႈိင္းျပီးလွေနတဲ႔ ေကာင္းကင္ၾကီးကိုၾကည့္ ျပီးေတာ့ မာလကာသီးတစ္လံုးကို လက္ကကိုင္စား တကယ့္ကို စိုင္းထီးဆိုင္ သီခ်င္းထဲက ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ နိဗၺန္ဘံုတစ္ခုလိုပါပဲ။ ေနာက္မၾကာဘူး ကၽြန္မတို႔ မိသားစု အိမ္ေျပာင္းရျပန္ပါတယ္။ မွတ္မိတယ္ ကၽြန္မ ကိုးႏွစ္အရြယ္ေပါ့။ အဲဒီ ေျမတလင္းရယ္၊ မာလကာပင္ၾကီးႏွစ္ပင္ရယ္၊ ေခြးၾကီးေတြရယ္ပါ ထားခဲ့ရလို႔လား၊ ကၽြန္မပဲ ပိုျပီးခံစားတတ္လာလို႔ပဲလား မသိ ေညာင္ပင္ၾကီး ခုတ္လွဲတာထက္ ပိုျပီး မွတ္မွတ္ရရနဲ႔ ခံစားခဲ့ရတယ္။

ကံေတာ့ေကာင္းတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေနာက္ေျပာင္းရတဲ့ အိမ္က သဲေခ်ာင္းေတြ၊ ၀ါးရံုေတာေတြ၊ စံပယ္ခင္းေတြ မရွိေပမယ့္ ျခံၾကီး၀န္းက်ယ္ၾကီးတစ္ခုပဲ။ အဲဒီျခံ၀န္းထဲမွာ ေရွးေဟာင္းေဂဟာၾကီးတစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒီေဂဟာၾကီးက အစိုးရပိုင္ပါ။ ကၽြန္မတို႔က အဲဒီေဂဟာၾကီး အေနာက္က အစိုးရတန္းယားတြမွာ ေနရတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္မတို႔မိသားစု ကၽြန္မအေဒၚနဲ႔အတူ ျပန္ေပါင္းေနရတယ္။ အဲဒီျခံ၀န္းၾကီးထဲမွာ ေရတမာပင္ေတြရွိတယ္။ ေခါင္းေလာင္းပန္းပင္ေတြ၊ ဂ်ပန္ႏွင္းဆီးေတြ၊ ယူကလစ္ပင္ေတြ၊ ပံုဏရိပ္ပင္ေတြ၊ တိုက္ကပ္ပန္းပင္နဲ႔ စကၠဴပန္းပင္ေတြ၊ ေဂၚသဇင္ျခံစည္းရိုးပင္ေတြ ေနာက္ ကၽြန္မအခ်စ္ဆံုး ကန္႔ေကာ္ပင္ေတြရွိတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ ကၽြန္မအခ်စ္ဆံုး ေဆာင္းရာသီေတြ ရွိတယ္။ ေဆာင္းေရာက္ျပီဆို ကန္႔ေကာ္ပင္ေတြထိပ္ဖ်ားပဲ ကၽြန္မအျမဲတမ္း ေရာက္ေရာက္ေနတတ္တယ္။ ကန္႔ေကာ္ရန႔ံေတြ တသင္းသင္းနဲ႔ ေဆာင္းတြင္း ကာလေတြ ကၽြန္မမေမ့ပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းက မနက္ ၉ နာရီတက္ရတယ္။ ေက်ာင္းက အိမ္နဲ႔နီးတယ္။ မနက္ ၇ နာရီ ၈ နာရီထိ ကၽြန္မ ကန္႔ေကာ္ပင္ အဖ်ားမွာရွိေနတတ္တုန္း။ ေက်ာင္းသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လွမ္းႏႈတ္ဆက္လို႔ေကာင္းတုန္း။ အဲဒီခ်ိန္ ကၽြန္မ ကဗ်ာေတြစာေတြ ခံစားတတ္စျဖစ္ေနျပီ။ သီခ်င္းေတြလည္း ခံစားတက္ေနျပီ။ ၁၁ ႏွစ္ ၁၂ အရြယ္.. မွတ္မိတယ္.. ကန္႔ေကာ္ပင္ဖ်ားမွာ ဗဒင္သီခ်င္းေလး တညီးညီးနဲ႔ မနက္ခင္းေတြ။ မၾကာပါဘူး အဲဒီကန္႔ေကာ္ရနံ႔သင္းတဲ့ နံနက္ခင္းေတြလည္း ကၽြန္မခ်န္ထားရစ္ခဲ့ရတယ္။

အဲဒီေနာက္ပိုင္း ကာလတခ်ိဳ႕မွာေတာ့ ျမိဳ႕သစ္ရပ္ကြက္တစ္ခုကို ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ျပန္တယ္။ ျမိဳ႔သစ္အိမ္က သစ္ပင္ေတြ ျဖစ္ထြန္းေလာက္ေအာင္ ေျမခံမေကာင္းပါဘူး။ ျခံက်ယ္ၾကီးလည္း မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မတို႔ေျပာင္းကာစက လည္ပတ္ၾကား ကြဲအက္အက္ေျမေပၚမွာ ထင္းရွဴးပင္ေလးေတြ အိမ္ေရွ႔မ်က္ႏွာစာမွာ စစိုက္ထားခဲ့တယ္။ ကၽြန္မတို႔အိမ္ေလးကို ေဆးအျဖဴေရာင္ေလး သုတ္ထားတယ္။ ကၽြန္မတို႔မိသားစုေတြခ်ည္းပဲ ျပန္ေနရလို႔ ေပ်ာ္စရာေတာ့ေကာင္းတဲ့ ကာလေတြပါ။ ကၽြန္မ ၈ တန္း ၉ တန္း အရြယ္.. ကၽြန္မအစ္ကိုေတြ ဂစ္တာတီးသင္ေပးလို႔ တေဒါင္ေဒါင္ တဒင္ဒင္လုပ္တတ္ေနျပီ။ တခ်ိဳ႔ ၀တၳဳစာအုပ္ေတြကို ခိုးဖတ္ျပီး လႈပ္ခတ္တတ္တဲ့ အရြယ္ပါ။ ၁ ႏွစ္ ၂ ႏွစ္ အၾကာမွာ ထင္ရွဴးပင္ေလးေတြ အျပိဳင္းအရိုင္းၾကီးလာခဲ့ျပီ။ ျမိဳ႔သစ္ဆိုေတာ့ အပူအေအးလြန္ကဲျပီး ေလတိုက္လည္းၾကမ္းတမ္းတယ္။ ညဘက္ေတြဆို ေလနဲ႔ ေ၀ွ႕ရမ္းေနတဲ့ ထင္းရွဴးပင္တန္းေတြၾကားထဲကေန လင္းထိန္ေနတဲ့ အိမ္ျဖဴျဖဴေလးကို လွမ္းျမင္ရတဲ့ျမင္ကြင္းမ်ိဳး ကၽြန္မ တစ္သက္မေမ့ပါဘူး။ အဲဒီထင္းရႈးပင္ေတြေအာက္ ခံုတန္းမွာ ထင္းရွဴးပင္ေတြကေျပာတဲ့ ဂီတကို နားေထာင္ရင္း (ထင္းရွဴးပင္ေတြက ေလခြ်န္တယ္ေလ) ကၽြန္မ အစ္ကိုေတြက ဂစ္တာတီး ကၽြန္မက သီခ်င္းေတြဆိုနဲ႔ .. ထင္းရွဴးန႔ံသင္းတဲ့ ကာလေတြကို အခု လက္ရွိ ကၽြန္မတို႔ေနအိမ္ကို ေျပာင္းရတဲ့ခါ ထားခဲ့ရျပန္ပါတယ္။

ခုေတာ့ ကၽြန္မတို႔အိမ္မွာ ဘာသစ္ပင္မွ မရွိပါဘူး။ ေလွကားထစ္ေတြရွိတယ္။ သစ္ပင္ဖ်ားက ခံစားရတဲ့ အရသာမ်ိဳး မဟုတ္ေပမယ့္ အထပ္ျမင့္တဲ့အတြက္ အေ၀းက တိုက္လာတဲ့ လတ္ဆက္တဲ့ ေလေအးေတြကို ခံစားခြင့္ေတာ့ရွိတယ္။ အိမ္ေရွ႕အိမ္ေနာက္ တစ္မိနစ္ေလာက္ေတာင္ ေလွ်ာက္စရာမလိုဘဲ ေရာက္ႏိုင္တယ္။ အခ်ိန္မရွိ အခ်ိန္ရွိမွ အိမ္ျပန္လို႔ရတယ္။ တိုက္ခန္း ယဥ္ေက်းမႈေတြရွိတယ္။ ျမိဳ႕ျပအေငြ႔အသက္ေတြရွိတယ္။ ငါးကင္ယဥ္ေက်းမႈေတြလည္း ထြန္းကားတယ္။ တခါတရံ တန္ခူးအခါေတြ လမ္းထိပ္က ပ်ံ႕လြင့္လာတတ္တဲ့ ပိေတာက္ရနံ႔ကို ရွဴရွိဳက္ရတာကလြဲလို႔ ပန္းရနံ႔ေတြ ဆိတ္သုန္းတယ္။ ၂၅ - ၃၀ အရြယ္၊ ႏွလံုးသားလည္း ထိရွမလြယ္ေတာ့ေပမယ့္ ငယ္ငယ္တုန္းက သစ္ပင္ေတြကို လြမ္းစိတ္ကေတာ့ အျမစ္တြယ္တုန္း။ သစ္ပင္ေတြရွိတဲ့ အရပ္ေတြေရာက္ရင္ ငယ္ငယ္တုန္းကလို တလွပ္လွပ္ေပ်ာ္တုန္း။ ခရီးသြားရင္း သဲေခ်ာင္းငယ္ေတြ ေတြ႔ရင္ ငါးဆင္းဖမ္းခ်င္တုန္း၊ မာလကာပင္ေတြေတြ႔ရင္ တက္ခူးစားခ်င္တုန္း။ ၀ါးရြက္ငယ္ေတြေတြ႔ရင္ ေလွလုပ္လႊတ္ခ်င္တုန္း။ ထင္းရွဴးပင္ေတြေတြ႔ရင္ သီခ်င္းေတြ ျငီးခ်င္တုန္း။ ေညာင္ညိုပင္ၾကီးေတြေတြ႔ရင္ ဒန္းဆင္ျပီး စီးခ်င္တုန္း... ဒါေပမယ့္ .... ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တဲ့ နိဗၺာန္ဘံုေလးကိုေတာ့ ျပန္ရွာမေတြ႔ႏိုင္ေတာ့ပါ...........။


၂၀ မတ္လ ၂၀၁၂
၉ ၃၀ ညေန

ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ အေျဖမ်ား

သင္တို႕ မိမိကိုယ္ကို ေကာ္ဖီၾကိဳက္သူလား .. လက္ဖက္ရည္ ၾကိဳက္သူလား ခြဲျခားသိပါရဲ႕လား။ ဥပမာ သင္ဟာ ၾကက္ဥၾကိဳက္သူ ဆိုပါစို႕ .. သင္ဟာ ၾကက္ဥရဲ႕ အကာကို ၾကိဳက္သူလား.. အႏွစ္ကို ၾကိဳက္သူလား မိမိ ကိုယ္ကို ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာဖူးပါရဲ႕လား။ ထို႕အတူ သင္ဟာ ကန္ဇြန္းရြက္ ၾကိဳက္သူ ဆိုပါစို႕ .. သင္ဟာ ကန္ဇြန္းရြက္ အရိုးႏွင္႕ အရြက္ မည္သည္အား ပို၍ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ပါသနည္း။ သင္တို႕ ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာဖူးပါရဲ႕လား….

ကၽြန္မသည္ ေကာ္ဖီၾကိဳက္သူ ျဖစ္သည္။ ကန္ဇြန္းရြက္တြင္ အရိုးအား ပိုၾကိဳက္သူျဖစ္ျပီး ၾကက္ဥတြင္ေတာ႕ အႏွစ္ႏွင္႕ အကာ မည္သည္အား ပိုၾကိဳက္ႏွစ္သက္သည္ကို ယခုထိ မခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာႏိုင္ေသးပါ။ ကၽြန္မ ေကာ္ဖီၾကိဳက္သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္မွန္း ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ႕သည္မွာ အေတာ္အတန္ ၾကာခဲ႕ျပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကန္ဇြန္းရြက္အရိုးအား ကၽြန္မ ပို၍ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္မွန္း ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ႕သည္မွာ မၾကားေသးမီ ကပင္ ျဖစ္သည္။ ေသခ်ာသည္မွာေတာ႕ ကၽြန္မသည္ ေကာ္ဖီၾကိဳက္သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။

တစ္ခါတရံ ကၽြန္မတို႕သည္ မိမိကိုယ္ကို ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာဖို႕ရာ ေမ႕ေလ်ာ႕ေနသည္ (သို႕) ေမ႕ေလ်ာ႕ ထားၾကသည္ဟု ကၽြန္မ ထင္ျမင္မိသည္။ ဘ၀တြင္ ေကာ္ဖီ ၾကိဳက္သူတစ္ေယာက္သည္ လက္ဖက္ရည္အား မိမိ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္သည္ အထင္ႏွင္႕ တစ္ဘ၀လံုး ေရြးခ်ယ္ေနခဲ႕ၾကသူမ်ားလည္း ရွိေကာင္း ရွိႏိုင္ပါသည္။ ထိုသို႕ျဖင္႕ ဘ၀မွတ္တိုင္ အခ်ိဳးအေကြ႕မ်ား တိုက္စား သြားခဲ႕ေပမည္။ ထိုသူ မိမိကိုယ္ကို ကိုယ္ဖီ ၾကိဳက္သူမွန္း မည္သည္႕ အခ်ိန္တြင္မွ ရွာေဖြေတြ႕ရွိမည္နည္း။ အခ်ိဳ႕လူမ်ားအတြက္ အခ်ိန္တိုႏွင္႕ ရွာေဖြေတြ႕ရွိႏိုင္ေသာ္လည္း အခ်ိဳ႕ ရွာေဖြရေကာင္းမွန္းမသိ တစ္ဘ၀လံုး ေမ႕ေလ်ာ႕ သြားခဲ႕သည္မ်ားလည္း ရွိႏိုင္ပါသည္။ သင္တို႕ေရာ မိမိေရြးခ်ယ္ခဲ႕မွုမ်ားသည္ မိမိစိတ္၀ိညာဥ္၏ ေတာင္႕တမွဳ အစစ္မွန္မ်ား ျဖစ္ခဲ႕ပါရဲ႕လား။ သို႕ဆိုလွ်င္ စိတ္၏ ေတာင္႕တမွဳ အစစ္မွန္မ်ားကိုသာ ေရြးခ်ယ္သင္႕ပါသလား။ ထိုသို႕ေရြးခ်ယ္ျခင္းသည္ ေကာင္းျခင္း (သို႕) ဆိုးျခင္း ျဖစ္ပါသလား။ မေသခ်ာပါ…

ကၽြန္မသည္ ေကာ္ဖီၾကိဳက္သူ တစ္ေယာက္ အျဖစ္ ရာႏွုန္းျပည္႕ ေသခ်ာပါသည္။ မည္သည္႕ အခ်ိန္၊ မည္သည္႕ေနရာတြင္မဆို ေကာ္ဖီကိုသာ ကၽြန္မေရြးခ်ယ္ခဲ႕ဖူးပါသည္။ မည္သည္႕ အရပ္သို႕ ေရာက္ေနေန ထို ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ရွိရာအရပ္သို႕ မျဖစ္မေန သည္းသည္း မည္းမည္း ကၽြန္မ ေရာက္ရွိခဲ႕သည္ ခ်ည္းပင္ျဖစ္သည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ကၽြန္မသည္ မိမိ စိတ္၀ိညာဥ္၏ ေတာင္႕တမွု အစစ္မွန္ကိုသာ ေရြးခ်ယ္သူ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မသည္ မိမိ ကိုယ္ကို လွည္႕ဖ်ားသူတစ္ေယာက္မဟုတ္ပါ။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္မ ေရြးခ်ယ္မွုမ်ား၏ ေကာင္းျခင္း၊ ဆိုးျခင္း မ်ားမွာ အေသခ်ာပါ။ မေသခ်ာျခင္းဆိုသည္မွာ ၀ွက္ဖဲမမည္ေသာ ၀ွက္ဖဲတစ္ခ်က္လည္း ျဖစ္သည္။

စိတ္၀ိညာဥ္၏ ေတာင္႕တမွဳ အစစ္မွန္တိုင္းသည္ စိတ္အာဟာရအား ျဖစ္ေစပါသလား (သို႕) အေကာင္း အဆို း အေျဖတစ္ခုအား ထုတ္ေပးႏိုင္ပါသလား။ ပို၍ပင္ မေသခ်ာပါ။ ဘ၀တြင္ တိုင္းတာရ အခက္ဆံုးေသာအရာသည္ အေကာင္းႏွင္႕ အဆိုး ျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္မထင္ပါသည္။ စိတ္၏ ေတာင္းတမွဳ တိုင္းသည္ ကၽြန္မတို႕အား ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ႕မွဳမ်ား ေပးႏိုင္ပါခဲ႕ရဲ႕လား။ တဖ်က္ဖ်က္ တရိပ္ရိပ္ တုန္ရင္ေနေသာ၊ ပံုမွန္ထက္ အခ်က္မ်ား စြာ ခုန္ေနေသာ ရင္အစံု၊ မြမ္းၾကပ္ေမာပန္းမွဳ မ်ားႏွင္႕ မ်ားစြာေသာ ေဘးထြက္နာက်င္မွု မ်ားအားလည္း ကၽြန္မစြဲလန္းေသာ ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္က ေပးစြမ္းႏိုင္ေလသည္။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္မစြဲလန္းစြာ တရွိဳက္မက္မက္ ေရြးခ်ယ္ေနဆဲပင္ ျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ထိုသို႕ နာက်င္ခံစားေနရေသာ ခဏငယ္တိုင္းတြင္ စိတ္၏ ေတာင္႕တရာ ကိုသာ စြဲျမဲ ခိုင္မာစြာ ေရြးခ်ယ္ခဲ႕ေသာ ကၽြန္မ .. ေရြးခ်ယ္မွဳ ၊ အေကာင္း အဆိုးႏွင္႕ မေသခ်ာျခင္းမ်ား အေပၚ ေ၀၀ါးစြား အေျဖထုတ္ေနခဲ႕မိပါသည္။ ကၽြန္မတို႕သည္ မည္သို႕ေသာ သတၱ၀ါမ်ားနည္း။

ကၽြန္မ၏ ေရြးခ်ယ္မွဳ တိုင္း၌ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ သာယာမွု ၁၀ ရာခိုင္ႏွုန္း ႏွင္႕ စိတ္ထိခို္က္ပြန္းပဲ႕ နာက်င္မွဳ ၉၀ ရာခိုင္ႏွဳန္း အခ်ိဳးက်စြာ ေရာေႏွာေပါင္းစပ္ထားခဲ႕သည္ မွန္ေသာ္လည္း ကၽြန္မသည္ စိတ္၏ ေတာင္႕တရာ အစစ္မွန္ကို သာ ထပ္၍ ေရြးခ်ယ္ဦးမည္မွာ သိပ္ကို ေသခ်ာေနခဲ႕႔ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ေနာင္အနာဂတ္ ကၽြန္မ၏ ေရြးခ်ယ္မွဳမ်ား အတြက္ နာက်င္မွဳဒဏ္ အေတာင္အသင္႕ ခံႏိုင္ေသာ စိတ္ပဋိပကၡအားေ ေျဖရွင္းႏိုင္သည္႕ လံုေလာက္ေသာ အေျဖ ကၽြန္မ ယခုထိ ရွာေဖြရန္ ခဲယဥ္းေနဆဲပင္ ျဖစ္သည္။ ေသခ်ာသည္မွာေတာ႕ ေကာ္ဖီသည္ ကၽြန္မအတြက္ေတာ႕ ခ်ည္တိုင္တစ္ခုပင္ ျဖစ္ေနပါေသးသည္။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္မသည္ စိတ္၏ ေတာင္႕တရာ အစစ္မွန္ကို သာ ေရြးခ်ယ္ၾကပါဟု မည္သူ႕ကိုမွ တိုက္တြန္းလိမ္႕မည္မဟုတ္သလို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္တြင္ေတာ႕ မိမိစိတ္၏ ေတာင္႕တရာ အစစ္မွန္ကိုသာ ဆက္လက္ ေရြးခ်ယ္ျဖစ္ေနျဖစ္ဦးမည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။

လင္းျပာေႏြ

ၾသဂုတ္လ ၇ ရက္ ၂၀၀၉

ေသာၾကာေန႕

ည ၈ နာရီ

http://linpyarnway.wordpress.com/

လူသားႏွင္႔ ခံစားျခင္း အႏုပညာ

ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ေနက် အရာမ်ား မပိုင္ဆိုင္ရေတာ႔သည္႔ အခါ...ကိုယ္ေပးခြင္႔ရေနေသာ အရာမ်ား ေပးခြင္႔မရေတာ႔သည္႔ အခါ... လူတစ္ေယာက္၌ စိတ္ထိခိုက္ ျပိဳလဲမွု ျဖစ္ေပၚေလသည္။ ကမၻာေပၚတြင္ အသည္းကဲြသည္႔ ကိစၥ ရာေထာင္ေသာင္းမက ရွိသည္။ မိမိ ခ်စ္သူက မိမိအား ျပန္မခ်စ္သည္႔ ကိစၥ၊ မိမိခ်စ္သူ၏ သစၥာေဖာက္ျခင္းအား ခံရသည္႔ ကိစၥ၊ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ခ်စ္ေသာ္လည္း အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင္႔ ခြဲခြာေနၾကရသည္႔ ကိစၥ၊ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ မခ်စ္ေသာ္လည္း မေနမျဖစ္ အတူေနထိုင္ ေနၾကရေသာ ကိစၥ....စသည္ ကိစၥမ်ား အားလံုးသည္ လူ႔ဘ၀၌ ဖန္တစ္ရာေတေနေသာ ဇာတ္ထုပ္မ်ားသာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ၄င္းတို႔သည္ လူသားတို႔ သည္းေျခၾကိဳက္ စိတ္ခံစားမွုမ်ားလည္း ျဖစ္ေနၾကျပန္သည္။

တစ္ခါတရံ လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနေသာ မိမိကိုယ္ကုိ အားမလို အားမရျဖစ္မိသည္။ နာက်င္ခံခက္မွန္း သိေသာ္လည္း လူသားသည္ နာက်င္မွု အေပၚသာယာေန၏။ ခံစားမွုမ်ားအား ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းမရွိ။ (၀ါ) ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ရာ တစ္ရာ ရာခိုင္ႏွုန္း အားမထုတ္ျခင္းလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။

လူသားတို႔သည္ ေလာကၾကီးအတြင္း အသက္ရွင္ရပ္တည္မွု သက္တမ္းေစ႔ ကုန္လြန္သြားေစရန္ အလုပ္မရွိ ေၾကာင္ေရခ်ိဳး ေနၾကရသည္ဟု တစ္ခါတစ္ရံ ျမင္လာမိသည္။ ဘုရားသခင္သည္ လူသားမ်ား မခ်ိန္ျဖဳန္းျခင္း၌ မပ်င္းေျပေစရန္ အလို႔ငွာ ႏွလံုးသားတစ္စံုစီ တပ္ဆင္ေပးလိုက္၏။ လူသားမ်ား ခံစားၾကေလသည္။ ဖန္တစ္ရာေတေနေသာ ဇာတ္ထုပ္မ်ားအေပၚ ခံစားၾကသည္။ သူလို ကို္ယ္လို ခံစားဖူးေသာ အရာတစ္ခု ျဖစ္ပင္ျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း လူသားသည္ မိမိသည္ အပူေလာင္ဆံုးဟု ခံစားၾကသည္။ မိမိပင္ ကံအဆိုးဆံုးဟု ခံစားပစ္ၾကသည္။ ခံစားျခင္းသည္ တစ္နည္းအားျဖင္႔ အႏုပညာလည္း မည္ေသာေၾကာင္႔ လူသားတို႔ အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ ခံစားေနၾကသည္။

အသည္းကြဲေနေသာ ေက်ာင္းသူေကာင္မေလးက ေလာကကို ၀မး္နည္း ညွိဳးခ်ဳန္းေနေသာ စိတ္မ်ားျဖင္႔ ေတြေတြ ၾကည္႔ေနစဥ္တြင္ အိမ္ေျခမဲ႕႔ကေလးေလး၏ မ်က္၀န္း၌ ဤေန႔ရလာေသာ ၀မ္းစာအတြက္ ၀င္းလဲ႔ေတာက္ပမွုမ်ား ျပည္႔ရွန္ေနသည္။ လခထုတ္ရက္ အလုပ္မွ ႏြမ္းနယ္စြာ ျပန္လာေသာ ပညာတတ္တစ္ေယာက္ မိမိရေသာ လစာအတြက္ ဘ၀င္မက်ျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ ငယ္ျဖဴဘုန္းၾကီးတစ္ပါးက မိမိဘာအတြက္ အသက္ရွင္ေနသနည္း ဆိုသည္ကို ေသငယ္ေဇာနဲ႔ လိုက္ရွာေနသည္။ ႏိုင္ငံေရးသမားတစ္ေယာက္ အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္ တရားေဟာေနစဥ္တြင္ လမ္းေလးမွ ေၾကြေဗဒင္ဆရာ တစ္ေယာက္ မိမိအသက္ေမြးမွု အဓြန္႔ရွည္ေစရန္အတြက္ ရႏိုင္သည္႔ နည္းမွန္သမွ်ႏွင္႔ ရုန္းေနရသည္။

ေလာကၾကီးအတြင္း၌ မည္သူက မည္သူ႔ထက္ ပို၍ ခံစားေနရသနည္း.....လူသားတို႔အတြက္ ထိုေမးခြန္း၏ အေျဖသည္တစ္ခုတည္းသာ ျဖစ္သည္...မိမိသာလွ်င္...။ လူသားတို႔သည္ ကိုယ္ခ်င္းစာေကာင္း စာၾကည္႔ၾကမည္....ထိုသို႔ ယွဥ္ထိုးေတြးေကာငး္လည္း ေတြးၾကည္႔ၾကမည္... သို႔ေသာ္ လူသားတို႔သည္ မိမိဘ၀တြင္ မိမိသာ ဇာတ္လိုက္ လုပ္လုိၾကသည္။ ဇာတ္ပို႔ မလုပ္လိုၾက.. တစ္ဖက္၌လည္း ထိုဘ၀အား မိမိဘ၀ ...မိမိပိုင္ေသာဘ၀ဟု အရိုးစြဲ ေတြးထားျပီးျဖစ္ေလသည္။

အမွန္စင္စစ္တြင္ လူသားမ်ားသည္ အတၱတူရာစုဖြဲ႕ေနထိုင္ေသာ ယဥ္ေက်းသည္ဟု ယူဆရသည္႔ သတၱ၀ါမ်ား ျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း လူသားသည္ စၾက၀႒ာ တစ္ခုလံုး၌ အထီးက်န္ဆံုးေသာ သတၱ၀ါမ်ားျဖစ္သည္။ အဘယ္ေၾကာင္႔ဆိုေသာ္ အထီးက်န္ျခင္းအား အက်ယ္ခ်ဲ႕ ခံစားႏိုင္ဆံုးသူမ်ား ျဖစ္၍ ျဖစ္သည္။ အဘယ္ေၾကာင္႔ဆိုေသာ္ လိုအပ္လွ်င္ လိုအပ္သေလာက္ အပိုစာသားမ်ား ခံစားႏိုင္ေသာ ႏွလံုးသား တစ္စံု တပ္ဆင္ထားေသာေၾကာင္႔လည္း ျဖစ္သည္။

လူအမ်ား ေျပာေျပာေနေသာ ဘုရားသခင္သာ အမွန္ရွိေသးမည္ ဆိုလွ်င္ လူသားအား စံုစီနဖာခံစားႏိုင္ေသာ ႏွလံုးသားတစ္စံု အပိုထည္႔ေပးခဲ႔ျခင္းအတြက္ ျဖစ္ေပၚခဲ႔ေသာ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးမ်ားအား တြက္ခ်က္ရန္ သူေမ႔ေလ်ာ႔သြားခဲ႔ေၾကာင္း ေျပရာ ေျပေၾကာင္း ေထာက္ျပခ်င္ပါေတာ႔သည္။

၃ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၀၈
မနက္ ၄နာရီ ၂၆ မနစ္
ေသာၾကာေန႔

လူႏွင္႔စိတ္

တံခါးကို တြန္းဖြင္႔ျပီး၀င္လာမည္ဆိုလွ်င္ ေမွာင္ရိပ္အုပ္မိုးလ်က္ တတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္ေနေသာ အခန္းက ေန႔တိုင္းေစာင္႔ၾကိဳေနပါသည္။ ေန႔တိုင္းလုပ္ေနက် အလုပ္မ်ားအေနျဖင္႔ တံခါးလက္ကိုင္ဖုကို ေသာ႔တံထိုးျပီး လွည္႔ဖြင္႔မည္။ ဖိနပ္ကို ခၽြတ္မည္။ ေသာ႔ကို စားပြဲေပၚသို႔ ပစ္တင္လိုက္မည္။ ကြန္ပ်ဳတာကို ဖြင္႔မည္။ ဤေန႔အတြက္ စကားေျပာေဖၚ မည္သူရွိမလဲ အြန္လိုင္းတြင္ ၾကည္႔မည္။ အက်ၤ ီအ၀တ္စား လဲမည္။ စားပြဲတြင္ စထိုင္မည္။ နံနက္မိုးေသာက္ကာနီးတြင္ အိပ္မည္။ ရံဖန္ရံခါ အေနျဖင္႔ ဘ၀တူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင္႔ ဆံုမည္။ ရံဖန္ရံခါ ေသာက္ၾကမည္။ ရံဖန္ရံခါ ဟိုဒီလည္မည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ အဆံုး၌ ဤေမွာင္ရိပ္က်ေနေသာ အခန္းတြင္းသို႔ တြား၀င္ခိုေအာင္းရျပန္သည္ခ်ည္းပင္။

အရင္ကဆို အိပ္ျပန္မိုးခ်ဳပ္လွ်င္ အိမ္သို႔ကုတ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္း ၀င္ရသည္ ခ်ည္းပင္။ တစ္စံုတစ္ခု လုပ္မည္ဆိုလွ်င္ အိပ္ျပန္ေနာက္က်မည္လား.. အိမ္ကသိလွ်င္မည္သို႔ ျဖစ္မည္ နည္း စသည္ျဖင္႔ မလြတ္လပ္ႏိုင္ပါ။ အိမ္ျပန္ ေရာက္ျပီဆုိလွ်င္လည္း မိသားစုႏွင္႔စကားေျပာ တီဗြီၾကည္႔ အခ်ိန္မ်ား မည္သို႔ကုန္၍ ကုန္သြားမွန္းပင ္မသိေပ။ ေခါင္းထဲတြင္ ငါမလြတ္ဘူး ဆိုေသာအသိသည္ စိုးမိုးေနသည္။ ငါလြတ္လပ္ခ်င္သည္။ ဤေျမဤေရ၌ ငါမလြတ္လပ္။

ယခု ကၽြန္ပ္လြတ္လပ္ေနေပျပီ။ ဤအရပ္၌ ကၽြန္ပ္ ျပန္လိုသည္႔ အခ်ိန္ျပန္ႏိုင္သည္။ သြားလိုသည္႔ေနရာ သြားႏိုင္သည္။ ေျပာလိုသည္႔ စကား ေျပာႏိုင္သည္။ အခန္းသို႔ ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္း ျပန္လာရန္မလို။ အေဖအိပ္ျပီလား ၾကည္႔ရန္မလို။ ဟို ဒီ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ား ေပးရန္မလို။ ဟိုမ်က္ႏွာ ဒီမ်က္ႏွာ ၾကည္႔ရန္မလို။ သို႔ေသာ္ အဘယ္ေၾကာင္႔ ကၽြန္ပ္ေနထိုင္ရာအခန္းသည္ မွဳန္ကုပ္ကုပ္ ျဖစ္ေနသနည္း။ သန္းေခါင္းႏွင္႔အတူ ေရာေႏွာပါလာေသာ လေရာင္သည္ အဘယ္ေၾကာင္႔ အထီးက်န္ေရာင္ သန္းေနသနည္း။ အဘယ္ေၾကာင္႔ အြန္လိုင္းတြင္ စကားေျပာေဖာ္တစ္စံု တစ္ေယာက္မ်ားရွိေလမည္လားဟု ရွာေဖြမိေနသနည္း။ အဘယ္ေၾကာင္႔ အအိပ္ခက္ေနသနည္း။ အခန္း တံခါးကို တြန္းဖြင္႔လိုက္သည္ႏွင္႔ ကၽြန္ပ္အား ေစာင္႔ၾကိဳေနသည္႔ တစ္စံုတစ္ရာ အဘယ္ေၾကာင္႔ရွိမေနသနည္း.....ဥပမာ ေခြးေလး ျဖစ္ျဖစ္ ေၾကာင္ေလး ျဖစ္ျဖစ္...နာရီႏွုိးစက္ျမည္သံပင္ ေျခာက္ကပ္ကပ္ႏိုင္လွသည္။ လူဆိုသည္မွာ အုံသင္းဖြဲ႔ေနထိုင္တတ္ေသာသတၱ၀ါမ်ားျဖစ္သည္ ဆိုသည္မွာ မွန္ေနျပီေလာ။ သို႔မဟုတ္ ကၽြန္ပ္သည္ ေမြးစတည္းက မလြတ္လပ္ျခင္းႏွင္႔ ယဥ္ပါးခဲ႔ ၍ေလာ။ သို႔တည္းမဟုတ္ လူတို႔၏စိတ္သည္ မူလ၌ပင္ အခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံလိုေသာ သေဘာရွိ၍ေလာ..။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ လူသားတို႔သည္ လြတ္ေျမာက္မွုကို ရွာဖို႔မသင္႔ေတာ႔ေပ။အဘယ္ေၾကာင္႔ဆိုေသာ္ ဘယ္ေသာခါမွ် ေတြ႔ႏိုင္မည္ မဟုတ္ေသာေၾကာင္႔ျဖစ္သည္။ ထင္ေရာင္ထင္မွားျဖစ္မွုမ်ားသာျဖစ္မည္။

လူသားမ်ားသည္ မိမိတစ္၀ပ္စာ အက်ဥ္းေထာင္ေဆာက္၍ ေနထိုင္သူမ်ားျဖစ္သည္။ တစ္ခါတရံ ေလာဘၾကီး၍ တျခား မိမိတြယ္ရာ လူမ်ားအတြက္ပါ အက်ဥ္းေထာင္မ်ား ေဆာက္လုပ္ ေပးတတ္ၾကေသးသည္။ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ပ္သည္ မည္သို႔ေသာ လူသားမ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနျပီနည္း။ ကၽြန္ပ္ကိုယ္တိုင္ တည္ေဆာက္ေနထိုင္ေသာ အက်ဥ္းေထာင္သည္ အေတာ္ပင္ ခိုင္ခန္႔ေနျပီမွန္း သိေသာ္လည္း ကၽြန္ပ္ခ်စ္ေသာ သူမ်ားအား မည္သို႔ေသာ အက်ဥ္းေထာင္မ်ား ေဆာက္လုပ္ ေပးခဲ႔မိျပီနည္း..... ဤမွုန္ကုပ္ကုပ္အခန္းငယ္ထဲတြင္ ကၽြန္ပ္ႏွင္႔အတူ ကၽြန္ပ္၏ပံုရိပ္ေယာင္မ်ားလည္း ရွင္သန္ ေနထိုင္လ်ုက္ ရွိေၾကာင္း ထိတ္လန္႔စြာ ေတြ႔ရွိခဲ႔၏။

ေတာင္ေတာင္အီအီမ်ား ၂

သစ္ပင္ေပၚတြင္ အထိတ္တလန္႔ ေျပးလႊားေနေသာ ရွဥ့္ကေလး.. မည္သည္႔ အရာကို ေၾကာက္လန္႔၍ ေျပးလႊားေနသနည္း ကၽြန္မ စဥ္းစားေနမိသည္။ တစ္ခါတရံ လူေတြသည္လည္း မည္သည္႔အရာကို စိုးရြံ႕ထိတ္လန္႔မွန္းမသိ ေျပးလႊားေနၾကသည္ပဲ။ လမ္းေပၚတြင္ တ၀ီ၀ီေမာင္းႏွင္ေနၾကေသာ ေမာ္ေတာ္ကားမ်ား... လူမ်ားအားလံုး အလ်င္လိုေနၾကသည္။ အလ်င္လိုစြာျဖင္႔ ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းေနၾကသည္။ ဘယ္အရပ္ကို သြားရန္ ဒီေလာက္ေတာင္ အလ်င္လိုေနၾကသနည္း။ ေတြးၾကည္႔မိေတာ႔ ကၽြန္မ ျပံဳးခ်င္သြားသည္။ မေန႔ညက ကၽြန္မ ေသေလာက္ေအာင္ ပူေလာင္ခဲ႔သည္ပဲ။ မည္သည္႔ အတြက္နည္း။ ကၽြန္မ စဥး္စား မရ။ တစ္ခါတရံ သိပ္ေၾကကြဲစရာေကာင္းသည္ဟု ထင္ရေသာ ကိစၥရပ္မ်ားသည္ တစ္ခါတရံ၌ ရီစရာ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ လူတိုင္း၌ ေျခာင္လွန္႔ေနေသာ တေစၦမ်ားရွ္ိၾကသည္။ ၄င္းတေစၦမ်ားသည္ မိမိတို႔ ကိုယ္တိုင္ျဖစ္သည္။

လူတိုင္းတြင္ ညစ္ညမ္းေသာ စိတ္ထားမ်ားသာမာန္အားျဖင္႔မရွိၾကပါ။ အဘယ္ေၾကာင္႔ဆိုေသာ္ လူတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားခဲ႔ျခင္းမွာ သန္႔စင္၍ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အရြယ္ေရာက္ျပီး လူသားတိုင္းသည္ ညစ္ညမ္းရန္ အသင္႔ ျဖစ္ေနသူခ်ည္းသာ။ အမွန္ဆို ညစ္ညမ္းခ်င္မွလည္း ညစ္ညမ္းၾကပါလိမ္႔မည္.. သို႔ေသာ္ ညစ္ညမ္းသည္႔ အတတ္အား အလိုအေလ်ာက္ တတ္ကၽြမ္းျပီးသြားၾကေလျပီ... တခ်ိဳ႕လူမ်ားသည္ လူ႔အဖြဲ႔စည္း၏ မိႈမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ၄င္းမွိုမ်ားသည္ ပတ္၀န္းက်င္ရွိ လူမ်ားအား ယားယံေစသည္။ ေဟာဟိုမွာ လူမ်ား ကုတ္ဖဲ႔ေနၾက၏... ေသခ်ာျပီ၊ ဒီပတ္၀န္းက်င္၌ မိႈမ်ား ထူေျပာစြာ ေပါက္ေရာက္ေနေပျပီ။ တခ်ိဳ႕လူမ်ားသည္ လူေကာင္းမ်ားျဖစ္သည္။ သူတို႔သည္ လူေကာင္းလည္း ျဖစ္ခ်င္ၾကသည္။ နာမည္ေကာင္းအား အမဲလိုက္ရင္း ေတာလည္သြားေသာ လူမ်ား မေရမတြက္ႏိုင္... အိမ္သို႔ ျပန္မေရာက္ ႏိုင္ၾကေတာ႔ေပ။ ကၽြန္မလူေကာင္းမျဖစ္ခ်င္ပါ။ တခ်ိဳ႕လူမ်ားသည္ လူယဥ္ေက်းမ်ားျဖစ္၏။ သူတို႔သည္ လူယဥ္ေက်းလည္း ျဖစ္လိုၾကသည္။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းထဲ၌ အစြမ္းကုန္ ယဥ္ေက်းျပစ္လိုက္ဖို႔ရာ အားထုတ္ျပီးျဖစ္သည္။ ကၽြန္မ လူရိုင္းတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္လိုပါသည္။ တခ်ိဳ႕လူမ်ားသည္ အျဖဴေရာင္ျဖစ္သည္။ အေကာင္းျမင္မ်ားလည္း ျဖစ္သည္။ အေကာင္းျမင္ျခင္းျဖင္႔ စိတ္ပဋိပကၡမွ ရုန္းရန္ေရွာင္သည္။ အဆိုးျမင္ျခင္းသည္ အမွန္တရားႏွင့္ ပိုနီးစပ္၏။ စိတ္ႏွင္႔ အျပိဳင္ရုန္းရန္ ကၽြန္မ စိန္ေခၚပါသည္။ ကၽြန္မသည္ ရွဥ့္တစ္ေကာင္ မဟုတ္ပါ။ အစြယ္မရွိေသာ တီေကာင္ ထံုထိုင္းထိုင္းၾကီးတစ္ေကာင္လည္း မဟုတ္ပါ။ အမွန္ဆို လူတိုင္း၌ ခါးပိုက္ပိုက္ထားေသာ ေျမြေပြးတစ္ေကာင္စီ ရွိၾကသည္။ ၄င္းေျမြေပြးသည္ ထိုသူတို႔၏ အတၱျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ လူတို႔သည္ ထိုေျမြေပြးႏွင္႔ အေတာ္ယဥ္ပါးခဲ႔ ျပီးျဖစ္ေလသည္။ခ်စ္သူသည္ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အႏူးည့ံဆံုးေသာ အာရံုခံစားမႈတစ္ခုျဖစ္သည္။ ပညာသည္ ေၾကာက္စိတ္မွ ပုန္းေအာင္းရာ ခံတပ္တစ္ခုျဖစ္သည္။ အႏုပညာသည္ စိတ္၀ိညာဥ္ခိုနားရာ အကိုင္းအခက္တစ္ခုျဖစ္သည္။

ဆက္ရန္.......

ေတာင္ေတာင္အီအီမ်ား

၁
ကၽြန္မပညာတတ္ၾကီးမျဖစ္ခ်င္ပါ။ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္မျဖစ္ခ်င္ပါ။ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္မျဖစ္ခ်င္ပါ။စီပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ၾကီးမျဖစ္ခ်င္ပါ။ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္မျဖစ္ခ်င္ပါ။ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္မျဖစ္ခ်င္ပါ။
ကၽြန္မ...မျဖစ္ခ်င္ပါ။ဘာမွ...မျဖစ္ခ်င္ပါ။ ဒါေပမဲ႔မျဖစ္ခ်င္ပါ။

၂
မိုးရာသီမို႔မိုးရြာေနပါသည္။
ငယ္ငယ္တုန္းကလိုမိုးေရစီးေၾကာင္းတေလွ်ာက္ဖိနပ္မပါေလွ်ာက္ေျပးခ်င္မိသည္။
ထိုကိစၥဆိုင္းငံ႔ထားရဦးမည္။ မဟုတ္ဘူး...ေျပးခ်င္လည္းေျပးလိုက္လို႔ရပါသည္။ ကၽြန္မမိုးရာသီတြင္အသက္ပင္၀၀လင္လင္မရွဴႏိုင္ေအာင္အသည္းကြဲဖူးပါသည္။ မိုးေရထဲသို႔ႏွလံုးသားအတိုအစအပဲ႔အရြဲ႔မ်ားအားေမွ်ာခဲ႔ဖူးပါသည္။
မွန္ပါသည္။ ကၽြန္မမိုးရာသီမ်ားအားခ်စ္သည္။မဟုတ္ပါ။
ကၽြန္မမိုးရာသီမ်ားအားမုန္းပါသည္။
မဟုတ္ေသးပါ...ထားလိုက္...မိုးရာသီမ်ားအားမိုးရာသီထဲတြင္ခ်န္ထားခဲ႔ပါ။

၃
ကမၻာေပၚတြင္ကိုယ္႔ကိုကိုယ္အႏွိပ္စက္ဆံုးလူအမ်ိဳးအစားသည္
စာေရးဆရာမ်ားျဖစ္သည္။
ကမၻာေပၚတြင္စိတ္မႏွံ႔ဆံုးလူအမ်ိဳးအစားသည္ငၾကြားမ်ားျဖစ္သည္။
ကမၻာေပၚတြင္အခ်ဴခ်ာဆံုးလူအမ်ိဳးအစားသည္ပညာတတ္မ်ားျဖစ္သည္။
ကမၻာေပၚတြင္အေပါ႔ပါးဆံုးလူအမ်ိဳးအစားသည္ဥာဏ္ရည္ခ်ိဳ႔ငဲ႔ေနသူမ်ားျဖစ္သည္။
ကၽြန္မအခန္းထဲတြင္ပိုးဟပ္ေပါင္းမေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ရွိပါသည္။
ကၽြန္မအမံုးဆံုးအရာမွာပိုးဟပ္ႏွင္႔တယ္လီဖုန္းမ်ားျဖစ္သည္။
ဘ၀တြင္ကၽြန္မအလိုခ်င္ဆံုးေသာအရာမွာသမားရိုးက်ဆန္ျခင္းျဖစ္သည္။
"အႏုပညာသမားမ်ားသည္ၾကီးက်ယ္ျမင္႔ျမတ္သည္"ဟူေသာအဆိုကို
ကၽြန္မအံ႔ၾသမိပါသည္။
"ၾကီးက်ယ္ျမင္႔ျမတ္မွု"ဟူေသာစကားလံုး၏အဓိပၸာယ္ကို
ကၽြန္မေကာင္းေကာင္းနားမလည္ပါ။
ေပ်ာက္သြားေသာကၽြန္မေၾကာင္ေလးသည္ၾကီးက်ယ္ျမင္႔ျမတ္လွပါသည္
(သဒၵါႏွင္႔အသံုးႏွံဳးမွားပါကျပင္ေပးေစခ်င္ပါသည္)။
ကၽြန္မသည္အတၱေပါေလးျဖစ္ပါသည္။ကၽြန္မတြင္၀ါးပင္တစ္ပင္ရွိပါသည္။

၄
'ယန္းေပါဆတ္'၏'နာမည္ၾကီးေအာင္လုပ္နည္း'၀တၳဳတိုသည္
ကၽြန္မအၾကိဳက္ဆံုးေသာ၀တၳဳတိုျဖစ္သည္။
ကၽြန္မတြင္ဒုစရိုက္မွုအေတာ္မ်ားမ်ားရွိပါသည္။
ပိုင္ရွင္မသိေအာင္ခိုး၀ွက္ရိုက္ယူထားေသာဓာတ္ပံုတစ္ပံုရွိပါသည္။
ႏွစ္ရွည္လမ်ားထိမ္၀ွက္ထားေသာအၾကည္႔တခ်က္ရွိပါသည္။
ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္ရန္ေဆာ္ထားေသာေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မ်ားရွိပါသည္္္္ (၄င္းတို႔သည္အခ်ိန္မေရြးေမွ်ာ္လင္႔တတ္ေသာသေဘာရွိသည္။)
ကၽြန္မအိပ္ရာထဲတြင္ရြံစရာေကာင္းေသာကၽြန္မဆံပင္မ်ားရွိပါသည္။
ကၽြန္မအၾကာခဏရြတ္တတ္ေသာကဗ်ာတစ္ပုဒ္သည္
'ညီေလးေရတိရစာၦန္ရံုသြားၾကစို႔'ျဖစ္သည္။
'မားဆိုးလ္'သည္'သံုးဆယ္႔ရွစ္ျဖာမဂၤလာ'မသင္ခဲ႔ရေသာေၾကာင္
႔ေနာက္ဆံုးတြင္ေသေဘးႏွင္႔ရင္ဆိုင္ခဲ႔ရသည္။
ကၽြန္မအတြက္ထိုကိစၥပူရန္မလိုပါ။
'သံုးဆယ္႔ရွစ္ျဖာမဂၤလာ'ကဗ်ာအားကၽြန္မေက်ေက်ညက္ညက္ရပါသည္။
ၾကြက္မ်ားအားကၽြန္မမေၾကာက္ပါ။မိုးၾကိဳးပစ္မွာကိုေတာ႔ကၽြန္မေၾကာက္ပါသည္။
ထို႔ေၾကာင္႔မိုးရြာတိုင္းထီးတစ္လက္ႏွင္႔မျမဲကာထားတတ္ပါသည္။
ဒီႏွစ္မိုးနည္းနည္းမ်ားပါသည္။

၅
ဘ၀ဆိုသည္မွာဗြက္စင္တတ္ေသာေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ဖိနပ္တစ္မ်ိဳးျဖစ္ပါသည္ (လမ္းေလွ်ာက္မ်ားလြန္းပါကတကိုယ္လံုးဗြက္ရည္မ်ားလူးသြားႏိုင္ပါသည္။)
ဘုရားပြဲေစ်းမ်ားတြင္ေတြ႔ရတတ္ေသာ'လက္ေကာက္ပစ္ျခင္း'ကစားနည္းမ်ိဳးသည္
မသတီခ်င္စရာေကာင္းလွသည္။
လက္ထဲတြင္ရွိေသာငွက္သည္ပို၍ထိုက္တန္သည္ဟုမည္သူေျပာသနည္း။
လက္ထဲတြင္ရွိေသာငွက္ကေလးအေတာင္က်ိဳးေနပါသည္။
ခ်ံဳဖုတ္ထဲတြင္ငွက္ႏွစ္ေကာင္သည္ငွက္ျဖစ္ဖို႔ပို၍ေသခ်ာသြားသည္။
တိမ္မ်ားခရီးသြားေနသည္မွာမည္မွ်ၾကာခဲ႔ဲျပီနည္း။
သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္မ်ားသည္ရယ္စရာအေကာင္းဆံုးေသာရုပ္၀တၳဳပစၥည္းမ်ားျဖစ္သည္။
ပြဲေစ်းတန္းမ်ားတြင္ကၽြန္မစိတ္၀င္အစားဆံုးေသာအရာမွာ
ေကာက္ညွင္းက်ဥ္ေတာက္မ်ားျဖစ္သည္။
'ဖုန္းဆိုးေျမ'ႏွင္႔'ေကာင္းကင္'တို႔သည္
ကဗ်ာဆရာမ်ားလက္တည္႔စမ္းလြန္းေသာ စကားလံုးမ်ားျဖစ္သည္။
ယူတိုးပီးရား'utopia'ဆိုေသာစကားလံုး၏အဓိပၸာယ္အား
'NO PLACE' ဆိုသည္မွလြဲ၍ဘာမွမသိပါ။
စိတ္ကူးယဥ္၀ါဒီမ်ားသည္လူမ်ားျဖစ္ၾကသည္
(တိရစာၦန္မ်ားစိတ္ကူးယဥ္တတ္မယဥ္တတ္ေသခ်ာမသိပါ။)
ကၽြန္မတြင္၀ါးပင္တစ္ပင္ရွိပါသည္။

၆
အက္ဗရယ္လပ္ဗင္း၏ 'I'm with you' သီခ်င္းကိုၾကိဳက္ပါသည္။ ကၽြန္မငယ္ငယ္က'ေဘာင္ေဘာင္ေဖာက္'ရသည္ကိုအလြန္ႏွစ္ျခိဳက္ပါသည္။
ေခြးသည္ကၽြန္မအခ်စ္ဆံုးေသာသတၱ၀ါျဖစ္ပါသည္။
'ဘြန္ဇိုင္း'စိုက္ပ်ိဳးနည္းအေၾကာင္းဂဃနဏမသိပါ။
ကၽြန္မမွာခ်စ္သူုမရွိပါ။
ကၽြန္မတို႔လမ္းထဲကအရူးမတစ္ေယာက္တြင္သမီးေလးတစ္ေယာက္ရွိပါသည္။
ပိုက္ေက်ာ္ျခင္းကစားနည္းသည္ကၽြန္မအၾကိဳက္ဆံုးအားကစားနည္းတစ္ခုျဖစ္သည္။
လူမုန္းမ်ားေသာသတၱ၀ါသည္ၾကြက္မ်ားျဖစ္သည္။
ဇာတ္ညႊန္းေရးဆရာမ်ားသည္ေလေပါၾကသည္။
စိတ္ေမ်ာလွ်င္စိတ္ႏွင္႔လိုက္ပါ။
လွည္းဘီးကေတာ႔ႏြံထဲက်ြံေနပါျပီ။ပုရြက္ဆိတ္မ်ားခရီးသြားေနၾကသည္။
တေစၦသရဲမ်ားႏွင္႔တူတူပုန္းတန္းကစားခ်င္သည္။ စိတ္အားခ်ိဳ႔ငဲ႔မွုအားစိန္ေခၚပါ။
လူသားဆန္ဖို႔ဘိလိယက္ထိုးၾကပါစို႔။ေခ်ာင္းကိုပစ္တာျမစ္ရွာသြားဖို႔ မဟုတ္ပါ။
JAT LAG ေရာဂါသည္အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏွင္႔ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွသည္။
ေနာင္ဘ၀တြင္ကၽြန္မလူျဖစ္မည္ဆိုပါက
လူလုပ္တမ္းကိုေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး ကစားပစ္လိုက္မည္။
တဖက္သက္အခ်စ္သည္အတြင္းမွာလွိုက္စားေနေသာ
မာလကာသီးတစ္လံုးႏွင္႔တူသည္။
ဘၾကီးျဖိဳးအိမ္ျပန္ျပင္ေနျပီလား....

၇
အိမ္ေရွ႔တြင္ရွိေသာေရတြင္းအားအိမ္ေနာက္ေဖးေရႊ႔ပစ္ခဲ႔သည္။
ခုနစ္ရက္သားသမီးပဲရွိေသးေတာ႔ကၽြန္မကစေနေန႔ထဲတြင္သြားေမြးဖြားခံရသည္။
ကၽြန္မအိမ္ေခါင္းရင္းတြင္စံပယ္ပင္မ်ားရွိပါသည္။
ျပဇာတ္ကမည္လား...ေခၚလိုက္ပါ...ဇာတ္သမားမ်ားဗန္ဒါသီးၾကိဳက္ၾကသည္။
စိတ္ကူးမ်ားအမွိုက္လိုပံုေနေသာကမ္းစပ္တစ္ခုတြင္ကၽြန္မေနသည္။
ဒီေရလာျပီလား...ဘ၀သည္ရွည္လ်က္တိုေန၏။
ကၽြန္မစာေရးဆရာတစ္ေယာက္မျဖစ္ခ်င္ပါ။

၂၉ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၀၅
စေနေန႔

The Hole Being Dug, Getting Deeper

(1)

I want to be neither an educated woman, nor a poet, nor a writer, nor a business woman, nor a doctor, nor a teacher. I want... no, nothing, but I want to be nothing.

(2)

Due to the raining season... it is raining. I want to run along the water-flow of rain, like in my childhood,without slipper. That matter must be postponed. NO. Yon can run if you wish. I, in a raining season, have been breathlessly heart-broken. I had thrown the pieces of my broken-heart out into the rain. That is right. I love raining season. NO. I hate raining seasons. No... let it be . Do leave the raining seasons in the raining season.

(3)

All over the world, the people who torture themselves most are writers. All over the world, the people who are the most insane are blubber mouths. All over the world, the pwople who are sickly most are the intelligentsia. All over the world, the kind of people who are the most carefree are who lack of knowledge. In my room,there are so many cockroaches, uncountably. The things I hate most are cockrosches and telephones. The thing I want most in my life is conventionality. The statement 'Artists are the noblest ones' really amaze me. I don't understand the meaning of the word'nobility'. The cat I've lost is noble(I want you to correct my grammer and usage irrespectively if mistaken). I am'crazy selfish' indeed.

(4)

"The art of making famous "by Jean Paul Sartre is my favourite short story. (You may praise or blame me for it as your will). I have quite much evil.I have a photograph taken unknown to himself, a hidden look preserved for years and hopes that hurt myself. (All of them tendency to expect something in any moment). In my bed there are some hairs of mine, disgusting. The poem I have often recited is "My Little Brother,let's go to the zoo". The character of THE OUTSIDER", because of the lack of knowledge on the THIRTY EIGHT KINDS OF AUSPICIOUSNESS", had to face death-penalty. I don't need to worry about it for I have throughly taken the verse about them by heart. I am not afraid of rats. But I am afraid of being hit by the lightning. Therefore I always protect against it with an umbrella whenever it rains. This year it rains a little bit more.

.... To be continued.....